Υδάτινη Πατρίδα
Η ζωή μου ήταν και είναι ένα αίνιγμα μεγάλο, από την ώρα που ήρθα σε αυτό τον κόσμο. Οι άνθρωποι πότε με αγκάλιαζαν και πότε με «κατέκριναν» για την ιδιαίτερη συνήθειά μου να περνώ το χρόνο μου στην ακροθαλασσιά, πλάι στο κύμα. Μιλούσαν χωρίς να προσπαθήσουν να με νοιώσουν.
Έμαθα όμως να δέχομαι χωρίς να κρατώ κακία, να χαμογελώ, ακόμα κι αν η καρδιά μου σφίγγεται από έναν πόνο βαθύ και αιχμηρό, σαν να με τρυπά ένα μαχαίρι με σκληρότητα και να με πληγώνει. Το βλέμμα μου και η ψυχή μου ξεκουράζεται μόνο στο βαθύ μπλε του ωκεανού, τις ώρες που ο Ήλιος λάμπει. Αλλά και στις ασημένιες αποχρώσεις που απλώνει με χαμόγελο πλατύ και πλούσιο το όμορφο φεγγάρι, η καρδιά μου νομίζω πως θα φύγει, θα πετάξει.
Όταν αναζητώ λίγη γαλήνη από κάθε ταραχή της Γης, ο ουρανός μου στέλνει το δικό του «μαργαριτάρι». Το ονομάζω λησμονιά, γιατί ξεχνώ ό,τι γύρω μου υπάρχει και τότε ταξιδεύω σε άλλα, υδάτινα και άγνωστα για αυτό τον κόσμο, μέρη.
Έμαθα να δέχομαι τις καταστάσεις όπως έρχονται, ίσως να χαμογελώ πικρά, αλλά συγχωρώ αληθινά, γιατί η ζωή με δίδαξε μαθήματα πολλά. Η θάλασσα μου εμπιστεύτηκε πολλά μυστικά, τις ώρες και τις στιγμές που σμίγαμε στα γαλάζια της νερά. Όπως και την ώρα που ήταν σκοτεινά και αδιαπέραστα, τις νύχτες χωρίς φεγγάρι. Η ζωή με οδήγησε μέσα στους χρόνους και στις εποχές, σαν τις στιγμές που οι άνεμοι έσπρωχναν την ψυχή μου σε άγνωστα λιμάνια. Όμως εγώ μέσα μου γνώριζα, πως δεν ήμουν από τα μέρη αυτά, αλλά από έναν κόσμο άλλο, διάφανο, υδάτινο, που πατρίδα μου κάποτε είχα κάνει…
Χώρα μακρινή, που δεν υπάρχει πια, δε ζει, μόνο στα όνειρα των ποιητών και των μικρών παιδιών υπάρχει. Σαν κάποια παλιά περγαμηνή, με μια ιστορία γραμμένη από την παλαιά εποχή. Τελικά έφερε στο φως τα στοιχεία της η ίδια η ζωή, εκείνη παρουσιάζει ό,τι φέρνει ο χρόνος την ώρα που επιλέγει. Η νοσταλγία για τη χαμένη πατρίδα μου με οδηγεί στην ακροθαλασσιά, να αισθανθώ της αγαπημένης μου θάλασσας την πνοή. Να νοιώσω το αεράκι της να με προσκαλεί, σε μυστικές και ιερές στιγμές, που τη μνήμη μου ανακαλεί και τότε γίνομαι ένα μαζί της. Άλλο σκοπό δεν έχω από τη «συμφωνία» που μας ένωσε, εκείνη την πολύ παλιά εποχή. Τότε η Γη ήταν διαφορετική, οι άνθρωποι είχαν ένα λευκό τριαντάφυλλο στην ψυχή…
Θάλασσά μου Ιερή, γλυκά και αυτή τη στιγμή μου ψιθυρίζεις: Θα έρθει πάλι η εποχή, που η αλήθεια στον κόσμο θα φανερωθεί, τότε πάλι η ζωή στην ιερή πατρίδα ξαναρχίζει… Από την αρχή!
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
