Στη μάχη της ψυχής η αγάπη να κερδίζει

Θυμώνω πολύ με τους ανθρώπους τώρα τελευταία.
Όλο τους βλέπω και εκτροχιάζονται από το γύρο της αγάπης.
Ξεφεύγουν από εκεί, γίνονται κυνικά επικίνδυνοι.

Δε δίνουν δεκάρα για το διπλανό τους, μπερδεύονται και συνεχώς χρησιμοποιούν σκληρούς χαρακτηρισμούς που πληγώνουν βαθιά.
Σταμάτησαν πλέον να μετρούν τις κουβέντες τους και αβίαστα τις ξεστομίζουν χωρίς να σκέφτονται τίποτα.
Έμαθαν να είναι αγενείς.
Λες και η αγένεια έγινε πλέον της μόδας.
Υιοθετούν λέξεις που ούτε τη σημασία τους δε γνωρίζουν καλά καλά και τις λένε για να παραστήσουν τους σπουδαίους, τους σημαντικούς.

Αναζητούν να τραβούν τα βλέμματα πάνω τους και να κάνουν φασαρία.
Μίζεροι, βαρετοί και στο βάθος τυχοδιώκτες.
Έμαθαν μόνο να λένε και δεν ξέρουν ν΄ακούν.
Γιατί αν ακούσουν τη ζοφερή τους πραγματικότητα, ντυμένη με χρώματα μελανά, να περιγράφεται σκληρά και κυνικά, έτσι όπως είναι, θα θελήσουν πολύ γρήγορα να εξαφανιστούν.
Ίσως να τους γίνει το δώρο της αναθεώρησης των σκέψεών τους.
Μα ο δρόμος είναι μακρύς μέχρι να φτάσουν εκεί, χρειάζονται πολλή δουλειά στο εσωτερικό τους.
Γιατί είναι γεμάτοι απόβλητα και σκουπίδια.
Και τα σκουπίδια πρέπει να εντοπίζεις και να καθαρίζεις την ψυχή σου από αυτά.

Η ψυχή θέλει καθάρισμα, είναι ζωντανός οργανισμός που θέλει και αυτός φροντίδα, ηρεμία και αγάπη.
Και υπάρχουν έννοιες μέσα μας που όταν συναντηθούν κάπου συγκρούονται ανελέητα.
Για αυτό σου λέω η αγένεια και η αγάπη δεν μπορούν να συνυπάρξουν.
Και σε αυτή τη μάχη της ψυχής, την αγάπη να εύχεστε να κερδίσει.

Γιατί η αγένεια δημιουργεί ανθρώπους κενούς και σάπιους.
Και ο εσωτερικά σαπισμένος άνθρωπος είναι μόνο για τον λυπάσαι.
Σε αντίθεση με αυτόν που είναι πλημμυρισμένος από αγάπη.
Γιατί η αγάπη πάντα θαυμάζεται.

Μαρύσα Παππά

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *