Μια εικόνα χίλιες λέξεις – μέσα από τα μάτια μου
Ήταν μόνο ένα βλέμμα, το πρώτο του βλέμμα, μα εκείνη ένιωσε πως πρόλαβε να ζήσει μια ολόκληρη ζωή μέσα του.
Δεν τον γνώριζε, ηταν η πρώτη τους συνάντηση, κι όμως, η μορφή του της ηταν τόσο οικεία. Ο ήχος της φωνής του διαφορετικός, αναστάτωνε πρωτόγνωρα τις αισθήσεις της. Κι εκείνο το γλυκό χαμόγελό του, που συνοδευόταν ασυναίσθητα από το χαμήλωμα των ματιών του, της επέτρεπε να τον περιεργαστεί λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω πριν να την κοιτάξει ξανά. Ακόμη κι ο τρόπος που στεκόταν στο χώρο, την έκανε να τον κρυφοκοιταζει με μια αχαλίνωτη επιθυμία.
Κι εκείνος, προσπαθούσε να τη “διαβάσει” δίχως να την κάνει να αισθανθεί αμήχανα. Όμως κι οι δυο τους το ένιωθαν, πως δεν υπήρχε τίποτα το αμήχανο να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Ίσως μόνο αυτό… αυτή η ανεξήγητη οικειότητα μεταξύ τους. Σα να γνώριζε ο ένας τον άλλον χρόνια.
Δεν του το είπε ποτέ, δε θα μπορούσε άλλωστε. Όμως εκείνη η πρώτη τους συνάντηση, έπαιζε σε επανάληψη στο μυαλό της κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια της. Κι όσο περνούσε ο καιρός, όσο τον παρατηρούσε στις πιο μικρές καθημερινές στιγμές του, τόσο περισσότερο θέριευαν τα αισθήματά της για εκείνον.
Να μπορούσε για μια φορά μονάχα, να του εξομολογηθεί όλα εκείνα τα ανείπωτα που συσσώρευε μέσα της. Να γινόταν για μια στιγμή εκείνος να μπορούσε να δει, μέσα από τα δικά της μάτια, το πώς τον έβλεπε. Να καταλάβει πώς αισθανόταν κάθε φορά που τον αντίκριζε, κάθε φορά που την πλησίαζε επικίνδυνα, κάθε φορά που το βλέμμα του έμενε καρφωμένο πάνω της έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα παραπάνω. Να μπορούσε να νιώσει τον πόνο της, κάθε φορά που τον έβλεπε να γυρεύει ανάσες βουτηγμένος στην απελπισία και την απογοήτευση. Να γινόταν η ανάσα του.
Μόνο να μπορούσε…
Δε θα συνέβαινε ποτέ κατι τέτοιο όμως και έπρεπε να το αποδεχτεί. Είχε συμβιβαστεί με την ιδέα πως θα είναι εκεί για εκείνον, μόνο για να τον νοιάζεται διακριτικά, για να τον βλέπει να είναι καλά, για να του δίνει δύναμη με τον τρόπο της κάθε φορά που λυγίζει, για να φωτίζει τα σκοτεινά μονοπάτια του και να συνεχίζει να παλεύει με τους δαίμονές του.
Κι αυτό της αρκούσε. Δε θα μάθαινε ποτέ, πως μόνο με ένα του βλέμμα, εκείνη έχασε έναν κόσμο που ποτέ δεν της ανήκε και τη γέμισε με όσα οι λέξεις ποτέ δε θα τολμούσαν να περιγράψουν.
Μαρία Μαραγκού
———————————————————————————————————————————————————————
Αυτό το πρωί δεν είχε προηγηθεί τίποτα διαφορετικό. Όλα γίνονταν με την ίδια ταχύτητα, αυτόματα και μηχανικά, όπως κάθε μέρα. Σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πρόσεξε τα μάτια της. Το βλέμμα της έμοιαζε σαν ένας μαγνήτης που σχεδόν την εξαναγκάζε να δεi. Χωρίς ιδιαίτερη χαρά υπάκουσε, περίμενε λίγο και τότε άνοιξε διάπλατα η ψυχή της και είδε όσα είχε καταφέρει, αλλά και όλα όσα είχε αποτύχει. Είδε τις διαδρομές που είχε διανύσει, τις ανηφόρες που χρειάστηκε όλο το κουράγιο της για να τις ανέβει, είδε τις πληγές τις που με τον καιρό είχαν κλείσει. Είδε το θάρρος της να μένει και να προσπαθεί και να αποδέχεται ό,τι δεν είχε χειριστεί σωστά. Είδε τον εαυτο της σαν να τον έβλεπε πρώτη φορά. Ντράπηκε γιατί βλέποντας όλους τους αλλους δεν είχε χρόνο να τη δει. Χαμογέλασε ελαφρά σαν να ζητούσε συγγνώμη και έκλεισε παιχνιδιάρικα το μάτι. “Δε θέλω να σε ξεχάσω πάλι”, ψιθύρισε! “Σ’ το υπόσχομαι!”
Βούλα Φωτοπούλου
———————————————————————————————————————————————————————
Μέσα από τα δικά σου μάτια ανακάλυψα ένα άλλο σύμπαν. Πιο όμορφο και πιο φωτεινό, γεμάτο χαμόγελα και ανθρώπους που σκέφτονται πάντα θετικά και ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο. Μέσα από τα δικά σου μάτια κατάλαβα και τη δική μου αξία: δεν είμαι πλέον μόνος γιατί έχω εσένα! Εσένα που είσαι πάντα δίπλα μου και με ακολουθείς σε κάθε μου βήμα. Μέσα από τα δικά σου μάτια έμαθα να εκφράζομαι, να ζητώ συγνώμη σε όσους πληγώνω χωρίς να το θέλω και να λέω τη λέξη «σ’ αγαπώ» μόνο όταν και όποτε πρέπει! Τα δικά σου μάτια με έμαθαν να λέω «ευχαριστώ» στη ζωή και να είμαι ευγνώμων για όλα όσα απλόχερα μου χαρίζει!
Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
———————————————————————————————————————————————————————
Έμεινες απέναντι κι εγώ δεν ήξερα πώς να αντιδράσω!
Μου έφθανε μονάχα να σε κοιτώ!
Κάθε ματιά μου, μια σιωπηλή εξομολόγηση.
Δεν μιλήσαμε πολύ, δεν είχε σημασία.
Μερικές φορές, το βλέμμα αρκεί.
Ίσως να μην το πίστεψες, όμως, εκείνη τη νύχτα, δε χρειαζόταν κάτι περισσότερο.
Μέσα απ’ τα μάτια μου, πέρασες σαν αέρας που θύμιζε κάτι τρομακτικά οικείο,
σαν εκείνες τις νύχτες που μένουν στο δέρμα, ανεξίτηλα.
Αναρωτιέμαι αν ποτέ το κατάλαβες!
Αν ένιωσες πόσο δυνατή μπορεί να γίνει μια σιωπή, όταν γεμίζει από επιθυμία.
Αν είδες πως το βλέμμα μου δε ζητούσε τίποτα άλλο, παρά μόνον εσένα!
Θα χανόσουν στην πορεία, μα εκείνη τη νύχτα,
μέσα απ’ τα μάτια μου, είδα μαγεία, επιθυμία, γι’ αυτή μας τη συνάντηση.
Δεν ήταν ψέμα.
Μέσα από τα δικά μου μάτια, ήσουν εκεί, μαζί μου, ζήσαμε εκείνην τη στιγμή, που ο χρόνος δε θα σβήσει!
Εύη Μαυρογιάννη