Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Μυαλό εναντίον καρδιάς

~ Δεν είσαι ένα ακόμα project αυτοβελτίωσης ~

Ζούμε στην εποχή της “αυτοβελτίωσης”.  Λειτουργούμε λες και ο εαυτός μας είναι μια επιχείρηση που πρέπει να πετύχει, να εξελιχθεί και να γίνει κερδοφόρα. Καταστρώνουμε σχέδια, ακολουθούμε τακτικές και “αποθηκεύουμε” μεθόδους και tips για να το επιτύχουμε, αγνοώντας το τελικό προσωπικό κόστος.  Όλα μια φούσκα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα μας.

Αναρωτήθηκες, αλήθεια, γιατί όλες αυτές οι συμβουλές αυτοβελτίωσης δε λειτουργούν σχεδόν ποτέ μακροπρόθεσμα;

Γιατί πολύ απλά, μας κατάντησαν ένα ακόμα project, με σκοπό την τελειότητα. Λογικό, θα μου πεις, αφού όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, βλέπεις μονάχα εικόνες μιας χλιδάτης ευτυχίας…

Οι μισοί να τη διαφημίζουν και οι υπόλοιποι να αναλώνονται και να αναρωτιούνται, τι έκαναν λάθος και δεν τη ζουν κι αυτοί.  Και κάπως έτσι, αντί να αυτοβελτιώνεσαι, αυτοκαταστρέφεσαι! Γιατί επέτρεψες να εισβάλουν στο μυαλό σου και να το κυριεύσουν. Όλοι μας λίγο πολύ την πατήσαμε. Κι όταν η φούσκα σκάσει, σε κυριεύει το άγχος και η απελπισία της αποτυχίας. Και μπαίνεις σε ένα φαύλο κύκλο παραδομένος. Μα πρέπει να καταλάβεις πώς δε θα καταφέρεις να βγεις ποτέ από αυτό τον κύκλο κυνηγιού μιας εικονικής τελειότητας, όσο θα συνεχίζεις να λειτουργείς μόνο με το μυαλό, αντί να αναζητάς το βαθύτερο εαυτό σου, την καρδιά και τα συναισθήματά σου.

Χάνουμε χρόνια από τη ζωή μας, χάνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό,  γιατί προσπαθούμε να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είναι ο καθένας μας. Θάβουμε τα συναισθήματά μας για να μη θεωρηθούμε αδύναμοι, για να μην απογοητεύσουμε κανέναν και πάψαμε να είμαστε εν τέλει αληθινοί.

Άφησε τα παιχνίδια του μυαλού λοιπόν και δώσε λίγο χώρο στη φωνή της καρδιάς σου να ακουστεί επιτέλους. Είναι εντάξει να αισθάνεσαι ευάλωτος, είναι εντάξει να “σπας” κάποιες στιγμές, είναι εντάξει να επικοινωνείς τις αδυναμίες σου, είναι εντάξει ακόμα και να αποτύχεις. Μάθε να ισορροπείς τη λογική με τα συναισθήματά σου, αντί να τα πνίγεις, μα κυρίως αποδέξου πρώτος εσύ αυτό που είσαι και αισθάνεσαι και όχι αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εσένα να γίνεις.

Μαρία Μαραγκού

———————————————————————————————————————————————————————

‘Ενα ερώτημα που με βασάνιζε από παιδί – και που όσο μεγαλώνω με απασχολεί όλο και πιο έντονα – είναι το ποια θα ήταν η καλύτερη δυνατή αναλογία χρήσης του μυαλού και του συναισθήματος κατά τη διαδικασία λήψης μιας απόφασης άλλα και στον τρόπο ζωή μας γενικότερα.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ελκόμουν από προσωπικότητες οι οποίες λειτουργούσαν κατά βάση με γνώμονα την καρδιά τους. Ανθρώπους που τους χαρακτήριζε εξωστρέφεια, ιδιαίτερη εκφραστικότητα, άμεση ενσωμάτωση σε κάποια παρέα χάρη στην ευχάριστη και θερμή προσωπικότητά τους, ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη.

Τέτοιους ανθρώπους τους θεωρούσα και τους θεωρώ αφανείς ήρωες. Ζουν την κάθε στιγμή έντονα με ό,τι και αν αυτό συνεπάγεται, ρισκάρουν συχνά και αυτό δεν τους βγαίνει πάντα σε καλό και εγκλωβίζονται πολλές φορές σε συναισθηματικά τέλματα γιατί η διαδικασία αναπροσαρμογής σε νέες τάξεις πραγμάτων είναι επίπονη και η ανασφάλεια στέκεται συχνά εμπόδιο σε αυτό. Είναι ακραίοι στις αντιδράσεις τους όποιες και αν είναι αυτές και τις περισσότερες φορές διακατέχονται από υπερβολικό άγχος και συναισθηματική αδυναμία.

Στην αντίπερα όχθη πάντα εκτιμούσα έως και ζήλευα τους λογικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που κατά κύριο λόγο ήταν περισσότερο πνευματικοί. Θαύμαζα την ευκολία με την οποία ανεπηρέαστοι από τρίτους παράγοντες λάμβαναν κάποια απόφαση γιατί τις περισσότερες φορές ήταν η σωστή. Επρόκειτο για δεινούς εκτελεστές στη διαδρομή ανέλιξής τους και τις περισσότερες φορές πιο επιτυχημένους στον επαγγελματικό τομέα αφού τόσο ο στόχος τους όσο η διαδικασία για την επίτευξή του ήταν δρομολογημένοι παράγοντες.

Ωστόσο, σε τέτοιους ανθρώπους παρατηρούσα χαρακτηριστικά που παρηγορούσαν τις επιλογές και τον τρόπο σκέψης μου. Η ψυχρότητα που πολλές φορές χαρακτήριζε τις διαπροσωπικές τους σχέσεις και η εσωστρέφεια που τους διέκρινε ήταν πράγματα με τα οποία θα μου ήταν αδύνατο να ζήσω. Συν τοις άλλοις, τις περισσότερες φορές διακατέχονταν από ένα συναισθηματικό κενό το οποίο και τους εμπόδιζε να ζήσουν την κάθε στιγμή με αποτέλεσμα να χάνονται μέσα στη δίνη της καθημερινότητας χωρίς να μπορούν να το διαχειριστούν.

Στυγνή λογική λοιπόν ή απόλυτο συναίσθημα;

Όλα στη ζωή είναι θέμα ισορροπίας. Ο άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να απομονώσει την καρδιά από το μυαλό σε καταστάσεις οι οποίες απαιτούν ακαριαίες κινήσεις και άμεσες αντιδράσεις προκειμένου να συνεχίσει τη ζωή του -χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά αναίσθητο και ασυγκίνητο στον πόνο του άλλου και στη ζωή γενικότερα- σίγουρα θα είχε την τέλεια προσωπικότητα. Σε μια εποχή όμως των άκρων όπου οι ίδιες οι καταστάσεις έχουν διαχωρίσει τους ανθρώπους σε θύματα και θύτες, σε μικρούς ή μεγάλους και σε νικητές ή χαμένους, αυτό μάλλον αποτελεί μια υπερβολικά ρομαντική σκέψη.

Χατζηκυριάκου Παντελής