Σαν ταινία μικρού μήκους

Έχω φυλαγμένη μια θέση στη ζωή μου, για σένα. Ξέρω πως δε θα έρθεις, μα άσε με να ελπίζω πως ίσως μια μέρα, περάσεις το κατώφλι μου και θυμηθείς τη γλύκα της αγκαλιάς μου.

Ποτέ μη λες “ποτέ λένε” και με αυτό πορεύομαι. Ξυπνάω κάθε πρωί με τη σκέψη μου, σε’ σένα. Χαμογελώ, επειδή γνωρίζω πως είσαι καλά. Σου στέλνω την καλημέρα μου, νοητά και ξεκινώ για τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης. Υπάρχουν ώρες που δεν έχω χρόνο να σε σκεφτώ. Μα σαν γυρίζω σπίτι το βράδυ, νιώθω πως είσαι εδώ. Η παρουσία σου είναι έντονη. Σαν ταινία μικρού μήκους, προβάλλονται μπροστά στα μάτια μου οι στιγμές μας. Είχαμε υπέροχη χημεία, μάτια μου.

Τι έπαθα όμως και τα βρόντηξα όλα; Ακόμη αναρωτιέμαι, πως παραιτήθηκα από κάτι που αγαπούσα τόσο πολύ. Ο Θεός όμως, αγαπάει τις πληγωμένες ψυχές και σου χάρισε ένα μέλλον ονειρεμένο. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε λυπηθεί και εμένα. Ίσως νιώσει τον πόνο μου. Έναν πόνο, που βιώνω από τις δικές μου αποφάσεις. Ελπίζω να βρω κάποτε και εγώ την ευτυχία. Ως τότε, θα μετανιώνω κάθε μέρα που έφυγα από κοντά σου. Εύχομαι μόνο να με έχεις συγχωρέσει. Μήπως και ελαφρύνει η ψυχή μου. 

Εύη Γουργιώτη 

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *