Μεγάλωσαν και ξέχασαν
Η ζωή είναι παιχνίδι, χαρά, αγάπη, δώρα και αγκαλιές, όμως δεν καταλαβαίνω τους μεγάλους που ανησυχούν και κατσουφιάζουν.
Μερικές φορές είναι τόσο κουρασμένοι όπως μου λένε για να κάνω ησυχία, που μοιάζουν άρρωστοι. Σκέφτομαι πως μπορεί να έχουν πυρετό, όπως κι εγώ όταν δεν είμαι καλά μου δίνουν εκείνο το φάρμακο που μοιάζει με φρούτο. Είναι ωραίο, δε λέω, αλλά δεν μπορώ να παίξω και μένω στο κρεβάτι μου. Έτσι κι εκείνοι, δεν είναι καλά και δεν τους αρέσει το φάρμακο που δίνουν σε εμένα, μπορεί όμως να μην έχουν πυρετό, αλλά τι έχουν;
Όλο κάτι τους ανησυχεί και βιάζονται γιατί έχουν πολλές δουλειές. Σπάνια χαμογελούν και παίζουν μαζί μου, έτσι κι εγώ διαμαρτύρομαι για να με ακούσουν. Γκρινιάζω μήπως με προσέξουν και με πάρουν μια αγκαλιά, αλλά θέλω να είναι χαρούμενοι. Δεν είμαι το παιδάκι τους; Νομίζω πως με ξεχνούν πολλές φορές…
Τι δουλειές είναι αυτές που έχουν και αφήνουν εμένα; Γιατί δεν παίζουν μαζί μου; Όταν τους λέω τις απορίες μου για κάποια πράγματα μάλλον νευριάζουν και μου λένε να σωπάσω. Νομίζω πως δε θέλω να μεγαλώσω, δε μου αρέσει και πολύ όλο αυτό, προτιμώ να αγκαλιάζω το μαξιλάρι μου και να σκέφτομαι πως έτσι όμορφα θα είναι για πάντα.
Αλήθεια, τι θα πει, “για πάντα”; Κάποια μέρα η μαμά θα μου πει, ίσως κι ο μπαμπάς, μόνο που θέλω να μου λένε όταν είναι ήρεμοι και χαρούμενοι, να μου εξηγούν αυτά που δεν καταλαβαίνω. Όταν είναι βιαστικοί και τους απασχολεί κάτι, δεν αισθάνομαι καλά. Με πιάνει λίγο το κεφάλι μου και μελαγχολώ. Τότε αγκαλιάζω το μαξιλάρι μου ίσως και το αγαπημένο μου παιχνίδι, φτιάχνω φωλίτσες αγάπης στο δωμάτιο μου, ξέρετε, εκεί κάνω ό,τι θέλω. Κρύβομαι, παίζω, μιλάω με τα παιχνίδια μου, τι όμορφα που είναι!
Δεν ξέρω όμως γιατί ανησυχούν οι μεγάλοι, ό,τι κι αν γίνει ανησυχούν, έχουν πολλές δουλειές και τρέχουν να προλάβουν αλλά κουράζονται, λένε, με όλα αυτά. Όταν ρωτάω μου λένε πως θα καταλάβω όταν μεγαλώσω. Εκείνοι δηλαδή που μεγάλωσαν, κατάλαβαν; Αφού κατάλαβαν γιατί δεν είναι χαρούμενοι, ε;
Μήπως πρέπει να ρωτάνε περισσότερο εμάς τα παιδιά; μάλλον αυτό συμβαίνει, οι μεγάλοι ξέχασαν πως κάποτε ήταν παιδιά, ξέχασαν πως η ζωή είναι χαρά, γιατί τι άλλο είναι δηλαδή; Μεγάλωσαν και ξέχασαν…🎈
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
