Άτιτλο
Είναι κάποιες μέρες, που ο ήλιος είναι πιο μουντός, οι ήχοι πιο βρώμικοι, τα χρώματα πιο μπερδεμένα. Είναι κάποιες μέρες που ξημερώνουν βαριές και ο αέρας τους μοιάζει πηχτός, και είναι κάποιες μέρες που εκείνος ο κόμπος στο λαιμό σου ανεβάζει τόσο κοντά στα μάτια σου εκείνον το λυγμό που λίγο λείπει να σε σπάσει σε χίλια κομμάτια.
Είναι κάποιες μέρες που κανείς δε φταίει, καμιά εκδίκηση δε σε ικανοποιεί, καμία αντίδραση δε σε ταΐζει. Είναι κάποιες μέρες που ζουν στην παύση. Στην απόλυτη ησυχία. Εκεί που τα πάντα ζουν στο αιώνιο τίποτα και εκεί που το τίποτα χαώνει το για πάντα. Και δεν ξέρεις πού να ρίξεις άδικο γιατί δεν υπάρχει πουθενά, δεν ξέρεις πού να ρίξεις δίκαιο γιατί ούτε κι αυτό υπάρχει. Δεν ξέρεις τι να ερμηνεύσεις, πώς να ερμηνεύσεις, και στο κάτω κάτω εδώ που φτάσανε τα πράγματα, γιατί να ερμηνεύσεις!
Είναι οι μέρες που φαίνεται να επικρατεί το άσπρο και το μαύρο, αλλά ένα υπόκωφο κόκκινο ψυχορραγεί και ικετεύει για βοήθεια. Είναι εκείνο, που απροσδόκητα στο τέλος γράφει την ιστορία.
Μαρία Χαρίτου
Από πολύ μικρή, έμαθα να υπάρχω μέσα από τις τέχνες! Τραγουδάω τις χαρές μου, χορεύω tango τις λύπες μου, εκφράζομαι μέσα από τη μουσική μου και γεννάω εικόνες με την πένα μου! Μη με ρωτήσετε ποτέ ποια από όλες αγαπώ περισσότερο γιατί δεν έχω απάντηση! Όλα τα παραπάνω, συν το ελεύθερο και αδάμαστο πνεύμα μου, φτιάχνουν εμένα! Πηγή έμπνευσής μου είναι ο άνθρωπος, μια και μου αρέσει να τον παρατηρώ μέσα από τις λεπτομέρειες! Το τελείωμα του πρώτου μου βιβλίου με τίτλο «παλεύοντας το σκοτάδι μου», είναι η απόδειξη. Τέλος, οφείλω να σας προειδοποιήσω ότι λατρεύω να δημιουργώ εικόνες και συναισθήματα στο μυαλό και την καρδιά σας!
