Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Δέσιμο
Δεν ήξεραν πότε ακριβώς δέθηκαν.
Δεν το αντιλήφθηκαν, με το χρονικό πλαίσιο του όρου, επειδή ήρθε εντελώς αθόρυβα.
Ήταν εκείνες οι “καλημέρες”, οι “καληνύχτες”, το νοιάξιμο:
– Έφαγες;
– Πονάς;
– Να τρως καλά και να ξεκουράζεσαι!
Το χέρι που ακουμπούσε πάνω στο άλλο, μεταφέροντας σαν συγκοινωνούντα δοχεία, την αγάπη, το ενδιαφέρον και μια αίσθηση ηρεμίας που καταλάγιαζε κάθε άγχος και φόβο.
Ήταν καθημερινές κινήσεις που δε μιλούσαν, – κι όμως – έλεγαν τόσα πολλά!
Κάθε μέρα και μια πρόκληση, και ενίοτε, πολλές και ποικίλες δυσκολίες!
Αλλά, ακόμα και μέσα από αυτές, εκείνοι, κρατούσαν ακόμα πλεγμένα τα δάχτυλά τους και τις καρδιές τους κοντά.
Και αυτό, ναι, ήταν δέσιμο.
Εύη Μαυρογιάννη
———————————————————————————————————————————————————————
Με κρατάς.
Σε κρατώ.
Γυρισμό δεν έχω.
Κόμπος στο λαιμό.
Βήμα ασταθές.
Βλέμμα απλανές.
Οι ψυχές δεθήκανε.
Κρίματα γεννηθήκανε.
Στιγμές γλυκές καήκανε.
Φοβήθηκα.
Δεν κρατήθηκα.
Και σε έστειλα στη λήθη.
Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης
———————————————————————————————————————————————————————
Πιστεύω σε αυτό το αόρατο νήμα, αυτό που δένει τους ανθρώπους με ένα δέσιμο αγνό και ειλικρινές. Για μένα, μια από τις ωραιότερες σχέσεις είναι η πραγματική φιλία. Εκεί όπου μπορείς να εκφράζεσαι όπως θες. Να μπορείς να αυτοσαρκάζεσαι και να γελάς. Να μπορείς να εξαφανίζεσαι και να εμφανίζεσαι χωρίς να πρέπει να απολογηθείς. Να ζεις μια εντελώς διαφορετική ζωή απο τον άλλο άνθρωπο, με άλλο γούστο, άλλες προτεραιότητες, αλλά να είσαι ψυχικά πάντα εκεί για να ακούσεις, να συμβουλέψεις, ή απλά να σιωπήσεις. Να είσαι μια ομπρέλα όταν βρέχει αναποδιές και μια ασπίδα όταν οι καύτρες από τα βάσανα κινδυνεύουν να αφανίσουν μια ανθρώπινη ψυχή. Να είσαι εκεί – όχι γιατί περιμένεις να κερδίσεις για σένα κάτι, αλλά γιατί πονάς και εσύ μαζί με τον άλλον. Στις χαρές όμως, πάλι να είσαι εκεί και να χαίρεσαι διπλά και να νοιώθεις υπερηφάνεια και θαυμασμό για το φίλο σου. Γιατί η φιλία είναι η απόδειξη ότι οι άνθρωποι έχουμε συγγένεια πνευματική που πολλές φορές είναι σημαντικότερη από την εξ αίματος συγγένεια.
Βούλα Φωτοπούλου
———————————————————————————————————————————————————————
~Παράξενα δεμένοι~
Έχεις ποτέ σου αισθανθεί, πώς είναι να διαβάζεις μια ψυχή μέσα από δύο μάτια;
Έχεις ποτέ σου ακούσει εκείνη την κραυγή της εκκωφαντικής σιωπής της;
Το άρωμα της ομορφιάς της, κατάφερε να σε μεθύσει;
Κι όταν η ευωδιά ξεχείλιζε από μέσα της, σφράγισες πάνω της τα χείλη σου να τη γευτείς;
Άγγιξες με τα δυο σου χέρια, το πρόσωπο της δίδυμης ψυχής σου;
Παράξενα δένονται κάποιοι άνθρωποι, καρδιά μου, όπως παράξενα δεθήκαμε κι εμείς.
Σε διάβασα, τη στιγμή που αντίκρισα τα μάτια σου για πρώτη φορά.
Σε άκουγα κάθε φορά που οι σιωπές σου γύρευαν μια παρουσία σταθερή απεγνωσμένα.
Το άρωμά σου ανεξίτηλο άφησα να χαϊδεύει τις αισθήσεις μου, κάθε που νοσταλγούσα και πάλι να σε αγγίξω.
Παράξενα δεθήκαμε με όλες τις αισθήσεις, λες και το σύμπαν συνωμότησε, κανείς μη μας χωρίσει.
Μαρία Μαραγκού