Στο πέρασμα του χρόνου, έμαθα!
Πέρασαν χρόνια πολλά, μια ζωή σχεδόν, μέχρι να καταλάβω πως δεν ειναι η αίσθηση του χρόνου ίδια για όλους. Είναι φορές που εύχεσαι να σταματήσει κι άλλες πάλι, βασανιστικά κυλά.
Θυμήσου εκείνες τις φορές που δεν ήξερες πώς να διαχειριστείς καταστάσεις, που αναζητούσες απεγνωσμένα μια διέξοδο, που το βάρος στο στήθος σου έμοιαζε ασήκωτο και δεν είχες άνθρωπο για να το μοιραστείς. Εκείνες τις φορές που η μοναξιά σε επέλεγε πρώτη, πριν μάθεις εσύ να ζεις μαζί της. Εκείνες, ήταν οι ώρες που έμοιαζε ο χρόνος να μη θέλει να προχωρήσει κι οι δείκτες του ρολογιού κολλούσαν πεισματικά.
Κι έπειτα, ήρθαν οι άλλες. Εκείνες που δεν προλάβαινες να τις χορτάσεις κι ας γύριζαν οι δείκτες με την ίδια ακριβώς ταχύτητα. Που έμοιαζαν με τις ριπές του ανέμου. Στιγμές που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες μέσα σου, για να ‘χει τόπο η καρδιά να επιστρέφει και δύναμη να αντλεί.
Πέρασαν χρόνια πολλά, ναι, μα αν με ρωτούσες τώρα, θα σου έλεγα πως εκείνες οι ώρες που έμοιαζαν με αιώνες κάποτε, είναι κι αυτές που με έμαθαν να αγαπώ τις στιγμές.
Μαρία Μαραγκού
Κοιτώντας τον χρόνο πίσω, διαπιστώνω πως ότι πίστευα κι ότι ένιωθα από πολύ μικρή ηλικία, δεν έχει αλλάξει μέσα μου. Ονειροπόλα, Ρομαντική και πολύ Συναισθηματική. Έτσι ήμουν κι έτσι θέλω να παραμείνω. Αγαπώ τους ανθρώπους της Καρδιάς κι αυτούς επιλέγω πια δίπλα μου. Με την γραφή δεν έχω "επαγγελματική" σχέση, ήταν για μένα ανέκαθεν όμως , ο τρόπος μου να βγάζω ότι αισθάνομαι. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας λοιπόν!!!
