Ησυχάζουν ενώ κατοικούν ακόμα στο σώμα τους ή μόνο όταν διαχωρίζονται από αυτό;
Εγκαταλείπουν κάποτε οι ψυχές το μελαγχολικό βλέμμα των ματιών;
Σταματούν καμιά φορά να δένουν κόμπους τις λύπες της καρδιάς;
Γαληνεύουν από την οχλαγωγία του μυαλού;
Άραγε, ελευθερώνονται ποτέ οι ψυχές απ’τα δεσμά τους; Αποδεσμεύονται από όσα τις στοιχειώνουν; Πετάνε ποτέ ελεύθερες προς όσα, στ’ αλήθεια, αγαπούν;
Εύα Κοτσίκου
Post Views:0
About Εύα Κοτσίκου
Είμαι η Εύα και ζω στον δικό μου ονειρόκοσμο ο οποίος αποτελείται από χαρτιά, μολύβια και λέξεις. Μεγαλωμένη στην πιο μποέμ συνοικία της Αθήνας, τα Πετράλωνα, δεν θα μπορούσα παρά να είμαι λάτρης του Κέντρου. Αγαπώ να βολτάρω στα Αθηναϊκά στενά, τους καλλιτέχνες και την ποίηση του δρόμου, την ποίηση γενικότερα, τη σοκολάτα και τα χαμόγελα στα χείλη των ανθρώπων.
Δηλώνω αιώνιο παιδί και πιστεύω ότι η ευγένεια, η θετικότητα και η καλοσύνη μπορούν να μαλακώσουν και την πιο σκληρή καρδιά. Γελάω δυνατά και συγκινούμαι εύκολα. Γράφω παντού, όπου βρω, ακόμα και σε χαρτάκια για τσιγάρα και ας μην καπνίζω. Μπορώ να εμπνευστώ ακόμα και από έναν κόκκο άμμου. Λατρεύω τα τραγούδια και τα ταξίδια, ειδικά αυτά που κάνω πάνω σε χάρτινα καράβια... Είμαι η Εύα και στόχος μου είναι να σας πάρω μαζί μου στα ταξίδια αυτά...