# Μεταξύ μας


## Posts

- [Ήταν λίγο "κάπως" το γιορτινό τραπέζι φέτος](https://metaximas.org/2026/01/05/%ce%ae%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf-%ce%ba%ce%ac%cf%80%cf%89%cf%82-%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%b9%ce%bd%cf%8c-%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%80%ce%ad%ce%b6%ce%b9-%cf%86/): Η μητέρα μου, όπως κάθε χρόνο, είχε σηκωθεί χαράματα και μπήκε στην κουζίνα για να μαγειρέψει τα καλύτερα για όλους μας. Για εμένα και τα αδέρφια μου και τα ανίψια μου φυσικά. Δεν το έκανε με το ζόρι. Ήθελε να ανοίξει το σπιτικό μας, ήθελε να είμαστε όλοι μαζί. Και πράγματι την ώρα που τελείωνα το δεύτερο καφέ μου άρχισαν να χτυπάνε τα κουδούνια. Σε χρόνο μηδέν κατέφθασαν όλοι. Και γέλια και πειράγματα. Έπειτα στρώσαμε το τραπέζι, ήρθαν και τα πεντανόστιμα φαγητά και αρχίσαμε να τρώμε. Εμένα όμως το μυαλό μου ήταν αλλού. Όλη την ώρα. Στον πατέρα μου φυσικά […]
- [Άνθρωπος - αμνός](https://metaximas.org/2025/12/23/%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bc%ce%bd%cf%8c%cf%82/): Το χειρότερο είδος ανθρώπου είναι αυτό που σου προβάλλεται ως αμνός, αγνός και καθαρός, ενώ δεν είναι (σίγουρα δεν είναι). Αρκούν μερικές ώρες επαφής μαζί του για να βγάλει τα νύχια του, πρώτα λεκτικά, όταν δεν του δώσεις τη σημασία που περιμένει ώστε να νιώσει μοναδικός, ισχυρός, ανεπανάληπτος. Αυτοί οι άνθρωποι θα σου παρουσιαστούν ως δυνατοί, αν και πλήρως αδύναμοι στην πραγματικότητα. Όταν ξυπνήσεις την ανασφάλειά τους με την παραμικρή αμφισβήτησή τους, θα αμυνθούν επιθετικά αρχίζοντας να σε μειώνουν ή και προσπαθώντας να σου δημιουργήσουν ενοχές ώστε να σε χειραγωγήσουν συναισθηματικά. Κρυμμένοι κάτω από την προβιά, ξεχνούν πως φαίνονται τα […]
- [Ενήλικες πιπίλες](https://metaximas.org/2025/12/23/%ce%b5%ce%bd%ce%ae%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%82-%cf%80%ce%b9%cf%80%ce%af%ce%bb%ce%b5%cf%82/): Οι ενήλικες δεν πιπιλάνε πια πλαστικό. Πιπιλάνε αφηγήματα. «Το αξίζω». «Μια φορά είναι». «Δεν είναι και τίποτα». Και κάπως έτσι, το τίποτα γίνεται συνήθεια, και η συνήθεια γίνεται χαρακτήρας. Οι ενήλικες πιπίλες φορούν καθαρά ρούχα και μιλάνε άπταιστα λογική. Έχουν ωράριο, τιμοκατάλογο και κοινωνική αποδοχή. Δεν πέφτουν στο πάτωμα, πέφτουν πάνω σου, συνήθως βράδυ, όταν δεν υπάρχει κοινό και οι άμυνες έχουν σχολάσει. Τη λένε «ένα ποτηράκι για να χαλαρώσω», ενώ είναι μια παύση απ’ τον εαυτό σου σε υγρή μορφή. Τη λένε «φαγητό παρηγοριάς», λες και η πείνα ήταν στο στομάχι και όχι κάπου πιο βαθιά, πιο ντροπαλά. Τη […]
- [Αερικά](https://metaximas.org/2025/12/23/%ce%b1%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ac/): Κάποτε, πολύ παλιά, οι άνθρωποι που ζούσαν κοντά στη φύση επικοινωνούσαν με άυλες υπάρξεις. Μπορούσαν να τις δουν πολύ εύκολα στα μέρη που υπήρχαν ποτάμια και λίμνες, πυκνή βλάστηση που γέμιζε την περιοχή με το πράσινο χρώμα της, το αγαπημένο της άνοιξης, αλλά και το πανέμορφο χρώμα στις αλλαγές του φθινοπώρου, στις γήινες και μελένιες αποχρώσεις της Γης. Με αυτές, τα φύλλα των δέντρων στο τέλος του Καλοκαιριού αντάλλασσαν το πράσινο χρώμα τους, με το κιτρινωπό, το μελί, ή το καφετί που έμοιαζε με το χώμα, αποχαιρετώντας την εποχή αυτή στην αναμονή ενός ακόμα Χειμώνα. Όλη η φύση στις αλλαγές […]
- [Η μεγαλύτερη πράξη δημιουργίας είναι να αρνηθείς να καταστραφείς](https://metaximas.org/2025/12/07/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%be%ce%b7-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9/): Μέσ’ το κλειστό δωμάτιο, μπορείς να βρεις ό,τι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς. Δεν τόλμησες. Κι ό,τι μέσα σου βαθιά αγάπησες κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό. Όλα είν’ εκεί, εκεί υπάρχουν όλα. Μεσ’ το κλειστό δωμάτιο. Όλα και τίποτα. Αγάλματα Θεών λησμονημένων και της Ελένης το πουκάμισο. Όλα είν’ εκεί και άλλα πολλά που κάποτε φαντάστηκες. Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή. Τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως. Το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους. Το ψύχος το δριμύ των χωρισμών. Των χωρισμών. Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Περιθώριο](https://metaximas.org/2025/12/07/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%b8%cf%8e%cf%81%ce%b9%ce%bf/): Περιθώρια… Ανοχής. Αντοχής. Υπομονής. Κατανόησης. Έβαζες πάντα τον εαυτό σου στο περιθώριο κι έτσι έδινες απλόχερα στους άλλους τα περιθώρια να εκμεταλλεύονται τη σιωπή σου. Έρχεται όμως εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς πως τα περιθώρια στενεύουν πλέον για εσένα. Και κάπου εκεί, είναι που συμβαίνει μια εσωτερική μετατόπιση. Από το να αφήνεις συνεχώς χώρο στους άλλους εις βάρος σου, στο να αναγνωρίζεις ότι αυτός ο χώρος δεν είναι άπειρος. Υπάρχει μια πικρή αλήθεια εδώ. Όταν κάποιος βάζει συνεχώς τον εαυτό του στο περιθώριο, αφήνει στους άλλους να καθορίσουν τα όρια. Η σιωπή του, γίνεται χώρος που γεμίζουν με τις δικές […]
- [Ο χώρος που μου ανήκει](https://metaximas.org/2025/12/07/%ce%bf-%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%bd%ce%ae%ce%ba%ce%b5%ce%b9/): Περιθώρια… Ανοχής. Αντοχής. Υπομονής. Κατανόησης. Έβαζες πάντα τον εαυτό σου στο περιθώριο κι έτσι έδινες απλόχερα στους άλλους τα περιθώρια να εκμεταλλεύονται τη σιωπή σου. Έρχεται όμως εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς πως τα περιθώρια στενεύουν πλέον για εσένα. Και κάπου εκεί, είναι που συμβαίνει μια εσωτερική μετατόπιση. Από το να αφήνεις συνεχώς χώρο στους άλλους εις βάρος σου, στο να αναγνωρίζεις ότι αυτός ο χώρος δεν είναι άπειρος. Υπάρχει μια πικρή αλήθεια εδώ. Όταν κάποιος βάζει συνεχώς τον εαυτό του στο περιθώριο, αφήνει στους άλλους να καθορίσουν τα όρια. Η σιωπή του, γίνεται χώρος που γεμίζουν με τις δικές […]
- [Φως](https://metaximas.org/2025/12/07/%cf%86%cf%89%cf%82/): Κάθε άνθρωπος που κουβαλά μέσα του ένα τραύμα στέκεται κάποια στιγμή μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Δεν το επιλέγει το τραύμα, έρχεται απρόσκλητο, χαράζει μέσα του ένα σημάδι και αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο. Εκεί όμως που δεν είχε επιλογή στο «τι συνέβη», έχει βαθιά επιλογή στο «ποιος θα γίνει μέσα από αυτό». Ο πρώτος δρόμος είναι ο γνώριμος δρόμος του πόνου. Είναι ο δρόμος όπου το τραύμα, επειδή ποτέ δεν ακούστηκε και ποτέ δεν θεραπεύτηκε, ζητά να εκφραστεί με το μόνο τρόπο που ξέρει: επαναλαμβάνοντας τον εαυτό του. Είναι εύκολο, επικίνδυνα εύκολο, να γίνει κανείς πηγή τραύματος για […]
- [Σε έζησα. Σε αφήνω.](https://metaximas.org/2025/12/07/%cf%83%ce%b5-%ce%ad%ce%b6%ce%b7%cf%83%ce%b1-%cf%83%ce%b5-%ce%b1%cf%86%ce%ae%ce%bd%cf%89/): Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να περιπλανιέται σε σενάρια που δεν έχουν συμβεί, να στήνει νοερά την επόμενη συνάντησή μας σαν θεατρικό σκηνικό που τρίζει από το άγχος. Και ξέρεις, αυτή η σκέψη και μόνο γεννά ένα μικρό κρότο στο κεφάλι· σαν μια πόρτα που κλείνει απότομα, κι εγώ δεν είμαι σίγουρος αν είναι ο άνεμος ή ο άναρχος χτύπος της καρδιάς μου που ξεκουρδίζεται κάθε φορά που ακούει το όνομά σου. Γνωρίζεις καλύτερα από όλους πως αυτή η συνάντηση δε θα μοιάζει σε τίποτα με τις παλιές μας. Δε θα μυρίζει το γνώριμο άρωμα του δέρματός σου, δε […]
- [Όταν δυο μοναξιές συναντιούνται](https://metaximas.org/2025/12/07/%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%b4%cf%85%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9/): ‘Οταν δυο μοναξιές συναντιούνται, ένα χαμόγελο ξεφεύγει δειλά. Ανάμεσα σε μικρές κουβέντες και κινήσεις, κάτι αλλάζει. Αργά, σταθερά. Οι καρδιές μαλακώνουν. Το δέρμα ξαναθυμάται το άγγιγμα. ‘Ενα φως βρίσκει τρόπο και μπαίνει. Οι καρδιές γλυκαίνουν. Από απλά πράγματα. Από εκείνη την όμορφη αίσθηση πως κάποιος άλλος ξέρει πώς νιώθεις, επειδή ακριβώς υπήρξε κι αυτός στα παπούτσια σου! Πως σε καταλαβαίνει ότι χρειάζεσαι το χρόνο σου, σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα. Και τότε η παγερή μοναξιά κι η συνήθεια, χάνουν λίγο την εξουσία τους, καθώς δυο ψυχές αρχίζουν να θυμούνται και να ξαναμαθαίνουν τι σημαίνει παρέα, παρουσία, συντροφικότητα. Με ένα “πώς […]
- [Το άγγιγμα των Χριστουγέννων](https://metaximas.org/2025/12/07/%cf%84%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b3%ce%b9%ce%b3%ce%bc%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bd%cf%89%ce%bd/): Είναι μια αίσθηση «μαγική» και μόνο στο άκουσμα αυτής της λέξης, μοιάζει να ξυπνά εσωτερικά στο βάθος της ξεχασμένης μνήμης, ένας υπέροχος κόσμος. Σαν να ανοίγεται μια τεράστια οθόνη που μόνο εσύ τη βλέπεις με τα μάτια της ψυχής σου. Τότε οι εικόνες ξεπηδούν και φανερώνονται μπροστά σου, καθώς μοιάζει να βγαίνουν από έναν πίνακα ζωγραφικής περασμένης εποχής, φανερώνοντας κάθε πτυχή της καλλιτεχνίας και της ομορφιάς τους. Αυτός ο υπέροχος κόσμος ζωντανεύει και κινείται. Βλέπεις στην οθόνη τον εαυτό σου όταν ήταν παιδί, να θαμπώνεται από τη λάμψη των ημερών κοιτάζοντας ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ίσως και μια όμορφη βιτρίνα με […]
- [Με ρώτησαν πώς αισθάνομαι στα 44 μου χρόνια…](https://metaximas.org/2025/12/07/%ce%bc%ce%b5-%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%b1%ce%b9%cf%83%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b1-44-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%cf%8c/): Με ρώτησαν πώς αισθάνομαι στα 44 μου χρόνια… Είχαμε πάει σε μια θεατρική παράσταση. Και μετά για φαγητό. Με τους κολλητούς μου φίλους και τα παιδιά τους. Εκείνα ευτυχισμένα έτρεχαν στην πλατεία. Ο καιρός ηλιόλουστος. Μέσα μου όμως ξεσπούσε καταιγίδα. Αφού φάγαμε με ρώτησαν πώς αισθάνομαι τώρα που πάτησα τα 44… Με μια λέξη μόνο απάντησα: απογοήτευση! Από άτομα που τα είχα σε μεγάλη εκτίμηση και μου φέρθηκαν σκάρτα… Από άτομα που τους θεωρούσα αληθινούς μου φίλους… Από άτομα που αγαπούσα κάποτε, αλλά πλέον μετά από όσα έχουν κάνει σε μένα δεν αγαπάω πια… Απογοητεύτηκα γιατί για ακόμα μια φορά […]
- [Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία](https://metaximas.org/2025/12/02/%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%ce%b1%cf%84%cf%8c%ce%bc%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%80%ce%b7%cf%81%ce%af%ce%b1/): Σκύβω, σκύβεις, σκύβει. Τρέχω, τρέχεις, τρέχει. Όχι, δεν σκέφτηκα να σας κάνω μαθήματα γραμματικής. Δεν είμαι η κατάλληλη άλλωστε, ούτε να θυμηθώ τα μαθητικά μου χρόνια σκέφτηκα. Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω κάτι μετά από καιρό, αφορά στην αυριανή ημέρα. Την Τετάρτη 03 Δεκεμβρίου, η Πολιτεία θα τιμήσει ξανά την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Οι δράσεις αναφορικά με αυτήν, έχουν ξεκινήσει ήδη και κορυφώνονται αύριο. Και εγώ, πάλι θα γκρινιάξω… Γιατί το σκύβω και το τρέχω, αφορά σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων κατά κύριο λόγο. Είναι οι άνθρωποι με ειδικές δεξιότητες ή αλλιώς ΑμεΑ. Οι άνθρωποι γύρω μας, […]
- [Η γλώσσα των ανθρώπων](https://metaximas.org/2025/11/30/%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%8e%cf%80%cf%89%ce%bd/): Και ο Θεός μπέρδεψε τη γλώσσα των ανθρώπων, για να σταματήσει το έργο της έπαρσης. Και επικράτησε η ασυνεννοησία. Kάθε λαός μιλούσε τη -δική – του διαφορετική γλώσσα. Σήμερα, ακόμη και αν μιλάμε την ίδια γλώσσα η επι- κοινωνία συνεχίζει να ‘ναι σχεδόν αδυνατη. Το “εγώ” συνεχίζει να ‘ναι, υπό ποικίλες μορφές, το εμπόδιο στην υπέρτατη αξία της επαφης, της γνωριμίας, της επικοινωνίας πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τον οποιον άλλον. Γιατί απουσιάζει η στροφή του προσώπου προς τα μέσα, ώστε επειτα να μπορέσει να ανοιχτεί και στον -έξω- ανθρωπο. Και οι παράλληλοι μονόλογοι καλά κρατούν. Οι […]
- [Οι μεγάλες αγάπες δεν πεθαίνουν ποτέ](https://metaximas.org/2025/11/30/%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b5%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%80%ce%b5%ce%b8%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ad/): Οι μεγάλες αγάπες δεν «πεθαίνουν» ποτέ. Αποσύρονται για λίγο από την επιφάνεια της ζωής, παραμένουν όμως κρυμμένες, μέχρι να εισακουστεί και πάλι το αίτημά τους να φανερωθούν. Αφουγκράζονται τις καρδιές αυτών που αγαπήθηκαν, αυτές που ο χτύπος τους είναι ζωντανός και η δύναμή τους αναπνέει μέσα τους. Τότε νικούν τις διαστάσεις του χρόνου, περνούν στο άυλο τμήμα της ζωής και ζουν αιώνια. Η πίκρα και η απογοήτευση στοιχειώνουν την ψυχή, της προσθέτουν βαρίδια στην ήδη θλίψη της. Μόνο μετά το θάνατο της ύλης ελευθερώνεται, ανεβαίνει ψηλά σε άλλα πεδία και ζητά απαντήσεις. Ο χρόνος όμως δεν περιορίζεται, απλώνεται, γίνεται αέρας, […]
- [Δε σε αγάπησε..](https://metaximas.org/2025/11/30/%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%83%ce%b5-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7%cf%83%ce%b5/): Τώρα πια το ξέρεις, αλλά ξέρεις το γιατί; Γιατί όλα ήταν πολύ όμορφα όσο ήσασταν μαζί. Γιατί δεν υπήρχε κανένας βαθμός δυσκολίας, δεν υπήρχε χώρος για λάθη ούτε για πάθη. Δε σε αγάπησε, γιατί δεν είδες ποτέ τα δάκρυά του, ούτε εκείνος τα δικά σου. Δε χρειάστηκε να πείτε συγγνώμη, να xωθεί ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και να τον συγχωρέσει. Να καταπιεί τον εγωισμό του και να βάλει εσένα πάνω από εκείνον. Δε σε αγάπησε γιατί όλες τις νύχτες που σε ήξερε κοιμόταν, δεν πέρασε ούτε μια νύχτα μόνος πίνοντας, καπνίζοντας, από εκείνες τις νύχτες που αργεί να […]
- [Αυτό που λέει η καρδιά μου](https://metaximas.org/2025/11/16/%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bb%ce%ad%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%bc%ce%bf%cf%85/): Είναι στιγμές που νιώθω πως κάθε δρόμος που διαλέγω με οδηγεί σε πληγές που ήδη γνωρίζω. Και παρ’ όλα αυτά, μια αόρατη δύναμη μέσα μου, με σπρώχνει ξανά προς αυτές. Κάπου διάβασα πως: “Η αγάπη δεν αξίζει επειδή είναι ασφαλής. Αξίζει επειδή είναι αληθινή.” Δεν είμαι αφελής, ούτε άγνοια του κινδύνου έχω. Επέλεξα όμως να μην κάνω εκπτώσεις στα συναισθήματά μου κι ας πληρώνω το τίμημα. Κι αυτό για εμένα, είναι μια μορφή ελευθερίας: Να επιλέγεις να αφήνεις τις πόρτες της ψυχής σου ανοιχτές κι ας ξέρεις πως έτσι κινδυνεύεις περισσότερο. Όμως πάντα οι επιλογές έχουν και συνέπειες κι εγώ […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Σταυροδρόμι ζωής](https://metaximas.org/2025/11/16/22670/): Είναι στιγμές που νιώθω πως κάθε δρόμος που διαλέγω με οδηγεί σε πληγές που ήδη γνωρίζω. Και παρ’ όλα αυτά, μια αόρατη δύναμη μέσα μου, με σπρώχνει ξανά προς αυτές. Κάπου διάβασα πως: “Η αγάπη δεν αξίζει επειδή είναι ασφαλής. Αξίζει επειδή είναι αληθινή.” Δεν είμαι αφελής, ούτε άγνοια του κινδύνου έχω. Επέλεξα όμως να μην κάνω εκπτώσεις στα συναισθήματά μου κι ας πληρώνω το τίμημα. Κι αυτό για εμένα, είναι μια μορφή ελευθερίας: Να επιλέγεις να αφήνεις τις πόρτες της ψυχής σου ανοιχτές κι ας ξέρεις πως έτσι κινδυνεύεις περισσότερο. Όμως πάντα οι επιλογές έχουν και συνέπειες κι εγώ […]
- [Μη με λυπηθείς](https://metaximas.org/2025/11/16/%ce%bc%ce%b7-%ce%bc%ce%b5-%ce%bb%cf%85%cf%80%ce%b7%ce%b8%ce%b5%ce%af%cf%82/): Την κουρτίνα μην κοιτάξεις, τι θα ψάξεις που δεν το ‘χεις βρει; Από συνήθεια μην έρθεις, μη με λυπηθείς ούτε στιγμή. Κι αν το βήμα κάνεις μπρος, σε ικετεύω πάρε δρόμο. Μη μιλήσεις Μη με λυπηθείς, από τη μνήμη σου να με σβήσεις. Το αδύνατο κάνε επιτέλους δυνατό: Από εσένα να απομακρυνθώ. Στο κρεβάτι μου μονάχος από δάκρυα να κοιμηθώ. Έστω μια νύχτα από εσένα να εξαφανιστώ. Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης
- [Πραγματικοί άνδρες](https://metaximas.org/2025/11/16/%cf%80%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%ce%ac%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%b5%cf%82/): Οι πραγματικοί άντρες δε βρίσκουν δικαιολογίες. Οι πραγματικοί άντρες βρίσκουν λύσεις. Δε φεύγουν νύχτα από μια σχέση – όσα προβλήματα και να έχουν, μένουν μαζί με τον άλλον μέχρι το τέλος και κλείνουν την πόρτα με τα δύο τους χέρια. Δε δημιουργούνε κανόνες καινούργιους στο παιχνίδι και όσο βασανιστικό και εάν είναι αυτό, περπατάνε μαζί το δύσκολο δρόμο του αποχωρισμού. Ακόμα και εάν δεν υπάρχει ούτε ένα κυβικό εκατοστό περίπτωσης να τα ξαναβρούνε με το ταίρι τους, στέκονται μπροστά του με ειλικρίνεια και με περίσσευμα ψυχής και αντιμετωπίζουνε μαζί το όποιο τέλος. Πέφτει ο άλλος, αλλά πέφτουν και εκείνοι μαζί, […]
- [Νυχτερινές απουσίες](https://metaximas.org/2025/11/16/%ce%bd%cf%85%cf%87%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%ad%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%82/): Απουσιάζω, μη με ζητήσεις… Έχω φύγει από τον ορίζοντα αυτόν. Ανοίγομαι σε κόσμους άυλους, ζω έξω από το χώρο και το χρόνο. Με τυλίγει η νύχτα στο βαθύ της άρωμα. Με ταξιδεύει σηκώνοντάς με ψηλά. Από τις ουράνιες γειτονιές, βλέπω να αστράφτουν τα αστέρια στο βελούδινο φόντο της. Σε λεπτοκεντημένο καμβά πολύτιμο και σπάνιο, απόψε η νύχτα τραγουδά… Κι εγώ, γίνομαι σαν τη χροιά της διάφανη και χάνομαι από ό,τι νόμιζα αληθινό αλλά δεν ήταν… Απουσιάζω, μη με αναζητήσεις, εγώ δεν είμαι πια “εδώ”. Μαριάνθη 
- [Amour](https://metaximas.org/2025/11/09/22654/): Η έμπνευση γραπτό του Γ.Ι Μπαμπασάκη *: ΄΄..Σου λέω σχέδια: Θ’ ανοίξουμε ένα μικρό διανυκτερεύον βιβλιοπωλείο για τρελούς ερωτευμένους, θα φοράω μαύρο μακρύ παλτό και σκούφο, θα κάθομαι μπροστά στη φουφού ενός καστανά, θα φοράς κόκκινο μακρύ φουστάνι και γάντια από τούλι, θα κάθεσαι σε μια μπερζέρα, θα είσαι πολύ όμορφη, τα βιβλία που αγαπάμε θα τα έχουμε σε μπαούλα χρυσοποίκιλτα, σε μεγάλα βαριά ξύλινα τραπέζια, σε κασέλες με βελούδο, σε ασημένιους δίσκους, κάθε τόσο θα σου δίνω να πιεις ζεστή σοκολάτα και μπράντυ, τα βιβλία που δεν αγαπάμε θα τα έχουμε σε σκουπιδοτενεκέδες από κασσίτερο, θα καπνίζω Gitanes, εσύ […]
- [Dreams come true](https://metaximas.org/2025/11/09/dreams-come-true/): Και φτάνει εκείνη η ιερή στιγμή που την περίμενα για χρόνια. Εκείνη η ευλογημένη στιγμή που βλέπω τα όνειρά μου να παίρνουν σάρκα και οστά. Ποτέ δεν το περίμενα. Την αλήθεια μου θα την πω. Πολλές φορές σκόνταφτα πάνω σε πέτρες που τρυπούσαν τα γυμνά μου πόδια. Έβλεπα εφιάλτες που με ταλαιπωρούσαν τις νύχτες και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Πολλά βράδια έβγαινα στο μπαλκόνι για τσιγάρο και κοιτούσα το φεγγάρι. Τα αστέρια παίζανε κρυφτό αλλά ήξερα πολύ καλά πως ένα από αυτά μου ανήκει. Ήξερα πως είναι το δικό μου αστέρι. Και τώρα που μεγαλώνω γεμάτος αισιοδοξία και με θετική […]
- [Ή μαζί σου, ή πουθενά](https://metaximas.org/2025/11/09/%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%ce%b6%ce%af-%cf%83%ce%bf%cf%85-%ce%ae-%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%b8%ce%b5%ce%bd%ce%ac/): Να συμπληρώνεις τη σάρκα μου με τη σάρκα σου. Την ψυχή σου γενναιόδωρα να με κερνάς όταν ένα γινόμαστε… Οι σκέψεις σου άξαφνα να γίνονται λόγια μου κι άλλοτε εγώ να μιλώ μέσα από τη φωνή σου. Δίχως όρια. Δίχως στεγανά. Δίχως εγωϊσμό. Δίχως παζάρια ψυχής και κορμιού. Παραδομένοι στον απόλυτο, στον θαυματοποιό, στον ατόφιο έρωτα που λίγοι έχουν την τύχη ή ίσως τη γενναιότητα να γνωρίσουν κι ας αυτοϋποκρίνονται όλοι πως τον ξέρουν! Επαιτώ τις αλήθειες σου για πάντα. Απαιτώ όμως να μου δίνεσαι απόλυτα για όσο θα ‘σαι εδώ! Επαιτώ να είσαι πραγματικά ΕΔΩ για όσο ΕΣΥ πραγματικά […]
- [Πίσω από το τείχος](https://metaximas.org/2025/11/03/%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b5%ce%af%cf%87%ce%bf%cf%82/): Η πρωινή μεταξένια ενέργεια γλιστρά σπλαχνικά μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Θέλοντας να προσφέρει ηρεμία και γαλήνη, μοιάζει σαν να θέλει να ενεργήσει θεραπευτικά, από τις καθημερινές αρνητικές εντυπώσεις που ο κόσμος αυτός προβάλλει. Κάποιοι άνθρωποι που τις καταλαβαίνουν, προσπαθούν να αντισταθούν σε κάθε αρνητική διάθεση αυτών των ψυχικών επιθέσεων που δέχονται. Υπάρχουν όμως κι άλλοι που παρασύρονται στο παιχνίδι αυτής της «εξουσίας», που μοιάζει να κατακτά τη ζωή ολοένα και περισσότερο, με κάθε μέσο που της παραχωρήθηκε… Μοιάζει με έναν πόλεμο που δε σταματά ποτέ και είναι πάντα ενάντια στον άνθρωπο. Αυτές οι εχθρικές καταστάσεις απειλούν την ηρεμία της […]
- [Το ομορφότερο δώρο γενεθλίων](https://metaximas.org/2025/11/03/%cf%84%ce%bf-%ce%bf%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%b4%cf%8e%cf%81%ce%bf-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%b8%ce%bb%ce%af%cf%89%ce%bd/): Χθες ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Μια μέρα σημαδιακή για μένα αλλά και για την οικογένειά μου και τους φίλους μου. Στα 44 χρόνια μου μού έκαναν την τιμή και τη χαρά να είμαι σημαιοφόρος στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου ανήμερα των γενεθλίων μου. Δεν είμαι ο καλύτερος μαθητής του σχολείου. Να το σημειώσω αυτό… Μεγάλη περηφάνια, μεγάλη όμως και η συγκίνηση. Κρατούσα στα χέρια μου κάτι ιερό. Περπατούσα με τη σημαία μας στα χέρια και κοιτούσα ψηλά. Ο κόσμος χειροκροτούσε ενθουσιασμένος και άκουγα συνέχεια το όνομά μου. Όμως δεν κοιτούσα ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Ο σκοπός […]
- [Όλα ένα τεράστιο λάθος...](https://metaximas.org/2025/10/26/%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%bf-%ce%bb%ce%ac%ce%b8%ce%bf%cf%82/): Μεγαλώνεις… Κι όσο μεγαλώνεις ο χρόνος λιγοστεύει. Κι όσο μεγαλώνεις και λιγοστεύει ο χρόνος, βλέπεις τα όνειρά σου να ξεμακραίνουν κι άλλο από σένα. Ίσα που τα θωρείς πια. Να… όπου να ‘ναι θα γίνουν ένα με τη σκόνη, ένα με ‘κείνη τη θλιβερή καταχνιά στο βάθος του ορίζοντα. Ήταν από τα πρώτα γεννήματά σου, στα χρόνια της αθωότητας, στα χρόνια της ελπίδας, στα χρόνια της αγνής πίστης στη ζωή, στα χρόνια που χαμογέλαγες στη σιγουριά της σκέψης ότι τα πάντα είναι δυνατόν να συμβούν, στη σκέψη ότι θα τα καταφέρεις! Κι ενώ η ψυχή σου σπαράζει που δεν μπόρεσες […]
- [Το σπιτάκι πάνω στο δέντρο](https://metaximas.org/2025/10/26/%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b9-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf/): Στο παλιό εξοχικό σπίτι της οικογένειας που κατοικούσε χρόνια στην περιοχή, υπήρχε ένα ξύλινο σπιτάκι πάνω στο δέντρο που ήταν στην άκρη του κήπου. Όποιος περνούσε από αυτό τον εξοχικό δρόμο, ήταν αδύνατο να μην κοντοσταθεί έστω και λίγο, να χαζέψει αυτό το περίεργο «οικοδόμημα» που στεκόταν περήφανο για το σχήμα του, αλλά και τον ιδιοκτήτη του. Όπως ήταν κατασκευασμένο, έμοιαζε σαν κουκλόσπιτο που οι κάτοικοι, οι κούκλες του δηλαδή, είχαν αποκοιμηθεί βαθιά, αφού η όψη του έδειχνε πως είχε περάσει καιρός από την εποχή που κατοικούσαν και το σπιτάκι έμοιαζε σχεδόν ακατοίκητο και παραμελημένο. Όσο κι αν προσπαθούσαν να […]
- [Έτσι όπως μου κρατούσες το χέρι](https://metaximas.org/2025/10/19/%ce%ad%cf%84%cf%83%ce%b9-%cf%8c%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9/): Έτσι όπως μου κρατούσες το χέρι στο αυτοκίνητο για ώρες ενώ οδηγούσες, δε μου το κράτησε ποτέ κανείς… Κανείς δε με άγγιξε με τον τρόπο που με άγγιξες εσύ… Και δεν άνοιξα ποτέ εκείνη τη σοκολάτα που μου έλεγες ότι ήθελες να μοιραστούμε μέσα στο αυτοκίνητο ενώ οδηγούσες, γιατί δεν ήθελα να αφήσω το χέρι σου από το χέρι μου… Maria Voulgari 
- [Τα εκτός αυτού του κόσμου](https://metaximas.org/2025/10/19/%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%8d-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85/): Αιώνια ερωτευμένη με τα εκτός αυτού του κόσμου. Όχι μόνο με ανθρώπους. Με ιδέες, με στιγμές, με όνειρα που δε χωρούν στην καθημερινότητα. Μια βόλτα, μια συζήτηση που ξεφεύγει από το “πώς ήταν η μέρα σου”, ένα βλέμμα που λέει περισσότερα απ’ όσα μπορούν να ειπωθούν. Δεν είναι ότι δεν αγαπώ τη ζωή όπως είναι. Είναι που πάντα ψάχνω κάτι λίγο παραπάνω, κάτι που να με κάνει να νιώθω πως υπάρχω για κάτι μεγαλύτερο, κι ας μην μπορώ να το εξηγήσω. Μου αρέσουν όσα δεν εξηγούνται εύκολα, όσα δε συμβαδίζουν με το “πρέπει” και το “λογικό”. Ζω εδώ, αλλά το […]
- [Αγγελιαφόροι](https://metaximas.org/2025/10/19/%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b1%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf%ce%b9/): Έρχονται μερικές στιγμές κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου, γύρω από τους ανθρώπους που παρουσιάζουν ένα ενδιαφέρον, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Μπορώ να πω πως θαυμάζω κάποιους, όχι για τα εξωτερικά τους προσόντα, την προσωπικότητά τους, ή ό,τι κατάφεραν να αποκτήσουν οτιδήποτε στον «υλικό» κόσμο απαραίτητα. Είναι «κάτι» το οποίο με εμπνέει, παράλληλα μου κεντρίζει το ενδιαφέρον να τους παρατηρήσω περισσότερο… Κάποιοι άνθρωποι δίνουν έναν αγώνα τεράστιο. Τους θαυμάζω για το πόσο αγωνίστηκαν και αγωνίζονται να καταφέρουν αυτό που ήθελαν πολύ, αλλά κυρίως να σταθούν στα πόδια τους με αυτό που λέμε συνήθως: αξιοπρέπεια… Θαύμασα το ζήλο τους, την πίστη […]
- [Ο Κύριος Ατσαλάκωτος – μέρος 4ο](https://metaximas.org/2025/10/08/%ce%bf-%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82-4%ce%bf/): Πετάω… Μισάνοιξε τα μάτια του, τόσο όσο… εκείνη είχε αποκοιμηθεί. Τόση ώρα άκουγε τις σκέψεις της. Πόσο τρελό να καταλαβαίνεις τις σκέψεις του άλλου χωρίς να πει ούτε λέξη… Ένιωθε το βλέμμα της πάνω του, άκουγε τις ανάσες της, αφουγκραζόταν το χαμόγελό της, καταλάβαινε τη στιγμιαία θλίψη της. Εκείνη ήταν εκείνος και εκείνος ήταν εκείνη. Δύο καθρέφτες ο ένας απέναντι στον άλλο. Σκέψεις τον γύρισαν καιρό πριν. Τότε που με επιτυχία φορούσε τη μάσκα του Ατσαλάκωτου, συσπάστηκε το πρόσωπό του: «κος Ατσαλάκωτος», νόμιζαν ότι δεν είχε καταλάβει την ταμπέλα που του είχαν κολλήσει. Πώς να τους θυμώσει, άλλωστε, ο ίδιος […]
- [Μικρές ιστορίες σε μεγάλους τοίχους](https://metaximas.org/2025/10/08/%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ad%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82-%cf%83%ce%b5-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%84%ce%bf%ce%af%cf%87%ce%bf%cf%85%cf%82/): Ανέκαθεν είχα μια ιδιαίτερη προτίμηση στις δημιουργίες των δρόμων. Συνθήματα σε τοίχους, παγκάκια, πεζοδρόμια. Γραμμένα με σπρέι, μαρκαδόρο, στυλό. Αραδιασμένες λέξεις σε σύντομες φράσεις. Μικρά μηνύματα για πελώρια αισθήματα. Μοιάζουν με κραυγές στη σιγή. Μοιάζουν με υπότιτλοι ζωής. Μα είναι μονάχα γκράφιτι παιδιών. Επώνυμα κι ανώνυμα, για αγάπες και λιγοψυχίες, πλάι σε σκιτσαρισμένες καρδιές αποφθέγματα του Λειβαδίτη, συνθήματα υπέρ της ελευθερίας, αστείες φράσεις, στίχοι της Μποφίλιου μα και του Μητροπάνου. Δε με γοήτευαν αυτούσιες οι φράσεις, μα η τόλμη των δημιουργών τους. Με όπλο το μελάνι, άφηναν το στίγμα τους σε μια γωνίτσα της πολιτείας. Θυμάμαι όταν εντόπισα ένα σύνθημα […]
- [Φωτεινός δίαυλος](https://metaximas.org/2025/10/05/%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%b4%ce%af%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82/): Κάποιες στιγμές αισθάνομαι πως ο εαυτός μου είναι κάπου σε μια γωνίτσα. Ξαναζώ τότε τις παιδικές μου μνήμες που ξεπροβάλουν μέσα σε κάποιο παλιό μοτίβο της ζωής. Βλέπω τη ζωή μου, σαν μια ταινία που έχει παιχτεί πολλές φορές, τόσο πολλές που γνωρίζω το τέλος της, γνωρίζω τη συνέχεια και ό,τι έφερε η ζωή μπροστά μου. Εκείνη τη στιγμή γεμίζει η σκέψη μου από μια οθόνη που κυριαρχεί, παρουσιάζοντας μικρές παραστάσεις διάφορων έργων, με πρωταγωνιστή ένα μικρό παιδί που κάνει ερωτήσεις αλλά κανείς δεν του απαντά, κανείς δεν ασχολείται μαζί του και με όσα το προβληματίζουν. Ένα παιδί που αναρωτιέται […]
- [Δε σου μιλώ για έρωτα…](https://metaximas.org/2025/10/05/%ce%b4%ce%b5-%cf%83%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b9%ce%bb%cf%8e-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b1/): …και ξέρεις γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου ερωτευμένος. Δεν αισθάνθηκα την καρδιά μου να φτερουγίζει και να χτυπάει τόσο δυνατά σαν να είναι έτοιμη να σπάσει… …δε σου μιλώ για έρωτα γιατί ξέρω πολύ καλά πως ο έρωτας είναι ένα μπαλόνι που σιγά σιγά ξεφουσκώνει και στο τέλος δε μένει τίποτα, απογοήτευση και μόνο… …δε σου μιλώ για έρωτα γιατί ο έρωτας σκοτώνει! Άλλοι πίνουν δηλητήριο και άλλοι πέφτουν στο κενό. Δεν είμαι τρελός να κάνω κακό στον εαυτό μου… …δε θέλω να ερωτευθώ. Όσες σχέσεις κι αν ανήκαν στο παρελθόν πέρασαν από τη ζωή […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Ο παλιός μου εαυτός](https://metaximas.org/2025/10/05/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bf-%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%b9%cf%8c%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%85/): Ο παλιός μου εαυτός ήταν θαρραλέος. Πάλεψε με τέρατα και με δράκους χωρίς πολλά πολλά όπλα και εφόδια. Έδωσε γενναίους αγώνες και άνοιξε νέους δρόμους σε συνθήκες δυσμενείς. Λαβώθηκε και λύγισε και χάρηκε και απόλαυσε και αφέθηκε και έζησε και έμαθε να αναγνωρίζει το ωφέλιμο και το ουσιαστικό. Ο παλιός μου εαυτός γαλούχησε το νέο, τον καινούριο, τον τωρινό μου εαυτό. Του έδωσε εμπειρία και γνώση. Εμπιστοσύνη και πίστη. Ο παλιός και ο νέος μου εαυτός είναι ήρωες. Γιατί κάνουν ό,τι μπορούν με όσα διαθέτουν, ανεξαρτήτως των συνθηκών. Μια αγκαλιά και στους δύο και σεβασμός απεριόριστος στο μονοπάτι της γνώσης […]
- [Ο Κύριος Ατσαλάκωτος - μέρος 3ο](https://metaximas.org/2025/09/28/%ce%bf-%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82-3%ce%bf/): Η άλλη πλευρά… Εκείνη! Άνοιξε τα μάτια της. Εκείνος κοιμόταν ακόμα. Αντικριστά. Κοντά. Οι μύτες τους σχεδόν ακουμπούσαν. Είχε τυλίξει τα δάχτυλα του σφιχτά στο μικρό της δάκτυλο. Όπως κάνουν τα μωρά όταν κοιμούνται και νιώθουν ασφάλεια. Έκανε λίγο το κεφάλι της πίσω, τόσο – όσο για να μπορεί να τον κοιτάζει. Όσα συναισθήματα δεν είχε νιώσει τόσα χρόνια έγιναν μια τεράστια μπάλα που χώθηκε με δύναμη στην καρδιά της. Ρίγησε το σώμα της από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Στο μυαλό  της η πρώτη τους συνάντηση. Εκεί, στην εταιρεία που δούλευε εκείνος. Ακόμα θυμάται τα χαχανητά: « Ο κος […]
- [Φθινοπώριασε ξανά...](https://metaximas.org/2025/09/28/%cf%86%ce%b8%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%80%cf%89%cf%81%ce%bf/): Κι αν ήρθε το Φθινόπωρο και πέφτουνε τα φύλλα σου, εσύ μη φοβηθείς. Είναι η ώρα να ξεκουραστείς και να πετάξεις από πάνω σου τα βάρη τα περίσσια. Από τις πρώτες μπόρες ν’ αφήσεις το νερό, να θρέψει και να δυναμώσει τις ρίζες σου και το χώμα να σε προστατέψει. Να προετοιμαστείς για το χειμώνα που θα ακολουθήσει. Τι κι αν προμηνύεται βαρύς; Εσύ θα τον αντέξεις. Μέχρι να ‘ρθεί και πάλι η στιγμή, που το φως του ήλιου θα σε ξυπνήσει από το λήθαργο και θα ανθοφορήσεις. Για να κάνεις ξανά τον κύκλο σου. Τον κύκλο της ζωής σου. […]
- [Τα είδωλα της ζωής](https://metaximas.org/2025/09/27/%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%b4%cf%89%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b6%cf%89%ce%ae%cf%82/): Ζωή, πόσο περίεργα εκπλήσσεις κάποιες στιγμές. Πότε γεμίζεις χαρά και ελπίδες τους ανθρώπους με την ασταμάτητη ροή σου, πότε με υπερηφάνεια αναδεικνύεις τα ποικίλα χαρίσματα των ανθρώπων, αλλά και πόσες άλλες στιγμές φανερώνεις αυτά που είναι κρυφά, κρυμμένα μέσα στις ψυχές τους βαθιά και περιμένουν. Στέκονται σε μια ακρούλα και καμαρώνουν μέσα στα “σκοτάδια” τους. Βλέπεις, οι άνθρωποι κρύβουν “επιμελώς” το είναι τους, τον αληθινό τους εαυτό, σε ένα ψεύτικο προσωπείο. Προβάλλουν την αξία τους όπως θέλουν εκείνοι, ξεγελώντας πολλές φορές τους γύρω τους, αλλά πρώτα έχουν ξεγελάσει τον εαυτό τους… Όμως έρχεται η στιγμή που ξεσκεπάζονται, πέφτει η μάσκα […]
- [Φωτιά στα "Stop"!](https://metaximas.org/2025/09/27/%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ac-%cf%83%cf%84%ce%b1-stop/): Ανάβω φωτιές σε όποιο εμπόδιο πάει να μπει στην τροχιά μου. Φυσικά και όλος ο κόσμος δεν κινείται γύρω από μένα. Δεν είμαι εγώ το κέντρο του κόσμου. Τώρα όμως, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, πήρα την πιο μεγάλη απόφαση της ζωής μου. Να βάζω φωτιές σε όλα τα stop που μου χαλάνε και μου καταστρέφουν την ψυχική μου ηρεμία. Stop στα τοξικά άτομα – αυτά που με ζηλεύουν – κι όσο κι αν θέλουν να κρυφτούν, η ίδια τους η ζήλια τους προδίδει. Stop στους ψεύτικους ανθρώπους με τα ψεύτικα χαμόγελα. Όπως και να το δει κανείς όταν ο […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Φθινόπωρο](https://metaximas.org/2025/09/27/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%86%ce%b8%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%80%cf%89%cf%81%ce%bf/):   Κι αν ήρθε το Φθινόπωρο και πέφτουνε τα φύλλα σου, εσύ μη φοβηθείς. Είναι η ώρα να ξεκουραστείς και να πετάξεις από πάνω σου περίσσια βάρη. Να αφήσεις το νερό από τις πρώτες μπόρες να θρέψει και να δυναμώσει τις ρίζες σου και το χώμα να σε προστατέψει. Να προετοιμαστείς για το χειμώνα που θα ακολουθήσει. Τι κι αν προμηνύεται βαρύς; Εσύ θα τον αντέξεις. Μέχρι να ‘ρθεί και πάλι η στιγμή, που το φως του ήλιου θα σε ξυπνήσει από το λήθαργο και θα ανθοφορήσεις. Για να κάνεις ξανά τον κύκλο σου. Τον κύκλο της ζωής σου. Κι […]
- [Ο κύριος Ατσαλάκωτος: μέρος 2ο](https://metaximas.org/2025/09/27/%ce%bf-%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82-2%ce%bf/): Φρενάρει απότομα μπροστά από το σπίτι της. Η μουσική στη διαπασών, η Evanesence διέλυε κάθε αντίσταση. Το πρόσωπο κατακόκκινο. Καιγόταν. Το αίμα του κόχλαζε μέσα του. Οι πάγοι είχαν σπάσει. Η καρδιά του χτυπούσε: «Bid my blood to run», μπροστά και πίσω ξανά και ξανά, το ίδιο τραγούδι: «My spirit sleeping somewhere cold until you find it there and lead it back home». Τράβηξε με δύναμη το πουκάμισό του. Έσπασαν τα πάνω κουμπιά που πάντα τα είχε καλά κουμπωμένα. Ελευθερώθηκε ο λαιμός, το τσάκρα της έκφρασης. Ό,τι με τόση επιμέλεια έθαβε μέσα του τόσα χρόνια, όσα είχε ξεχάσει, όσα δε […]
- [Ο κύριος Ατσαλάκωτος](https://metaximas.org/2025/09/21/%ce%bf-%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%cf%89%cf%84%ce%bf%cf%82/): Μια κάμερα αιωρείται γύρω από έναν άνδρα που περπατάει στους δρόμους της πόλης. Είναι ο Φίλιππος. Χαμένος στις σκέψεις του και τα άγνωστα συναισθήματα που τον έπνιγαν. Αν παίρναμε το τηλεκοντρόλ της ζωής και πατούσαμε το κουμπάκι REW και βλέπαμε τη ζωή του Φίλιππου λίγους μήνες πριν, δε θα αναγνωρίζαμε το άτομο που είχαμε τώρα μπροστά μας. Άκρως ρεαλιστής με τάσεις εργασιομανίας, επίμονα φιλόδοξος και επίπονα εγωιστής, κινούταν στο χωροχρόνο σαν καλοκουρδισμένο ρομποτάκι. Όλα βρίσκονταν υπό τον πλήρη έλεγχό του, ακόμα και οι αισθήσεις του είχαν υποταχθεί στην αυταρχική φύση του. Αν και ιδιαίτερα κοινωνικός, δεν του άρεσε να έχει […]
- [Μην ξεχάσεις να τους αγαπάς](https://metaximas.org/2025/09/21/%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%ce%be%ce%b5%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%ac%cf%82/): Μην την αφήνεις μόνη, η ζωή περνά πολύ γρήγορα και εκείνη δεν «προλαβαίνει». Ό,τι δεν έμαθε στη ζωή της, δε θα το μάθει τώρα, για αυτό μη νευριάζεις αν δεν καταλαβαίνει ό,τι της λες. Δε χρειάζεται να της υπενθυμίζεις πως «ξεχνά», πως δε θυμάται πότε έφαγε, πότε έκανε μπάνιο… Ίσως ξεχνά και κάποιες φορές το όνομά σου. Κρατήσου εκείνες τις στιγμές με ηρεμία, χαμογέλασέ της και πες το πάλι όπως σε ένα παιδάκι μικρό που το μαθαίνεις. Μην αμελείς να της τηλεφωνείς στη διάρκεια της ημέρας, έτσι, χωρίς «αιτία» έστω κι αν δεν έχεις κάτι να της πεις… Μην την […]
- [Νίκησα τους φόβους μου](https://metaximas.org/2025/09/14/%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%85/): Τους πάτησα κάτω με όλες μου τις δυνάμεις. Πήρα μια βαθιά ανάσα και γέμισα το μέσα μου με οξυγόνο και φύσηξα δυνατά – τους έδιωξα μακριά. Όλους τους φόβους μου. Όλους αυτούς που με τυραννούσαν τόσα χρόνια. Που πάλευα με θεούς και δαίμονες. Φοβόμουν ακόμα και τη σκιά μου. Τους ανθρώπους. Μη μου κάνουν κακό. Πλέον είμαι πιο δυνατός από ποτέ. Τίποτα δε φοβάμαι. Κανέναν και τίποτα. Στην αρχή η όλη δοκιμασία δεν ήταν καθόλου εύκολη. Τα πάντα μού φαίνονταν βουνό. Ένα πελώριο βουνό που αδυνατούσα να δω την κορυφή του. Και όμως. Έπρεπε να τη φτάσω. Και τα κατάφερα! […]
- [Εκτός πραγματικότητας](https://metaximas.org/2025/09/14/%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%8c%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82/): Μη νομίζετε πως γράφω μόνο για να τονίσω τη θετική εικόνα της ζωής… Κάποιοι απορούν με τη γραφή μου, μάλιστα σχολιάζουν πως ίσως είμαι λίγο «εκτός πραγματικότητας», πως κάπου ξεχάστηκα σε κάποιο όνειρο που είδα τη νύχτα και η αυγή με βρήκε γράφοντας την εμπειρία μου! Η αλήθεια είναι πως πάντα υπάρχει στην ακρούλα της σκέψης μου η θέληση για την καλύτερη εκδοχή της ζωής. Για τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα και προσπαθώ να το μοιραστώ. Γράφω για όλους λοιπόν. Για σένα που σου αρέσει να διαβάζεις, για σένα που ζητάς να συναντήσεις τον εαυτό σου μέσα στην αλήθεια […]
- [Το άρωμα των νεκρών ερώτων](https://metaximas.org/2025/09/14/%cf%84%ce%bf-%ce%ac%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%cf%8e%ce%bd-%ce%b5%cf%81%cf%8e%cf%84%cf%89%ce%bd/): Το άρωμα των νεκρών ερώτων δε φεύγει. Κατοικεί στα ντουλάπια, στις φωτογραφίες που δε διαγράφονται ποτέ, όσο κι αν πονάνε. Και ξέρεις, είναι εκεί όταν ανοίγεις ένα φάκελο με σημειώματα που δεν έπρεπε να φυλάξεις. Στις μνήμες που ξύνουν παλιές πληγές, εκεί που πίστεψες πως ο χρόνος θα γιατρέψει τα πάντα. Δεν είναι απλά μια ανάμνηση που ξεθωριάζει. Είναι η γεύση της απώλειας, η πίκρα που σε κάνει να ανασαίνεις βαριά. Είναι το βάρος που κουβαλάς, χωρίς να ξέρεις πώς να το αφήσεις κάτω, μια σκιά που σου θυμίζει συνέχεια πως κάτι τελείωσε χωρίς επιστροφή. Αλλά αν το συνειδητοποιήσεις ότι […]
- [Η  ζωή μας μια ταμπέλα](https://metaximas.org/2025/09/14/%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%bb%ce%b1/): Ένας θρύλος λέει ότι όταν το ρολόι χτυπήσει δώδεκα φορές οι σκιές βγαίνουν στο δρόμο και χορεύουν στο χτύπο τους. Κάθε χτύπος και μια φιγούρα μέχρι τη δωδέκατη φορά που πετάνε πάνω από τα σπίτια και αγκαλιάζουν τα όνειρά μας στοχεύοντας στα αστέρια. Εκείνη τη στιγμή της απόλυτης ησυχίας, ακούγεται ο θόρυβος από τα ραγίσματα της αντοχής. Είναι εκείνη η στιγμή που οι ταμπέλες τη βαραίνουν περισσότερο. Την πλακώνουν στο στήθος, στο μέρος της καρδιάς και λίγο πιο κάτω, εκεί που παίρνουμε ανάσες. Ταμπέλες που μας πετάνε κάθε μέρα αλόγιστα και εμείς δεχόμαστε αγόγγυστα. Και όσο περνάει ο καιρός τόσο […]
- [Ένα βλέμμα μόνο αρκεί](https://metaximas.org/2025/09/07/%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b2%ce%bb%ce%ad%ce%bc%ce%bc%ce%b1-%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf-%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b5%ce%af/): Ήταν μόνο ένα βλέμμα, το πρώτο του βλέμμα, μα εκείνη ένιωσε πως πρόλαβε να ζήσει μια ολόκληρη ζωή μέσα του. Δεν τον γνώριζε, ηταν η πρώτη τους συνάντηση, κι όμως, η μορφή του της ηταν τόσο οικεία. Ο ήχος της φωνής του διαφορετικός, αναστάτωνε πρωτόγνωρα τις αισθήσεις της. Κι εκείνο το γλυκό χαμόγελό του, που συνοδευόταν ασυναίσθητα από το χαμήλωμα των ματιών του, της επέτρεπε να τον περιεργαστεί λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω πριν να την κοιτάξει ξανά. Ακόμη κι ο τρόπος που στεκόταν στο χώρο, την έκανε να τον κρυφοκοιταζει με μια αχαλίνωτη επιθυμία. Κι εκείνος, προσπαθούσε να τη “διαβάσει” δίχως […]
- [Υδάτινη Πατρίδα](https://metaximas.org/2025/09/07/%cf%85%ce%b4%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1/): Η ζωή μου ήταν και είναι ένα αίνιγμα μεγάλο, από την ώρα που ήρθα σε αυτό τον κόσμο. Οι άνθρωποι πότε με αγκάλιαζαν και πότε με «κατέκριναν» για την ιδιαίτερη συνήθειά μου να περνώ το χρόνο μου στην ακροθαλασσιά, πλάι στο κύμα. Μιλούσαν χωρίς να προσπαθήσουν να με νοιώσουν. Έμαθα όμως να δέχομαι χωρίς να κρατώ κακία, να χαμογελώ, ακόμα κι αν η καρδιά μου σφίγγεται από έναν πόνο βαθύ και αιχμηρό, σαν να με τρυπά ένα μαχαίρι με σκληρότητα και να με πληγώνει. Το βλέμμα μου και η ψυχή μου ξεκουράζεται μόνο στο βαθύ μπλε του ωκεανού, τις ώρες […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - μέσα από τα μάτια μου](https://metaximas.org/2025/09/07/22539/): Ήταν μόνο ένα βλέμμα, το πρώτο του βλέμμα, μα εκείνη ένιωσε πως πρόλαβε να ζήσει μια ολόκληρη ζωή μέσα του. Δεν τον γνώριζε, ηταν η πρώτη τους συνάντηση, κι όμως, η μορφή του της ηταν τόσο οικεία. Ο ήχος της φωνής του διαφορετικός, αναστάτωνε πρωτόγνωρα τις αισθήσεις της. Κι εκείνο το γλυκό χαμόγελό του, που συνοδευόταν ασυναίσθητα από το χαμήλωμα των ματιών του, της επέτρεπε να τον περιεργαστεί λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω πριν να την κοιτάξει ξανά. Ακόμη κι ο τρόπος που στεκόταν στο χώρο, την έκανε να τον κρυφοκοιταζει με μια αχαλίνωτη επιθυμία. Κι εκείνος, προσπαθούσε να τη “διαβάσει” δίχως […]
- [Χημεία](https://metaximas.org/2025/09/03/%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%b1/): Η δύναμη του αμοιβαίου… Οι δείκτες του ρολογιού σταμάτησαν. Τα δευτερόλεπτα έσπασαν και έγιναν χίλια κομμάτια με σκοπό να σταματήσουν το χρόνο τη στιγμή εκείνη που την είχε αγκαλιά. Δύο κορμιά που ενώθηκαν και έγιναν ένα. Δύο καρδιές που συναντήθηκαν και ακολούθησαν το δικό τους ατέρμονο χορό. Δύο ψυχές που ενώθηκαν. Δύο πλανήτες που συγκρούστηκαν τη στιγμή που χρειαζόταν ο ένας τον άλλο. Έπειτα δε θα ήταν ποτέ ίδιοι ξανά. Ο ένας είχε κομμάτια από τον άλλο. Τα όνειρα επαναστάτησαν. Απελευθέρωσαν τις επιθυμίες και ενώθηκαν με ένα ανυπότακτο θέλω. Και οι λέξεις ενώθηκαν. Έγιναν ποίημα. Έγιναν στίχοι. Έγιναν ψίθυροι. Έγιναν […]
- [Μια χαμένη ευκαιρία](https://metaximas.org/2025/09/02/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%87%ce%b1%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%b5%cf%85%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%af%ce%b1/): Η μυρωδιά του ιδρώτα είχε αναμειχθεί με κάτι πιο αόρατο, ένα απροσδιόριστο βάρος που πλάκωνε το δωμάτιο μέσα σε μια σιωπηλή ένταση. Εκείνη καθόταν στην άκρη του κρεβατιού, ακόμη γυμνή με τα γόνατα σφιγμένα στο στήθος της. Δε γύρισε να τον κοιτάξει, άλλωστε ήξερε πολύ καλά τι θα αντίκριζε. Εκείνον, ελαφρώς σκυφτό, να κουμπώνει βιαστικά το πουκάμισό του όπως θα έκανε κάποιος που αγωνιούσε να μαζέψει τον πραγματικό εαυτό του πριν προλάβει κανείς να τον κοιτάξει στα μάτια και καταλάβει… Όρθωσε το ανάστημά του με την αυτοπεποίθηση κάποιου που φόρεσε το προσωπείο του. Έριξε το σακάκι του πάνω στους ώμους […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Μετανάστευση](https://metaximas.org/2025/08/31/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%85%cf%83/): Το 1970 ο πατέρας μου έφυγε για τη Γερμανία αφού πρώτα είχε εξαντλήσει κάθε πιθανή λύση για να μπορέσει να μας ζήσει με αξιοπρέπεια. Είμαστε τρία παιδιά και κορίτσια. Έτσι η απόφαση να φύγει ήταν πλέον μονόδρομος. Η Γερμανία τον δέχτηκε με πολύ κρύο και με εκείνο το βλέμμα που έδειχνε μονομιάς τη θέση του. “Πρόσεχε καλά γιατί είσαι εργάτης εδώ!”. Η γλώσσα τους άγνωστη γι’ αυτόν και μεταλλική σαν τα χτυπήματα των μετάλλων στα εργοστάσια που δούλευε. Οι δουλειές βαριές, όπως γίνεται πάντα για το κατώτερο προσωπικό και οι μέρες επίσης. Η μόνη χαρά, η προσμονή του μηνιάτικου. Δε […]
- [Παράδοσις](https://metaximas.org/2025/08/31/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b9%cf%82/): Είναι και κάποια μάτια που σε μαγνητίζουν στο ηλεκτροφόρο πεδίο τους. Σε παρασύρουν στον εύφλεκτο πυρήνα τους. Σε βουλιάζουν στο χωμάτινο πυθμένα τους. Κι εσύ, που κίνησες να φύγεις, με βήμα μετέωρο στέκεις ακίνητος και κοιτώντας κατάματα, μονάχα απαντάς ψιθυριστά: “ Παραδίνομαι “. Ζωή Παπατζίκου
- [Ο δικός μου ο δρόμος](https://metaximas.org/2025/08/31/%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%bf-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82-2/): …από παιδί περπάτησα σε δρόμους και μονοπάτια που ήταν γεμάτα με ολάνθιστα λουλούδια, χιλιάδες χρώματα ανακατεμένα και σπάνιες μυρωδιές… …λίγο αργότερα, οι ίδιοι δρόμοι και τα ίδια μονοπάτια γέμισαν αγκαθωτούς θάμνους που τρυπούσαν τα γυμνά μου πόδια… …ευτυχώς που είχα τους αγαπημένους μου γονείς, τα πέντε μου, τους λίγους και καλούς φίλους μου. Όλοι τους φύλακες άγγελοι, προστάτες και τους είμαι ευγνώμων… …φρόντισαν να πατήσω ξανά στα πόδια μου – δεν ήταν καθόλου εύκολο – και τους είχα συνέχεια κοντά μου, δίπλα μου… …σήμερα, ο δικός μου ο δρόμος γράφει απάνω το όνομά μου με τα δικά μου γράμματα, που […]
- [Σαν ηλιαχτίδα](https://metaximas.org/2025/08/31/%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%b1%cf%87%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b1/): Η αληθινή αγάπη δε σταματά σε έναν έρωτα, σε μια αγκαλιά, σε μια σχέση, όσο τέλεια κι αν φαίνεται πως είναι. Επεκτείνεται στο χώρο και στο χρόνο αγγίζοντας το άπειρο. Η αληθινή αγάπη δεν «αλλάζει» στην πρώτη δυσκολία της σχέσης, δεν καταθέτει τα όπλα, επιμένει να αγαπά. Δε διεκδικεί τίποτα όμως πέρα από αυτό που της προσφέρεται και την ανεβάζει στη θέση που της αξίζει. Εμπιστεύεται το ταίρι της, δεν το καταπιέζει απομυζώντας ό,τι μπορεί από τον άνθρωπο που συνδέθηκε για να τον έχει αποκλειστικά δικό της… Είναι σαν την ηλιαχτίδα. Λάμπει γιατί αγαπάει, δε σκέφτεται να αλλάξει ό,τι κι […]
- [Στα 53 μου…](https://metaximas.org/2025/08/31/%cf%83%cf%84%ce%b1-53-%ce%bc%ce%bf%cf%85/): Στα 53 μου… Δεν ψάχνω πια να αποδείξω τίποτα  – ούτε στους άλλους, ούτε στον εαυτό μου. Κάποτε ήμουν γεμάτη ανασφάλειες. Στην εφηβεία μου, εκείνα τα χρόνια της καταπιεσμένης ευαισθησίας, φοβόμουν τη μοναξιά, αλλά ήταν τελικά η μοναξιά που με δίδαξε το πιο σημαντικό μάθημα: να ακούω τον εαυτό μου, κι έτσι, η μοναξιά έγινε φίλη. Ήμουν πάντα ευαίσθητη αλλά ποτέ δε με πείραζε αυτό. Στη μοναχικότητα βρήκα δύναμη. Μου έμαθε να καταλαβαίνω χωρίς λόγια, να ακούω τους άλλους με την καρδιά! Σήμερα, νιώθω πιο ολοκληρωμένη από ποτέ. Όχι γιατί όλα έγιναν όπως τα ήθελα, αλλά γιατί έμαθα να εκτιμώ […]
- [Όλα τα "Σε"](https://metaximas.org/2025/08/31/%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%cf%83%ce%b5/): Με σένα νιώθω όλα τα “Σε”… αλλιώς. Είσαι όλα τα “Σε”… αλλιώς. Σε σκέφτομαι. Σε θέλω. Σε ποθώ. Σε ονειρεύομαι. Σε λαχταρώ. Σε αγκαλιάζω. Σε ερωτεύομαι. Σε νοιάζομαι. Σε αγαπάω. Σε λατρεύω. Σε… όλα τα “Σε”… Όλα τα “Σε”… είσαι εσύ. Όλα τα “Σε”… μαζί σου. Όλα μου τα “Σε”… εσύ. Maria Voulgari 
- [Ευτυχία](https://metaximas.org/2025/08/24/%ce%b5%cf%85%cf%84%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1-2/): Η «ΕΥΤΥΧΙΑ» γράφεται με κεφαλαία γράμματα… Είναι μια όμορφη λέξη που αποτελείται από επτά μόνο γράμματα. Είναι ένα συναίσθημα που το συναντάμε εκεί έξω. Άνθρωποι που χαμογελούν επειδή είναι αισιόδοξοι και κοιτούν πάντα τη θετική πλευρά της ζωής… Δεν αγοράζεται με χρήματα, δεν είναι πράγμα δηλαδή που το βρίσκεις στο super market. Δεν είναι κάτι που κατακτιέται με κόπο και ιδρώτα. Θέλει μόνο να πιστέψεις σε αυτήν… Να βρεις τη δύναμη και να κάνεις μια επανεκκίνηση. Να τα χτίσεις όλα από την αρχή. Τα θέλω σου, αυτά που σου ανήκουν, τις προτεραιότητές σου… Πρώτα μπαίνει ο εαυτός σου, το μέσα […]
- [Στη φιλία μας](https://metaximas.org/2025/08/24/%ce%b7-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82/): Να τιμάς τους φίλους σου, μην τους ξεχνάς, στα ευχάριστα γεγονότα της ζωής, χαίρονται με τη χαρά σου. Όμως και στα δύσκολα πάλι οι φίλοι σε στηρίζουν. Εκείνοι θα σταθούν στο πλάι σου, θα σου απλώσουν το χέρι όταν πονάς, όταν πενθείς, όταν βιώνεις ένα χωρισμό που μπορεί να αισθάνεσαι πως σε διαλύει… Οι φίλοι είναι οι «συγγενείς» που μας χάρισε ο θεός. Λένε πως έτσι μας «αποζημιώνει» για τα προβλήματα που ίσως μας φόρτωσαν οι συγγενείς. Αυτούς δεν τους διαλέξαμε, έτυχε να είναι συγγενείς μας. Ενώ τους φίλους τους διαλέξαμε εμείς και κάποιες φορές αποδεικνύεται πως είναι πολύ καλύτεροι… […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Μυαλό εναντίον καρδιάς](https://metaximas.org/2025/08/24/22482/):   ~ Δεν είσαι ένα ακόμα project αυτοβελτίωσης ~ Ζούμε στην εποχή της “αυτοβελτίωσης”.  Λειτουργούμε λες και ο εαυτός μας είναι μια επιχείρηση που πρέπει να πετύχει, να εξελιχθεί και να γίνει κερδοφόρα. Καταστρώνουμε σχέδια, ακολουθούμε τακτικές και “αποθηκεύουμε” μεθόδους και tips για να το επιτύχουμε, αγνοώντας το τελικό προσωπικό κόστος.  Όλα μια φούσκα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα μας. Αναρωτήθηκες, αλήθεια, γιατί όλες αυτές οι συμβουλές αυτοβελτίωσης δε λειτουργούν σχεδόν ποτέ μακροπρόθεσμα; Γιατί πολύ απλά, μας κατάντησαν ένα ακόμα project, με σκοπό την τελειότητα. Λογικό, θα μου πεις, αφού όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, βλέπεις μονάχα εικόνες […]
- [Δεν είσαι ένα ακόμα project αυτοβελτίωσης](https://metaximas.org/2025/08/24/%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b1-project-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%b2%ce%b5%ce%bb%cf%84%ce%af%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82/): Ζούμε στην εποχή της “αυτοβελτίωσης”.  Λειτουργούμε λες και ο εαυτός μας είναι μια επιχείρηση που πρέπει να πετύχει, να εξελιχθεί και να γίνει κερδοφόρα. Καταστρώνουμε σχέδια, ακολουθούμε τακτικές και “αποθηκεύουμε” μεθόδους και tips για να το επιτύχουμε, αγνοώντας το τελικό προσωπικό κόστος.  Όλα μια φούσκα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα μας. Αναρωτήθηκες, αλήθεια, γιατί όλες αυτές οι συμβουλές αυτοβελτίωσης δε λειτουργούν σχεδόν ποτέ μακροπρόθεσμα; Γιατί πολύ απλά, μας κατάντησαν ένα ακόμα project, με σκοπό την τελειότητα. Λογικό, θα μου πεις, αφού όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, βλέπεις μονάχα εικόνες μιας χλιδάτης ευτυχίας… Οι μισοί να τη διαφημίζουν και […]
- [Απουσία](https://metaximas.org/2025/08/24/%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1/): Γεμάτο το ποτήρι με νερό ίσαμε το χείλος του. Αφημένο στον ήλιο, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια. Σώθηκε η στάθμη του. Στέγνωσε η δροσιά του. Και η ερώτηση, ακόμη εκεί, αναλλοίωτη, στην υπόκωφη σιωπή του έρημου γυαλιού του. Και η απάντηση, απούσα, ανείπωτη, στην αόρατη βουή του κόσμου τούτου. Ζωή Παπατζίκου
- [Πρόσεχε την αγάπη!](https://metaximas.org/2025/08/17/%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%83%ce%b5%cf%87%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7/): Μπορεί να ήρθε να σε συναντήσει ξαφνικά, χωρίς να το περιμένεις. Μέσα σου όμως «γνώριζες» και το κατάλαβες μόλις την είδες. Μπήκε στη ζωή σου αν και μπορεί να έκανες τα νάζια σου, πως τάχα δε δεσμεύεσαι. Eσύ ήθελες την ελευθερία σου, βλέπεις! Κάποιες φορές είναι περήφανη η αγάπη, δε σκύβει το κεφάλι, σε πλησιάζει όπως θέλει εκείνη. Με τον αέρα και την αυτοπεποίθηση που της δίνει η δύναμή της. Εισβάλει στη ζωή σου απλώνοντας το δίχτυ της, άλλες φορές σε κοιτάζει με μισόκλειστα μάτια, προσπαθώντας να σε σαγηνεύσει και με ένα παιχνίδισμα στο βλέμμα που υπόσχεται πολλά. Από αυτό […]
- [Τα όριά (μας)!](https://metaximas.org/2025/08/17/%cf%84%ce%b1-%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%ac-%ce%bc%ce%b1%cf%82/): Έπαιρνε φόρα και έπεφτε με δύναμη πάνω στα όριά της. Μόλις όμως τα ακουμπούσε με τις άκρες των δακτύλων της αυτά άρχιζαν να ταλαντεύονται με τέτοια δύναμη που την πετούσαν πίσω μακριά, εκεί που ήταν η βολή της, οι αλυσίδες της. Και κάθε φορά που επιχειρούσε να τα φτάσει, να τα αγγίξει, να τα γνωρίσει, οι αλυσίδες της την έσφιγγαν πιο δυνατά την ψυχή. Πονούσε. Της κοβόταν η ανάσα.  Δεν άντεχε. Έπεφτε κάτω. Έπειτα γονατιστή έπιανε με τα χέρια της  το λαιμό της. Πνιγόταν. Οι περισσότεροι ζούμε δύο ζωές, αυτή που έχουμε και αυτή που επιθυμούμε. Το ενδιάμεσο είναι τα […]
- [Στο πέρασμα του χρόνου, έμαθα!](https://metaximas.org/2025/08/17/%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%85-%ce%ad%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b1/): Πέρασαν χρόνια πολλά, μια ζωή σχεδόν, μέχρι να καταλάβω πως δεν ειναι η αίσθηση του χρόνου ίδια για όλους. Είναι φορές που εύχεσαι να σταματήσει κι άλλες πάλι, βασανιστικά κυλά. Θυμήσου εκείνες τις φορές που δεν ήξερες πώς να διαχειριστείς καταστάσεις, που αναζητούσες απεγνωσμένα μια διέξοδο, που το βάρος στο στήθος σου έμοιαζε ασήκωτο και δεν είχες άνθρωπο για να το μοιραστείς. Εκείνες τις φορές που η μοναξιά σε επέλεγε πρώτη, πριν μάθεις εσύ να ζεις μαζί της. Εκείνες, ήταν οι ώρες που έμοιαζε ο χρόνος να μη θέλει να προχωρήσει κι οι δείκτες του ρολογιού κολλούσαν πεισματικά. Κι έπειτα, […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Το πέρασμα του χρόνου](https://metaximas.org/2025/08/17/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf/): Πέρασαν χρόνια πολλά, μια ζωή σχεδόν, μέχρι να καταλάβω πως δεν ειναι η αίσθηση του χρόνου ίδια για όλους. Είναι φορές που εύχεσαι να σταματήσει κι άλλες πάλι, βασανιστικά κυλά. Θυμήσου εκείνες τις φορές που δεν ήξερες πώς να διαχειριστείς καταστάσεις, που αναζητούσες απεγνωσμένα μια διέξοδο, που το βάρος στο στήθος σου έμοιαζε ασήκωτο και δεν είχες άνθρωπο για να το μοιραστείς. Εκείνες τις φορές που η μοναξιά σε επέλεγε πρώτη, πριν μάθεις εσύ να ζεις μαζί της. Εκείνες, ήταν οι ώρες που έμοιαζε ο χρόνος να μη θέλει να προχωρήσει κι οι δείκτες του ρολογιού κολλούσαν πεισματικά. Κι έπειτα, […]
- [Το μύρο της αγάπης](https://metaximas.org/2025/08/16/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7%cf%82/): Τις δύσκολες στιγμές, την ώρα που νομίζεις πως σβήνει το φως σου, την ώρα που αισθάνεσαι πως δεν έχεις άλλη δύναμη να αντιμετωπίσεις το κάθε τι, H παρουσία Tης είναι η μεγάλη αγκαλιά που δέχεται τους πάντες. Eίναι, βλέπεις, Η Μάνα και εμείς όλοι οι άλλοι «δικά της παιδιά»… Γλυκιά παρηγοριά η μορφή της μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, συμβόλαιο αξίας διαχρονικής. Σε κάθε προσευχή Της, ένα δάκρυ θα τρέξει στο πρόσωπό σου, την ώρα που προφέρεις για Εκείνη, έστω και μια λέξη μικρή… Αγιασμένα λόγια αισθάνεσαι πως βγαίνουν από τα χείλη, τι περίεργο… χωρίς να το καταλαβαίνεις, η ψυχή […]
- [Σιωπές και προσμονές](https://metaximas.org/2025/08/16/%cf%83%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%ad%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ad%cf%82/): Δες με. Κλειστό βιβλίο έγινα. Ενα- ένα τα γράμματα, γλιστρούν αργά και αθόρυβα από τις κολλημένες σελίδες. Γίνονται λέξεις ανείπωτες και κρύβονται πίσω από σιωπές και προσμονές. Κι αυτή η ελπίδα, δε λέει να ημερέψει. Άγριο θηρίο έγινε και κατασπαράσσει τη μισή ύπαρξη. Λεπίδα που σφάζει επιδέξια το όνειρο. Κι εκείνο, ακόμη στέκει αγέρωχο και καρτερεί. Για να ψελλίσει, έστω και ξέπνοα τη τελευταία του στιγμή: “ Σε περίμενα “ Ζωή Παπατζίκου
- [Αυγουστιάτικο φεγγάρι](https://metaximas.org/2025/08/10/%ce%b1%cf%85%ce%b3%ce%bf%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%cf%86%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%ac%cf%81%ce%b9/): Σου γράφω αυτό το γράμμα επειδή δεν βρήκα το θάρρος να σε κοιτάξω κατάματα. Είναι ο χρόνος που τρέχει σαν τρελός; Τα γεγονότα που είναι πολλά και αυτά σε μια άδεια πόλη που μοιάζει εγκαταλελειμμένη; Δεν ξέρω ειλικρινά. Σου ζητώ συγνώμη που σε αγνόησα. Που δε θαύμασα τη σπάνια ομορφιά σου. Που δεν ήμουν ένας από αυτούς τους θαυμαστές που σε τράβηξαν φωτογραφία για να την ανεβάσουν στο διαδίκτυο. Δεν το έκανα επίτηδες, να ξέρεις. Το μυαλό μου είναι απασχολημένο με πολλά και διάφορα αυτό τον καιρό. Σε λιγότερο από ένα μήνα ανοίγουν τα σχολεία. Η χρονιά θα είναι απαιτητική […]
- [Παράξενα δεμένοι](https://metaximas.org/2025/08/10/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9-2/): Έχεις ποτέ σου αισθανθεί, πώς είναι να διαβάζεις μια ψυχή μέσα από δύο μάτια; Έχεις ποτέ σου ακούσει εκείνη την κραυγή της εκκωφαντικής σιωπής της; Το άρωμα της ομορφιάς της, κατάφερε να σε μεθύσει; Κι όταν η ευωδιά ξεχείλιζε από μέσα της, σφράγισες πάνω της τα χείλη σου να τη γευτείς; Άγγιξες με τα δυο σου χέρια, το πρόσωπο της δίδυμης ψυχής σου; Παράξενα δένονται κάποιοι άνθρωποι, καρδιά μου, όπως παράξενα δεθήκαμε κι εμείς. Σε διάβασα, τη στιγμή που αντίκρισα τα μάτια σου για πρώτη φορά. Σε άκουγα κάθε φορά που οι σιωπές σου γύρευαν μια παρουσία σταθερή απεγνωσμένα. Το […]
- [Μυαλό και καρδιά](https://metaximas.org/2025/08/09/%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%cf%8c-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac/): Μυαλό Vs Καρδιά! Άλλος όμως είναι ο νικητής! Το μυαλό και η καρδιά μια μέρα πιαστήκαν στα χέρια. Χαμός έγινε, όλοι μαζεύτηκαν και προσπάθησαν να τους χωρίσουν. Μάταια, ο καυγάς είχε ανάψει. Αιτία του τσακωμού ήταν το ποιος από τους δύο θα πάρει την αρχηγία και ποιος είναι πιο δυνατός. Εγώ πυροδοτώ τα όνειρά σου, του φώναζε η καρδιά. Και εγώ μπορώ να τρελάνω τους χτύπους σου, της απάντησε. Εγώ μπορώ να σε ξεμυαλίσω, φώναξε η καρδιά. Και εγώ να σε υποτάξω, της απάντησε. Για πολλή ώρα συνεχίστηκε ο καυγάς για το ποιος είναι πιο δυνατός. Κανείς όμως δεν μπορούσε […]
- [Μεγάλες Προσδοκίες](https://metaximas.org/2025/08/09/%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b4%ce%bf%ce%ba%ce%af%ce%b5%cf%82/): Όταν έρθει, θα το καταλάβεις. Δε θα σε αφήσει να αναρωτιέσαι. Να κοιτάς το κενό. Να ζαλίζεις τις σκέψεις. Να καις τις εύφλεκτες λέξεις με ποτό και κουβέντες έμπιστες σε ώρες αθόρυβες. Όταν έρθει, θα το αισθανθείς. Δε θα κοιτάξει να σε παιδέψει. Να γυρνάει στην πληγή, μια τον πάγο και μια τη φωτιά. Να μιλάς με σιωπές και να πλέκεις νοερές στιγμές. Να παλεύεις να κρατήσεις ισορροπία ενώ μέσα σου γκρεμοτσακίζεσαι σε κάθε ενδεικτικά αισθηματικό ίλιγγο. Όταν έρθει, θα είναι γιορτή. Δε θα ψάξει για να τον προϋπαντήσεις. Να ρωτάει δεξιά κι αριστερά αν είναι εκείνος ο άνθρωπος, ο […]
- [Μη με ξεχάσεις](https://metaximas.org/2025/08/09/%ce%bc%ce%b7-%ce%bc%ce%b5-%ce%be%ce%b5%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/): «Φεύγω, αλλά δε θα χαθούμε, να το θυμάσαι. Το ξέρω πως δεν προλάβαμε να ζήσουμε όλα όσα υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλον, ίσως δεν είπαμε και όσα θέλαμε να πούμε…Τι σημασία έχει πια; Μου κράτησες το χέρι όσο σε χρειαζόμουν και εγώ ήμουν κοντά σου σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου στιγμή…» Παράξενη ώρα, «αμίλητη», καθόμουν σε μια άκρη του δωματίου μου και δεν μπορούσα να βρω ησυχία… σαν να φοβόμουν αυτήν τη νύχτα, δεν ξέρω τι, πραγματικά. Έμοιαζε να μην κυλά ο χρόνος, κοιτούσα το ρολόι του τοίχου και εκείνο σταθερά στο ίδιο σημείο, έμοιαζε να ήταν καρφωμένοι […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Δέσιμο](https://metaximas.org/2025/08/09/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b4%ce%ad%cf%83%ce%b9%ce%bc%ce%bf/): Δεν ήξεραν πότε ακριβώς δέθηκαν. Δεν το αντιλήφθηκαν, με το χρονικό πλαίσιο του όρου, επειδή ήρθε εντελώς αθόρυβα. Ήταν εκείνες οι “καλημέρες”, οι “καληνύχτες”, το νοιάξιμο: – Έφαγες; – Πονάς; – Να τρως καλά και να ξεκουράζεσαι! Το χέρι που ακουμπούσε πάνω στο άλλο, μεταφέροντας σαν συγκοινωνούντα δοχεία, την αγάπη, το ενδιαφέρον και μια αίσθηση ηρεμίας που καταλάγιαζε κάθε άγχος και φόβο. Ήταν καθημερινές κινήσεις που δε μιλούσαν, – κι όμως – έλεγαν τόσα πολλά! Κάθε μέρα και μια πρόκληση, και ενίοτε, πολλές και ποικίλες δυσκολίες! Αλλά, ακόμα και μέσα από αυτές, εκείνοι, κρατούσαν ακόμα πλεγμένα τα δάχτυλά τους και […]
- [Ανεξιχνίαστος έρωτας](https://metaximas.org/2025/08/06/22417/): Μέσα στην ψυχή μου υπάρχει ένας έρωτας βαθύς, έρωτας μυστικός και ανεξιχνίαστος. Σωπαίνει την ημέρα, σαν να τρομάζει από του κόσμου τη βουή. Τη νύχτα όμως ξεγλιστρά στο φως του φεγγαριού και αρχίζει να μιλά. Ξεδιπλώνει τότε την ψυχή του στα πόδια μου μπροστά και ζει μόνο για μένα. Έρωτας θεϊκός, που δε ζει σε ανθρώπινη καρδιά, υπάρχει μόνο στα ουράνια. Αυτό τον έρωτα εγώ ποθώ, σε αυτό τον έρωτα υποκύπτω. Θεέ μου, έρωτα τρανέ, έρωτα που λικνίζεσαι απαλά και με υπόκλιση βαθιά, μου χαρίζεις την καρδιά σου. Έρωτα, ανεξιχνίαστε για τους θνητούς, φανερώνεσαι μόνο σε αυτούς, που στους θεούς, […]
- [Ο μοναδικός δικός μου άνθρωπος](https://metaximas.org/2025/08/06/%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82/): Τον δικό μου “ωραίο άνθρωπο” τον συνάντησα ένα κρύο απομεσήμερο μες στην καρδιά του χειμώνα. Φοβισμένο, αμήχανο, καθισμένο σε αυτή την τόσο γνώριμη νευρική στάση· και με το διστακτικό εκείνο χαμόγελο που μάτωσα να τον πείσω πόσο του πάει. Με την ανασφάλεια αποτυπωμένη στα μάτια και την ελπίδα κρεμασμένη απ’ τα χείλη. Τον δικό μου όμορφο άνθρωπο δεν τον έζησα ποτέ. Δεν ένιωσα την ανάσα του, δε χάθηκα στο βλέμμα του, δε γεύτηκα τον καφέ του. Οι ελάχιστες κοινές μας στιγμές έλαβαν χώρα σε κάποιο σταθμό του Μετρό ή σε μια στάση λεωφορείου. Στην πύλη αναμονής ενός αεροδρομείου ή στην […]
- [Μόνο ο χρόνος γνωρίζει ακριβώς την ώρα του](https://metaximas.org/2025/08/04/%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf-%ce%bf-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%cf%8e%cf%82-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%8e%cf%81%ce%b1/): Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Δυναμώνω την ένταση της μουσικής. Παίρνω μια βαθιά εισπνοή κοιτώντας τον καθρέφτη με σκοτεινό βλέμμα. Βγαίνω στη λεωφόρο. Καθώς ανεβάζω ταχύτητα, ανεβαίνουν και οι σφυγμοί. Υγραίνονται τα μάτια, η ανάσα γίνεται γρήγορη, ο κόμπος στο λαιμό σφίγγει κι άλλο. Γρήγορες εναλλαγές τοπίων έξω από το σώμα μου και μέσα στο μυαλό μου. Να παλεύω με θεριά από το παρελθόν, να προσπαθώ να ξεφύγω από το παρόν και να γυρεύω ν’ αλλάξω το μέλλον. Πώς θα ήθελα να ήταν, πώς έπρεπε να γίνει, πώς κατέληξε να είναι… Χρόνοι γραμματικής δραπέτευσαν από τα κελιά τους και κλείδωσαν εμένα μέσα […]
- [Μντίνα, η σιωπηλή πόλη](https://metaximas.org/2025/08/04/%ce%bc%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%b1-%ce%b7-%cf%83%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%b7%ce%bb%ce%ae-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b7/): Στην καρδιά της Μάλτας, η Μντίνα είναι μια πόλη που μοιάζει να έχει σταματήσει το χρόνο. Με τα πλακόστρωτα δρομάκια της και τα πέτρινα σπίτια, σε προσκαλεί να χαθείς στην ησυχία της. Η πέτρα της πόλης με το γλυκό, χρυσό της χρώμα, σε γλυκαίνει. Τα μπαλκόνια της γεμάτα λουλούδια και η τεράστια μπουκαμβίλια που εντυπωσιάζει. Η αίσθηση του παρελθόντος σε πλημμυρίζει καθώς περπατάς στους δρόμους της. Η Μντίνα σιωπά, αλλά μιλά μέσα από την ομορφιά της. Είναι μια πόλη που σε καλεί να την ανακαλύψεις με αργό ρυθμό. Εδώ, το παρόν και το παρελθόν συνυπάρχουν αρμονικά, καθώς είναι ένα μέρος […]
- [Σ' έναν άλλο κόσμο](https://metaximas.org/2025/08/03/%cf%83-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf-%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf/): “Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο. Τον έχω τόσο ονειρευτεί, τόσο πολύ έχω σεργιανίσει μέσα του, που πια είναι αδύνατο να μην υπάρχει.” Χ. Λάσκαρης Δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας, όχι. Είναι όμως αντίσταση στην ωμή πραγματικότητα που ζούμε. Αυτή που σφίγγει ολοένα και περισσότερο, σα μέγγενη την ψυχή μας. Κι αν τελικά αυτό που ζούμε, μοιάζει με επιβίωση μόνο, η μοναδική μου άμυνα για να αντέξω, είναι να συνεχίσω να ονειρεύομαι. Να ονειρεύομαι, όχι να ονειροβατώ! Πως κάποτε ετούτος ο κόσμος, θα γυρίσει στην ιδεατή του μορφή. Αυτή που ψάχνω απεγνωσμένα να βρω στους ανθρώπους δίπλα μου. Αυτή που αναζητώ, […]
- [Το ραντεβού της ζωής](https://metaximas.org/2025/08/03/%cf%84%ce%bf-%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%b2%ce%bf%cf%8d-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b6%cf%89%ce%ae%cf%82/): Σαν άλλος ανθός που αγκάλιασε το όμορφο ξημέρωμα, ήρθες στη ζωή μου. Ήρθες σαν ηλιαχτίδα και φώτισες τα τρίσβαθα της ψυχής μου. Στο όμορφο προσωπάκι σου, την ώρα που το κράτησα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, είδα να έρχονται όλα τα δώρα της ζωής μπροστά μου. Όταν σε κράτησα στην αγκαλιά μου, ένοιωσα το ακριβότερο στολίδι που μου εμπιστεύτηκε η θεϊκή δημιουργία, καρδιά μου. Στο χαμόγελό σου άστραφτε ο ήλιος και σε κάθε δάκρυ σου, ξεχείλιζαν ποτάμια δακρύων μέσα στην ψυχή μου. Όλη σου τη ζωή έβλεπα μπροστά μου και ήθελα να σε σκεπάσω από κάθε δύσκολο πέρασμά της, εσένα, […]
- [Η ζωή ζει στο μαζί](https://metaximas.org/2025/08/03/22388/): Η ζωή ζει στο μαζί. Αλλά εσύ σε ποιο «μαζί» ζεις; Η ζωή δεν είναι μοναχικό ταξίδι, όσο κι αν φαίνεται μερικές φορές, όσο κι αν κάποιες στιγμές μένουμε μόνοι, ή απέχουμε από όλους και από όλα. Η ζωή είναι ποίηση, μουσική, χορός, αρμονία, συνύπαρξη. Είναι πρόσκληση να ανοίξουμε την καρδιά μας, να απλώσουμε το χέρι μας, να αγκαλιάσουμε τον κόσμο γύρω μας. Η ζωή μάς πηγαίνει προς τα εκεί. Μας ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Η πιο βαθιά μας χαρά, η πιο ουσιαστική μας ύπαρξη, βρίσκεται στο ανεκτίμητο δώρο του «μαζί». Εκεί που η ψυχή βρίσκει την ελευθερία στην […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Ένας άλλος κόσμος](https://metaximas.org/2025/08/03/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%cf%8c/):   “Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο. Τον έχω τόσο ονειρευτεί, τόσο πολύ έχω σεργιανίσει μέσα του, που πια είναι αδύνατο να μην υπάρχει.” Χ. Λάσκαρης Δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας, όχι. Είναι όμως αντίσταση στην ωμή πραγματικότητα που ζούμε. Αυτή που σφίγγει ολοένα και περισσότερο, σα μέγγενη την ψυχή μας. Κι αν τελικά αυτό που ζούμε, μοιάζει με επιβίωση μόνο, η μοναδική μου άμυνα για να αντέξω, είναι να συνεχίσω να ονειρεύομαι. Να ονειρεύομαι, όχι να ονειροβατώ! Πως κάποτε ετούτος ο κόσμος, θα γυρίσει στην ιδεατή του μορφή. Αυτή που ψάχνω απεγνωσμένα να βρω στους ανθρώπους δίπλα μου. Αυτή που […]
- [Το ηλιοβασίλεμα της επιστροφής](https://metaximas.org/2025/07/29/%cf%84%ce%bf-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%cf%82/): Κοίταξέ με, ζωή. Μου χρωστάς ένα ηλιοβασίλεμα. Να είναι το πιο γλυκό, το πιο γαλήνιο από όσα έχω ζήσει, γεμάτο από απαλές ροζ, χρυσές και μενεξεδένιες αποχρώσεις. Το περιμένω όλη τη ζωή μου. Εκείνη τη μαγική στιγμή θα ενωθώ με την αλήθεια που γυρεύω. Ο ουρανός θα σκύψει προς το μέρος μου τρυφερά, «αρκετά κουράστηκες», θα μου πει, με ένα φιλί στο μέτωπο. Την ώρα εκείνη, τα σύννεφα θα χρωματίζουν το γαλάζιο θόλο του απαλά. Τότε, τα βλέφαρα μιας άνοιξης θα ανοίξουν στο γλυκό του φως, παιχνιδίζοντας στη λάμψη του. Θα με αγκαλιάσουν στοργικά, ο ήλιος θα δύει ταυτόχρονα πηγαίνοντας […]
- [Ας μιλήσουμε για όμορφες ψυχές](https://metaximas.org/2025/07/29/%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%b5%cf%82-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ad%cf%82/): Αν μπορούσες να στρέψεις το βλέμμα σου επάνω σου. Αν μπορούσες να σε δεις εκτός από τα καρέ που σε απαθανατίζεις στο φακό, θα καταλαβαινες, πως το λιγότερο όμορφο επάνω σου, είναι η ομορφιά σου. Ξέρεις, αυτή η επειτηδευμένη. Δεν έχεις ιδέα πόσο γοητευτικός γίνεσαι όταν μιλάς για όσα αγαπάς. Την ώρα που αυθόρμητα χαϊδεύεις ένα αδέσποτο του δρόμου. Όταν μισοκλείνεις τα μάτια σου κάθε φορά που ακούς ένα τραγούδι που σε ευχαριστεί ψυθυρίζοντας τους στίχους του. Όταν ενθουσιάζεσαι κι ανεβάζεις τον τόνο της φωνής σου. Τις στιγμές που καίγεσαι στον ερωτα, πώς ακτινοβολεί το βλέμμα σου. Δεν έχεις ιδέα […]
- [Ο τρόπος που σε βλέπουν οι άλλοι, δεν μπορεί να καθορίζει το ποιος είσαι πραγματικά](https://metaximas.org/2025/07/26/%ce%bf-%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%b5-%ce%b2%ce%bb%ce%ad%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%bc%cf%80/): Δεν ήξερες τότε. Έπρεπε να γίνει με το δύσκολο τρόπο. Να περάσεις τον εαυτό σου από σαράντα κύματα για να αποδεχτείς πως ο τρόπος που σε βλέπουν οι άλλοι, δεν μπορεί να καθορίζει το ποιος είσαι πραγματικά. Πόσο μάλλον, αν αυτό που έβλεπαν οι άλλοι σε εσένα, ήταν τις περισσότερες φορές συνδεδεμένο με τις δικές τους προσδοκίες, τις δικές τους ελλείψεις, τα δικά τους συναισθηματικά κενά… Κι είχες έτσι λανθασμένα αποδεχτεί για χρόνια, πως μάλλον αυτό ήσουν τελικά. Η εικόνα που έπλαθαν εκείνοι για σένα, όπως κάθε φορά τους βόλευε.  Όμως έρχεται πάντα η στιγμή για όλους, συνήθως έπειτα από […]
- [2:22 π.μ.](https://metaximas.org/2025/07/26/222-%cf%80-%ce%bc/): -Μου έγραψες : 2:22 -Και σου απάντησα : κάνε μια ευχή. -Και μου ξανα έγραψες : και τώρα τι κάνουμε εδώ; -Και σου απάντησα ξανά : αγκαλιάζουμε την ευχή μας. -Και μου λες : καλά τώρα με έστειλες! Άρα δεν την αφήνουμε να φύγει… την ενισχύουμε με μια αγκαλιά; -Την ενισχύουμε με ό,τι θέλουμε, σου λέω. “έμπλεξες” με συγγραφέα. Αναπόφευκτα θα γίνεις ποίημα κάποια στιγμή. Και μόλις έγινες απόψε. 25/7/2025 2:22 π.μ. Maria Voulgari
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - Οι ωραίοι άνθρωποι](https://metaximas.org/2025/07/26/22356/): Η αύρα που αποπνέει ενας άνθρωπος, είναι αισθητή από την πρώτη κιόλας οπτική επαφή μαζί του. Κι αυτό που θα σε κάνει να αισθανθείς εκείνη τη στιγμή, που μπορεί να σου είναι ακόμα ένας άγνωστος, είναι συνήθως κι αυτό που θα επιβεβαιωθεί, όσο θα τον γνωρίζεις. Οι “ωραίοι άνθρωποι” είναι συνήθως κι οι πιο ήσυχοι. Δε θα ακούσεις πολλά να λένε, οι πράξεις τους είναι αυτές που θα μιλούν για εκείνους. Θα είναι πάντα αθόρυβοι, όση φασαρία κι αν επικρατεί μέσα τους. Είναι εκείνοι που θα επιλέγουν συνειδητά να φέρονται με σεβασμό, ευγένεια και δικαιοσύνη, κόντρα στην ανισορροπία των καιρών. Είναι […]
- [Να είσαι ωραίος άνθρωπος](https://metaximas.org/2025/07/26/%ce%bd%ce%b1-%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9-%cf%89%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%82-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82/): Η αύρα που αποπνέει ενας άνθρωπος, είναι αισθητή από την πρώτη κιόλας οπτική επαφή μαζί του. Κι αυτό που θα σε κάνει να αισθανθείς εκείνη τη στιγμή, που μπορεί να σου είναι ακόμα ένας άγνωστος, είναι συνήθως κι αυτό που θα επιβεβαιωθεί, όσο θα τον γνωρίζεις. Οι “ωραίοι άνθρωποι” είναι συνήθως κι οι πιο ήσυχοι. Δε θα ακούσεις πολλά να λένε, οι πράξεις τους είναι αυτές που θα μιλούν για εκείνους. Θα είναι πάντα αθόρυβοι, όση φασαρία κι αν επικρατεί μέσα τους. Είναι εκείνοι που θα επιλέγουν συνειδητά να φέρονται με σεβασμό, ευγένεια και δικαιοσύνη, κόντρα στην ανισορροπία των καιρών. Είναι […]
- [Είσαι κάτι ανάμεσα στο "τίποτα" και στο "πάντα"](https://metaximas.org/2025/07/24/%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%ac%cf%84%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%af%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf/): Δε βοηθάει , μάτια μου, καθόλου η αδιάκοπη επανάληψη των στιγμιότυπων μας σε μεταμεσονύχτιες κουβέντες νοθευμένες με οινόπνευμα και καπνό. Τι παραπάνω να μου πουν κι εκείνοι; Πόση ανοχή να δείξουν στο εν λόγω ζήτημα; Πώς να εισβάλουν στο κρησφύγετο που διαθέτεις για μυαλό; Πόσες ερμηνείες ακόμη να μου πουλήσουν επάνω στις σπασμοδικές συμπεριφορές σου; Αφού πάντα θα προτιμώ αυτή που με συμφέρει. Κουράστηκα. Να φτύνω άχρηστες κουβέντες απ’ τα χείλη μου για να τους κατατοπίσω. Πώς είσαι. Ποιος είσαι. Ποια είμαι κι εγώ μαζί σου. Κουράστηκα να σε περιγράφω σαν σκηνή από ερωτική νουβέλα. Δεν είσαι κεφάλαιο σε μυθιστορημα. […]
- [Αν ο χρόνος πάγωνε για μία ώρα](https://metaximas.org/2025/07/23/%ce%b1%ce%bd-%ce%bf-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%ac%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%b5-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%af%ce%b1-%cf%8e%cf%81%ce%b1/): Αν ο χρόνος πάγωνε, όλα θα έμεναν ακίνητα. Κι εγώ, θα μπορούσα να παρατηρώ, χωρίς να με κυνηγάει τίποτα. Ούτε ρολόγια, ούτε υποχρεώσεις, ούτε η σκέψη του “τι έπεται”. Μια ώρα χωρίς αύριο, χωρίς χθες. Μόνο παρόν. Θα διάλεγα να καθίσω δίπλα σε κάποιον που αγαπώ και να τον κοιτάξω όπως δεν πρόλαβα ποτέ. Ίσως να πλησιάσω μια στιγμή που χάθηκε και να της δώσω δεύτερη ευκαιρία. Ή απλώς να μείνω μόνη για λίγο, χωρίς καμία βιασύνη να “είμαι κάτι”. Αν ο χρόνος πάγωνε, ίσως να καταλάβαινα καλύτερα τι έχει σημασία όταν τρέχει. Γιατί στο σταμάτημα, φαίνεται καθαρά ποιοι είμαστε […]
- [Η δικαιοσύνη των ανθρώπων](https://metaximas.org/2025/07/23/%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%b9%ce%bf%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%8e%cf%80%cf%89%ce%bd/): Μερικές στιγμές απογοητεύεσαι, αναρωτιέσαι αν υπάρχει κάποιος σκοπός σε αυτή τη ζωή. Μακάρι, λες, να σταματήσεις να «ζεις» και να βιώνεις ό,τι ταλαιπωρεί την ψυχή σου. Αυτός όλος ο «κόπος» που κάνουμε – κάποιες φορές βασανιστικός – να ζούμε μέσα σε αυτό που λέμε «ζωή», άραγε, έχει σκοπό; Μοιάζει σαν να επαναλαμβάνεται μια τραγωδία επί σκηνής, όμως αυτή η τραγωδία δεν έχει τέλος… Μάταια περιμένουμε να «πέσει» η αυλαία, να σβήσουν τα φώτα, στην τελευταία πράξη του έργου, στην αναμενόμενη υπόκλιση των ηθοποιών στο κοινό, αφού ολοκληρώσουν το δημιούργημα του συγγραφέα και όλων των συντελεστών, προσφέροντας αυτό που έπρεπε να […]
- [Λίγο κρασί](https://metaximas.org/2025/07/23/%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf-%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%af-2/): Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αστέρι μου… …και κάθομαι στην αμμουδιά, δίπλα μου να σκάει το κύμα, και βλέπω την απέραντη θάλασσα, αυτό το όμορφο γαλάζιο, και πίνω κρασάκι παγωμένο… …κι έπειτα νυχτώνει, ο ουρανός γεμίζει με αμέτρητα αστέρια, εγώ όμως έχω το δικό μου αστέρι, αυτό που το κοιτώ και κατοικεί μέσα μου… …και συνεχίζω να κάνω όνειρα, βυθισμένος στις σκέψεις μου, και του οφείλω πολλά, για το αστέρι μου μιλάμε πάντα, γιατί εκεί που τα έχανα όλα, σε μια λάθος στροφή, ένα βήμα πριν, ήρθε αυτό το αστέρι να με κάνει δικό του, να το κάνω δικό […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - αποδοχή](https://metaximas.org/2025/07/19/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%87%ce%ae/): Δεν ήξερες τότε. Έπρεπε να γίνει με το δύσκολο τρόπο. Να περάσεις τον εαυτό σου από σαράντα κύματα για να αποδεχτείς πως ο τρόπος που σε βλέπουν οι άλλοι, δεν μπορεί να καθορίζει το ποιος είσαι πραγματικά. Πόσο μάλλον, αν αυτό που έβλεπαν οι άλλοι σε εσένα, ήταν τις περισσότερες φορές συνδεδεμένο με τις δικές τους προσδοκίες, τις δικές τους ελλείψεις, τα δικά τους συναισθηματικά κενά… Κι είχες έτσι λανθασμένα αποδεχτεί για χρόνια, πως μάλλον αυτό ήσουν τελικά. Η εικόνα που έπλαθαν εκείνοι για σένα, όπως κάθε φορά τους βόλευε. Όμως έρχεται πάντα η στιγμή για όλους, συνήθως έπειτα από ένα […]
- [Η μνήμη της φυγής](https://metaximas.org/2025/07/19/%ce%b7-%ce%bc%ce%bd%ce%ae%ce%bc%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%ae%cf%82/): Στους μισούς έρωτες να δίνεις ολόκληρη τη σκέψη. Να είναι ατόφιο το χάδι του μυαλού, να γεμίζει απουσίες αισθήσεων και κενά παραισθησεων. Να γίνεσαι το πολύ που μένει, στο λίγο τους που λείπει. Και άσε να έχουν εκείνοι, το κρίμα της φυγής. Κι εσύ, το ανάθεμα της μνήμης. Ζωή Παπατζίκου
- [Αυτοσεβασμός](https://metaximas.org/2025/07/17/%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%83%ce%b5%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-2/): Ποτέ δε φεύγω στα δύσκολα. Φεύγω όταν ο άλλος δε με σέβεται. ( Μαρία Βούλγαρη, 225, Εκδόσεις Απόπειρα) Η έλλειψη σεβασμού είναι το σημείο καμπής που οδηγεί στην αποχώρηση. Ο σεβασμός είναι θεμελιώδης για κάθε υγιή σχέση (φιλική, ερωτική, επαγγελματική). Όταν αυτός απουσιάζει, όταν η προσωπικότητα, το έργο και η αξιοπρέπεια του ατόμου προσβάλλονται, όταν τα συναισθήματά του υποτιμούνται ή αγνοούνται, τότε η παραμονή σε οποιαδήποτε σχέση καθίσταται αδύνατη. Η αποχώρηση σε αυτή την περίπτωση δεν είναι φυγή από δυσκολία, αλλά ένδειξη αυτοπροστασίας και αυτοσεβασμού. Η παραμονή σε μια οποιαδήποτε σχέση παρά τις όποιες δυσκολίες, είναι δείγμα δύναμης, αλλά η […]
- [Με λένε μαμά](https://metaximas.org/2025/07/17/%ce%bc%ce%b5-%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b5-%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%ac/): Δε με έχω δει πιο ευτυχισμένη. Δε με έχω δει πιο εξουθενωμένη. Πιο χαμένη και χωμένη στο ρόλο μου. Πιο ευγνώμων για το δώρο που μου χαρίστηκε. Δε με έχω δει πιο ενοχική. Όχι, δεν είχα ιδέα πόσες τύψεις μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος που θέλει να κοιμηθεί μισή ώρα παραπάνω ή να απολαύσει ένα δείπνο με φίλους. Δε με έχω δει πιο απενοχοποιημενη με τις αλλαγές που έγιναν στο σώμα μου, άλλωστε αυτές που έγιναν στην ψυχή μου είναι πιο βαθιές και διαρθρωτικές. Δε με έχω δει πιο διψασμένη για κατανόηση – κυρίως από γυναίκες. Δε με έχω δει […]
- [Διάλογος στα φώτα της νύχτας](https://metaximas.org/2025/07/12/%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1%cf%82/): Πολλά από αυτά που τριγυρίζουν στη σκέψη μου, μοιάζουν σαν τα φώτα που ανάβουν μέσα στη νύχτα και φωτίζουν τους δρόμους από τις λεωφόρους μέχρι τα στενά σοκάκια. Φωτίζουν τους ανθρώπους ρίχνοντας το φως τους μέσα στο σκοτάδι ενώ περπατούν. Έτσι νομίζω πως μοιάζει η ζωή μας μερικές φορές, να είναι ένα τεράστιο σταυροδρόμι και να μας ρωτά κάθε λίγο και λιγάκι: Πού πας; Όταν νυχτώνει αισθάνομαι μια συγκίνηση, ένα σεβασμό στον αποχαιρετισμό της μέρας, που έδωσε ό,τι είχε να δώσει, όπως πάντα με την ίδια επανάληψη, την ίδια γλυκιά αίσθηση της συμφωνίας που κλείνει με τον ερχομό της νύχτας. […]
- [Μια εικόνα χίλιες λέξεις - όνειρα](https://metaximas.org/2025/07/12/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%8c%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1/): Από πάντα αναρωτιόμουν αν υπάρχει ζωή δίχως όνειρο. Και από την άλλη, αν το όνειρο σε κρατάει δέσμιό του αποτρέποντάς σε από το δεις την πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που προσπαθείς να φέρεις στα μέτρα σου κάθε φορά. Από την παιδική μας ακόμα ηλικία, ένα όνειρο μας προτρέπει να προχωρήσουμε ακόμα και αν αυτό μένει στα «όνειρά» μας καμιά φορά. Ακόμα και αν ο δρόμος μας αλλάζει, η φλόγα του μας κρατάει ζωντανούς. Ονειρεύομαι, θα πει ζω! Όχι σε ένα δικό μου κόσμο, μα σε έναν όμορφο, διαφορετικό και ανθρώπινο. Ονειρεύομαι, θα πει ελπίζω. Δε σταματώ να μάχομαι για όσα πιστεύω […]

## Pages

- [MetaxiMas](https://metaximas.org/16736-2/)
- [Authors](https://metaximas.org/authors-1/)
- [Αρθρογράφος της εβδομάδας](https://metaximas.org/%ce%b2%ce%b4%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%b4%ce%b1/): [wp_blog_designer]
- [Matt Mullenweg on KTEH "This is Us!"](https://metaximas.org/matt-mullenweg-on-kteh-this-is-us/)
- [John Smith](https://metaximas.org/john-smith/): Urna praesentium, habitasse voluptas, sem adipiscing irure dolorum, sapien sapiente, tincidunt iure, totam augue do.
- [Έλενα Κορινιώτη](https://metaximas.org/jane-doe/): …
- [Jone Doe](https://metaximas.org/jone-doe/): Similique nullam vehicula rerum, imperdiet ad. Mollit architecto recusandae, wisi! Sunt nulla, diamlorem, deleniti consectetuer.
- [Δείγμα σελίδας](https://metaximas.org/sample-page/): Αυτό είναι ένα παράδειγμα σελίδας. Είναι διαφορετικό από ένα άρθρο γιατί παραμένει σε ένα μέρος και θα εμφανίζεται στην πλοήγηση (στα περισσότερα θέματα). Οι περισσότεροι ξεκινούν με μια Περί σελίδα που τους παρουσιάζει στους πιθανούς επισκέπτες. Μπορεί να λέει κάτι σαν αυτό: Γεια σου! Είμαι ένας ταχυδρόμος με ποδήλατο την ημέρα, και ένας εμπνευσμένος ηθοποιός την νύχτα, αυτός είναι ο ιστότοπος μου. Ζω στην Αθήνα, έχω έναν υπέροχο σκύλο που τον λένε Έκτορα, και μου αρέσει να πίνω Mojito (Και να χορεύω στην βροχή) …ή κάτι σαν αυτό: Η XYZ Εταιρία ιδρύθηκε το 1971, και παρέχει ποιοτικά εργαλεία για μηχανικούς […]


[comment]: # (Generated by Hostinger Tools Plugin)