Η γλώσσα των ανθρώπων
Και ο Θεός μπέρδεψε τη γλώσσα των ανθρώπων, για να σταματήσει το έργο της έπαρσης. Και επικράτησε η ασυνεννοησία.
Kάθε λαός μιλούσε τη -δική – του διαφορετική γλώσσα.
Σήμερα, ακόμη και αν μιλάμε την ίδια γλώσσα η επι- κοινωνία συνεχίζει να ‘ναι σχεδόν αδυνατη. Το “εγώ” συνεχίζει να ‘ναι, υπό ποικίλες μορφές, το εμπόδιο στην υπέρτατη αξία της επαφης, της γνωριμίας, της επικοινωνίας πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τον οποιον άλλον. Γιατί απουσιάζει η στροφή του προσώπου προς τα μέσα, ώστε επειτα να μπορέσει να ανοιχτεί και στον -έξω- ανθρωπο.
Και οι παράλληλοι μονόλογοι καλά κρατούν.
Οι άνθρωποι έρχονται στιγμιαία κοντά κι ύστερα χάνονται. Η “μοίρα” τους, συνειδητά προδιαγεγραμένη και καθοδηγούμενη από την ικανοποίηση των ατομικών “θέλω”, μοιάζει να ‘χει την τύχη που έχει ένα πεφταστερι που ενώ όλοι το ειδαν, κανείς δε θέλησε να κάνει μια ευχή και το άφησαν να λάμψει για μια ελάχιστη στιγμή μέσα στο χρόνο κι ύστερα να πέσει και να χαθει στο βαθύ σκοτάδι, αδιάφορα.
Εντελώς αδιαφορα.
Κενα.
Κενό.
Ίσως γιατί πλέον οι άνθρωποι δεν κάνουν ευχές και δεν πιστεύουν στις προσευχές.
Ελένη Καρβουνάρη
