Στα 53 μου…
Στα 53 μου…
Δεν ψάχνω πια να αποδείξω τίποτα – ούτε στους άλλους, ούτε στον εαυτό μου. Κάποτε ήμουν γεμάτη ανασφάλειες.
Στην εφηβεία μου, εκείνα τα χρόνια της καταπιεσμένης ευαισθησίας, φοβόμουν τη μοναξιά, αλλά ήταν τελικά η μοναξιά που με δίδαξε το πιο σημαντικό μάθημα: να ακούω τον εαυτό μου, κι έτσι, η μοναξιά έγινε φίλη.
Ήμουν πάντα ευαίσθητη αλλά ποτέ δε με πείραζε αυτό.
Στη μοναχικότητα βρήκα δύναμη. Μου έμαθε να καταλαβαίνω χωρίς λόγια, να ακούω τους άλλους με την καρδιά!
Σήμερα, νιώθω πιο ολοκληρωμένη από ποτέ. Όχι γιατί όλα έγιναν όπως τα ήθελα, αλλά γιατί έμαθα να εκτιμώ την αξία μικρών και μεγάλων πραγμάτων και καταστάσεων κι όσων ήρθαν με διαφορετικό τρόπο. Δε ζητάω πια το τέλειο, μόνο το αληθινό.
Στη σχέση μου, βρήκα το λιμάνι μου – όχι καταιγίδες, μα, μια αγκαλιά, μια αληθινή αγκαλιά. Κι αυτό, με γαληνεύει.
Η ηρεμία που νιώθω πια, είναι πιο βαθιά από ποτέ. Δεν προέρχεται από τη σιωπή γύρω μου, αλλά από τη συμφιλίωση μέσα μου.
Η ηρεμία του να είμαι εγώ. Να μην αποσιωπώ τις σκέψεις και τις επιθυμίες μου.
Η σπουδαιότητα του να λέω “όχι” χωρίς ενοχές και “ναι” χωρίς φόβο. Μια ηρεμία που έρχεται από τη γνώση ότι δε χρειάζεται να αποδείξω τίποτα πια, σε κανέναν.
Στα 53 μου, μετράω τις στιγμές που είμαι πραγματικά ο εαυτός μου.
Ίσως δεν έχει σημασία πού ξεκινά ή τελειώνει η διαδρομή.
Σημασία έχει πως προχωρώ, χωρίς να χάνω εμένα.
Εύη Μαυρογιάννη
