13 Ιουλίου 2020
Share

Στο φως το λέω το όνειρό μου

Είναι μικροκαμωμένη. Τα μάτια της ταξιδιάρικα. Το μυαλό της ακόμα πιο πολύ. Ιδιαίτερη προσωπικότητα. Μπορείς να το διαπιστώσεις με σχετική ευκολία. Αρκεί να πέσει το βλέμμα σου πάνω της. Αρκεί να την εντοπίσεις μέσα στο χώρο. Δεν κάνει κάποιο θόρυβο. Οι σιωπές της όμως, έχω την εντύπωση πως ουρλιάζουν.

Πάντα με τραβούσαν σαν μαγνήτες οι άνθρωποι των τεχνών. Αυτόφωτοι ξεχωριστοί, βασανισμένοι. Ίσως είναι το βάρος που κουβαλούν μέσα τους, οι σκέψεις και οι προβληματισμοί τους. Η ομορφιά, πολλές φορές που δεν αντέχει να ζει μέσα στο σκοτάδι και αποζητάει μια διέξοδο.

Η Βασιλική, ακούει μουσική και ζωγραφίζει. Ό,τι συμβαίνει γύρω της, την αφήνει παγερά αδιάφορη. Όλα όσα έχει να πει, τα λέει μέσα από τα έργα της. Αν μπορείς να διαβάσεις τις σκέψεις της, καλώς. Αν είσαι σε θέση να δώσεις τη δική σου ερμηνεία στις ζωγραφιές της, ακόμα καλύτερα. Προσωπικά, λατρεύω να την ακούω να μου μιλάει για τα έργα της. Υπήρξαν φορές που έπιασα το νόημα. Άλλες φορές πάλι, έμενα εκστασιασμένη να την ακούω να μου αναλύει τα μηνύματα που είχε κρυμμένα πίσω από τις μπογιές ή τα μολύβια της. Έχω ερωτευτεί τις «Φιγούρες» της. Μιλάνε στο μέσα μου και το ηρεμούν. Αγαπώ τις «Αγκαλιές» της. Ποιον δε θα άγγιζε άραγε μια αγκαλιά; Τι να πω για τις λέξεις; Αυτές που χορεύουν πάνω στους πίνακές της… Και εκείνο το καραβάκι που πλέει αμέριμνο μέσα στο δωμάτιο… Και αυτό το αγαπώ, χωρίς να μπορώ να δώσω κάποια εξήγηση. Είναι πάντοτε οι εξηγήσεις απαραίτητες;

«Στο φως το λέω το όνειρό μου», αγαπημένη της φράση. Κρύβει πίσω της μια μεγάλη ιστορία. Ίσως και μια πόλη ολόκληρη. Στο φως να λες πάντα τα όνειρά σου Βασιλική. Και στο φως πάντα να βαδίζεις…

Υ.Γ Αν τύχει και στο δρόμο σας συναντήσετε ανθρώπους αυτόφωτους καλό είναι να τους πλησιάσετε. Δεν έχετε να χάσετε κάτι, μόνο να κερδίσετε. Λίγο από το φως τους…

 

About Ιωάννα Πιτσιλλή

Μικρή ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Κάπου στην πορεία θα χάθηκα φαίνεται. Ίσως, εν μέρει, να φέρει ευθύνη η κυρία Φι που δεν εκτίμησε στο γυμνάσιο το κειμενάκι μου με το λεωφορείο και δεν το άφησε να κάνει ποτέ του έστω μια γύρα. Η αλήθεια είναι πως μου τα τσαλαπάτησε τότε τα φτερά. Δεν βαριέσαι ! Τα έπιασα χρόνια μετά και πήρα με κόκκινες κλωστές να τα μπαλώνω!
Λένε πως τα όνειρα εκδικούνται αν μένουν ανεκπλήρωτα. Ωραία λοιπόν! Θα το πληρώσω το τίμημα… υφαίνοντας ιστορίες με νήματα στα χρώματα του ήλιου. Από το ξημέρωμα μέχρι και τη δύση του.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει