Ο Κύριος Ατσαλάκωτος – μέρος 3ο

Η άλλη πλευρά… Εκείνη!

Άνοιξε τα μάτια της. Εκείνος κοιμόταν ακόμα. Αντικριστά. Κοντά. Οι μύτες τους σχεδόν ακουμπούσαν. Είχε τυλίξει τα δάχτυλα του σφιχτά στο μικρό της δάκτυλο. Όπως κάνουν τα μωρά όταν κοιμούνται και νιώθουν ασφάλεια. Έκανε λίγο το κεφάλι της πίσω, τόσο – όσο για να μπορεί να τον κοιτάζει. Όσα συναισθήματα δεν είχε νιώσει τόσα χρόνια έγιναν μια τεράστια μπάλα που χώθηκε με δύναμη στην καρδιά της. Ρίγησε το σώμα της από την κορυφή μέχρι τα νύχια.

Στο μυαλό της η πρώτη τους συνάντηση. Εκεί, στην εταιρεία που δούλευε εκείνος. Ακόμα θυμάται τα χαχανητά: « Ο κος Ατσαλάκωτος». Μπροστά της ένας γοητευτικά παγωμένος άνδρας. Όλα ήταν υπό τον απόλυτο έλεγχό του. Κάθε του έκφραση, κάθε του λέξη, κάθε του κίνηση. Ακόμα και το ντύσιμό του ήταν στην εντέλεια. Και όμως, κάτω από τους πάγους εκείνη ένιωσε μια καρδιά εγκλωβισμένη που έκαιγε. Η φυλακή του φαίνεσθε…

Του χαμογέλασε και είδε κάθε πόρο του προσώπου του να συσπάται. Φεύγοντας, τίναξε τα μαλλιά της όπως κάνει κάθε φορά που νιώθει αμήχανα. Περίεργη αίσθηση. Μετά η ροή τούς έφερε στο εδώ και στο τώρα. Μαζί. Δεν ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Ήταν κάτι πιο βαθύ, κάτι παράξενο και ιδιαίτερο. Ένιωθε σα να ήταν από πάντα ερωτευμένη μαζί του. Όλα τής ήταν τόσο οικεία από την πρώτη στιγμή. Τόσο γνώριμα. Ενέργειες που ανταλλάσσονταν με φρενήρεις ρυθμούς πέρα από κάθε λογική και έτρεφε η μια την άλλη.

Σκέψεις γύριζαν γύρω από το κεφάλι της. Υπάρχουν άνθρωποι που αδυνατούν να εγκλωβιστούν στα πρέπει. Ο συναισθηματικός τους κόσμος είναι τόσο απέραντος που δεν μπορούν να τον βάλουν σε κουτάκια. Υπάρχουν άνθρωποι που από τη φύση τους δεν τιθασεύονται. Τα όνειρά τους δε χωράνε στα πρέπει των άλλων. Οι επιθυμίες τους δεν μπορούν να γίνουν σκλάβοι των προσδοκιών των άλλων. Είναι το είδος των ανθρώπων που μόνο με ομοίους τους μπορούν να μπλέξουν. Όπως οι αετοί. Πετάνε ελεύθεροι αλλά όταν βρουν το ταίρι τους πάντα πετάνε γύρω από αυτό. Και πάντα το ζητάνε όταν είναι μακριά. Μαζί χτίζουν μια φωλιά σε απόκρημνα μέρη. Μαζί πετάνε. Με σύμμαχο τον άνεμο. Την εμπιστοσύνη. Την επιλογή του θέλω να πετάω δίπλα σου. Το επιλέγω. Το θέλω. Είναι αμοιβαίο. Πετάμε μαζί, γύρω ο ένας από το άλλο.

Της φάνηκε σα να χαμογελάει. «Ποιος ξέρει τι ονειρεύεται» σκέφτηκε…

Ο κος Ατσαλάκωτος ή απλά ο Φίλιππός της. Χαμογέλασε και εκείνη. Έπειτα αναστέναξε. Επιτέλους, μαζί με έναν άνθρωπο χωρίς στρατηγικές, νούμερα, παιχνίδια εξουσίας, εγκλωβισμού, ισχύς και εγωισμού. Όλα αυτά είναι τροφή για ταινίες για να ιντριγκάρεται ο θεατής, όχι όμως η ψυχή. Δύο άνθρωποι που συναντήθηκαν όταν ήταν συνειδητοποιημένοι και μπορούσαν απλά να είναι ο εαυτός τους.

Το αμοιβαίο είναι αήττητο. Δεν μπορεί τίποτα να το διαλύσει. Δύο άνθρωποι που θέλουν το ίδιο. Συμβατοί. Είναι σα να κάνουν τραμπάλα, αρμονικά, μαζί, μια ο ένας, μια ο άλλος, κανείς δεν πέφτει. Εναλλάξ δίνουν την ώθηση. Πότε πάνω, πότε κάτω, πάντα μαζί.

Ελευθερία εξάλλου δεν είναι να είσαι μόνος σου, ούτε να κάνεις ό,τι θέλεις. Ελευθερία είναι να βρίσκεσαι εκεί που θέλεις εκείνη τη στιγμή, ακόμα και σε ένα μικρό δωμάτιο.

Έβαλε λίγο pause στις σκέψεις της. Ήθελε να απολαύσει τη στιγμή μαζί του. Εκείνος ακόμα έσφιγγε το μικρό της δάχτυλο. Εκείνη πλησίασε το πρόσωπό της τόσο – όσο για να νιώθει την ανάσα του. Έκλεισε τα μάτια της.

Ο Φίλιππος τότε τα μισάνοιξε… άκουγε τις σκέψεις τόση ώρα, δικές του, αστείο και όμως… αληθινό.

…to be continued

Πήραν φόρα οι μελωδίες

και του έρωτα οι χημείες

και γεννήθηκαν τραγούδια

κι ένα όμορφο παιδί

ούτε το ‘χα φανταστεί.

Άννα Μουσογιάννη

Διαβάστε το πρώτο και δεύτερο μέρος της ιστορίας παρακάτω:

Ο κύριος Ατσαλάκωτος – Μεταξύ μας

Ο κύριος Ατσαλάκωτος: μέρος 2ο – Μεταξύ μας

About Άννα Μουσογιαννη