Ήταν λίγο “κάπως” το γιορτινό τραπέζι φέτος

Η μητέρα μου, όπως κάθε χρόνο, είχε σηκωθεί χαράματα και μπήκε στην κουζίνα για να μαγειρέψει τα καλύτερα για όλους μας. Για εμένα και τα αδέρφια μου και τα ανίψια μου φυσικά. Δεν το έκανε με το ζόρι. Ήθελε να ανοίξει το σπιτικό μας, ήθελε να είμαστε όλοι μαζί. Και πράγματι την ώρα που τελείωνα το δεύτερο καφέ μου άρχισαν να χτυπάνε τα κουδούνια. Σε χρόνο μηδέν κατέφθασαν όλοι. Και γέλια και πειράγματα. Έπειτα στρώσαμε το τραπέζι, ήρθαν και τα πεντανόστιμα φαγητά και αρχίσαμε να τρώμε. Εμένα όμως το μυαλό μου ήταν αλλού. Όλη την ώρα. Στον πατέρα μου φυσικά που έφυγε από αυτό τον κόσμο το βράδυ της γιορτής μου. Βέβαια για μας θα είναι πάντα «εδώ» μέσα στις καρδιές μας και αυτό δεν αλλάζει. Και φυσικά και δε θα αλλάξει ποτέ. Απλά, είναι οι πρώτες γιορτές χωρίς εκείνον, τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς εκείνον, η πρώτη αλλαγή του χρόνου…

Και με πιάνει το παράπονο. Και θέλω να βάλω τα κλάματα αλλά δεν μπορώ. Θα στεναχωρήσω τους άλλους και δεν το θέλω. Μου λείπει. Μας λείπει και μάλιστα πολύ. Και ας μη φαίνεται. Και ας μην το δείχνουμε ο ένας στον άλλον. Είναι σαν να έχουμε ένα καλά κρυμμένο μυστικό μέσα μας. Σίγουρα όμως όλοι έχουμε τα ίδια συναισθήματα για τον πατέρα μας, που μας αγαπούσε τόσο πολύ, που τον αγαπάμε τόσο πολύ και ας μας χαμογελά από εκεί ψηλά από τον παράδεισο.

Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης