1 Φεβρουαρίου 2019
Share

«Ταξίδια είναι, όχι φυγή»

Καλά λένε πως όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει. Εκεί που νομίζεις ότι έχεις στρώσει τη ζωή σου, γίνεται η ανατροπή και νιώθεις πως χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Και τότε για άλλη μια φορά ψυχή μου ταξιδιάρικη θα μαζέψεις τα πράγματά σου και θα ακολουθήσεις τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά σου ξαφνικά κι αναπάντεχα. Εφοδιάσου με δύναμη λοιπόν και ξεκίνα. Σίγουρα σου φαίνονται όλα δύσκολα. Αγχώνεσαι, φοβάσαι, διστάζεις. Έτσι όμως γίνονται οι αλλαγές, τα ‘μεγάλα’, τα ωραία. Πρέπει να ξεβολευτείς, ν’ αγωνιστείς, να κουραστείς, ίσως να ματώσεις, ίσως να ‘πέσεις’. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν πειράζει αν πέσεις. Σημασία έχει να σηκωθείς. Σήκω λοιπόν και στάσου. Κοίτα μπροστά και προχώρα. Μη φοβάσαι. Όλα τα μπορείς, φτάνει να το πιστέψεις. Και μην επιτρέψεις φυσικά σε κανένα να σου πει το αντίθετο και κυρίως μην αφήσεις να σε πείσει ότι είσαι αδύναμη, ψυχή μου. Ένας μικρός Θεός κρύβεται μέσα μας, ακούς; Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, μην το ξεχνάς. Να σκέφτεσαι μόνο, ψυχή μου, πως μετά θα γεύεσαι τους καρπούς των κόπων σου. Θα κοιτάζεις πίσω σου και θα φαίνονται όλα, τα τωρινά, τόσο μακρινά, θαρρείς δεν τα έζησες. Τότε θα μακαρίζεις τον εαυτό σου για την απόφασή σου να ρισκάρεις, για τη θέλησή σου να ανακαλύψεις το άγνωστο μπροστά σου. Έτσι άλλωστε γίνεται κάθε φορά. Ξεκίνα λοιπόν για το ταξίδι σου. Η ζωή ταξίδια είναι. Αυτό που κάθε φορά διαφέρει είναι οι προορισμοί που μας γεμίζουν εμπειρίες, χαμόγελα, ακόμα και δάκρυα. Αυτά είναι όμως που μένουν να μας θυμίζουν ότι είμαστε άνθρωποι, ότι είμαστε ταξιδευτές.

About Λίνα Κατσίκα

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου με ένα τετράδιο πλάι στο μαξιλάρι μου να το γεμίζω, πριν ο ύπνος καλύψει τα μάτια μου, με γράμματα,ζωγραφιές,χαμόγελα ή δάκρυα. Πάντα οι λέξεις αποτελούσαν το καταφύγιό μου. Με αυτές μοιραζόμουν τις χαρές μου, τα όνειρά μου, τις σκέψεις μου και σ' αυτές κατέφευγα όταν φουρτούνιαζε η ψυχή μου κι έψαχνα ηρεμία. Μου έχουν κρατήσει συντροφιά σε ώρες μοναξιάς και εσώτερης αναζήτησης, με έχουν ταξιδέψει. Μεγάλωσα και το τετράδιο παραμένει στο μαξιλάρι πλάι μου. Μόνο που όσα πλέον σημειώνω εκεί τα μοιράζομαι και με άλλους ανθρώπους που διαβάζοντάς τα ακουμπούν πάνω τους τη δική τους ψυχή κάνοντάς με να νιώθω πως εκεί έξω υπάρχει ακόμη αγάπη,ζεστασιά, μεγαλείο ψυχής.....

Μπορεί επίσης να σας αρέσει