Νυχτερινές απουσίες
Απουσιάζω, μη με ζητήσεις…
Έχω φύγει από τον ορίζοντα αυτόν.
Ανοίγομαι σε κόσμους άυλους, ζω έξω από το χώρο και το χρόνο.
Με τυλίγει η νύχτα στο βαθύ της άρωμα.
Με ταξιδεύει σηκώνοντάς με ψηλά.
Από τις ουράνιες γειτονιές, βλέπω να αστράφτουν τα αστέρια
στο βελούδινο φόντο της.
Σε λεπτοκεντημένο καμβά πολύτιμο και σπάνιο,
απόψε η νύχτα τραγουδά…
Κι εγώ, γίνομαι σαν τη χροιά της
διάφανη και χάνομαι από ό,τι νόμιζα αληθινό
αλλά δεν ήταν…
Απουσιάζω, μη με αναζητήσεις, εγώ δεν είμαι πια “εδώ”.
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
