![](http://metaximas.org/wp-content/uploads/2020/02/5dcda8c2385fc324a9342563b3224197.jpg)
Σε ένα καραβόσκοινο επάνω, περπατάω από τότε που έφυγες.
Από εκεί μπορώ να αγναντεύω μπλε ωκεανούς και σύννεφα ταξιδιάρικα.
Να φροντίζω ροζ κυκλάμινα στης θάλασσας τον πάτο και να ταΐζω με μπαγιάτικο ψωμί τους γλάρους και τα θαλασσοπούλια.
Να χτενίζω τους ήλιους το πρωί και να γαργαλάω τις νυχτιές τα φεγγάρια. Να βάφω κόκκινα τα άστρα του ουρανού και να παίζω κρυφτό με τον Αυγερινό.
Να τραγουδάω της αγάπης σκοπούς μελωδικούς κι ας ξέρω πως ποτέ σου δεν πρόκειται να τους ακούσεις.
Από την ποιητική συλλογή «Ράβδοι πλαστελίνης».
![](https://metaximas.org/wp-json/post-views/v1/update/13716?cb=1725752873)
About Ιωάννα Πιτσιλλή
![](https://secure.gravatar.com/avatar/90a45bfc629a27bb12763cb5d64c9639?s=90&d=mm&r=g)
Μικρή ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Κάπου στην πορεία θα χάθηκα φαίνεται. Ίσως, εν μέρει, να φέρει ευθύνη η κυρία Φι που δεν εκτίμησε στο γυμνάσιο το κειμενάκι μου με το λεωφορείο και δεν το άφησε να κάνει ποτέ του έστω μια γύρα. Η αλήθεια είναι πως μου τα τσαλαπάτησε τότε τα φτερά. Δεν βαριέσαι ! Τα έπιασα χρόνια μετά και πήρα με κόκκινες κλωστές να τα μπαλώνω!
Λένε πως τα όνειρα εκδικούνται αν μένουν ανεκπλήρωτα. Ωραία λοιπόν! Θα το πληρώσω το τίμημα… υφαίνοντας ιστορίες με νήματα στα χρώματα του ήλιου. Από το ξημέρωμα μέχρι και τη δύση του.
View all posts by Ιωάννα Πιτσιλλή | 152 posts