Δε χαμογελάμε πια
Από παιδί θυμάμαι να εύχομαι υγεία, αγάπη, ειρήνη, φως στις ψυχές των ανθρώπων… και τα εννοώ! Όπως τα εννοούν και οι περισσότεροι άνθρωποι που δίνουν τις ανάλογες ευχές. Είτε είναι γιορτές είτε όχι.
Τότε γιατί ο κόσμος έχει χαθεί και μοιάζει να υπνοβατεί μέσα στα σκοτάδια; Γιατί τόσοι πόλεμοι, τόσες φυσικές καταστροφές, τόση πείνα και ανέχεια, τόση κατάθλιψη, τόσες αυτοκτονίες, τόσες ασθένειες, τόσες δολοφονίες, τόση εκμετάλλευση και αδικία και πόσα ακόμη δεινά που μαίνονται γύρω μας και τελειωμό δεν έχουν;
Τι έχουμε κάνει τόσο λάθος στην πορεία μας σ’ αυτή τη γη και σ’ αυτή τη ζωή; Και γιατί, αφού βλέπουμε ότι βαδίζουμε το μονοπάτι της αυτοκαταστροφής μας, δεν κάνουμε κάτι για να βγούμε από αυτό;
Δε χαμογελάμε πια…
Κι αν κάποιες φορές χαμογελούν τα χείλη, η ψυχή μαυροφορεμένη βουρκώνει και πενθεί…
Για τα όνειρά της που κατακρεουργήθηκαν, για τα ιδανικά της που προδόθηκαν, για τη συνεργία της – με την αδράνεια και την παθητικότητα της – στο μεγάλο έγκλημα της ανθρωπότητας απέναντι στην ανθρωπότητα…
Θέλω μια μέρα να δω όλα τα παιδιά στον κόσμο να έχουν ροδαλά μαγουλάκια και να παίζουν κρυφτό, κυνηγητό, τζαμί και αγαλματάκια…
Θέλω να δω ζευγαράκια να περπατάνε χέρι χέρι, να κοιτάζονται στα μάτια και να πεθαίνει ο ένας για τον άλλον, πιστεύοντας στο “για πάντα” κι ας είναι τόσο δύσκολο να το αγγίξει κανείς…
Θέλω να δω παρέες και φίλους να τιμάνε και να σέβονται τα χρόνια που πέρασαν μαζί και να μην αφήνουν τις μικρότητες, τους εγωισμούς, τα συμφέροντα και τη ροή της ζωής να τους χωρίζουν… Να μένουν μια γροθιά, πάρα τις δυσκολίες. Εκεί, βράχοι ακλόνητοι ο ένας για τον άλλον!
Θα μπορούσα για ώρες να παραθέτω όλα αυτά τα “θα ήθελα” που τσιγκλίζουν ασταμάτητα τα σωθικά μου και το “είναι” μου ολόκληρο ξεσηκώνουν. Όμως νιώθω πως δεν έχει νόημα…
Το καλό και το κακό είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και συνυπάρχουν παντού γύρω μας και μέσα μας. Απλώς, αλλού και άλλοτε, υπερισχύει το ένα και, αλλού και άλλοτε, το άλλο…
Μόνο που πλέον βλέπω πως το κακό κερδίζει έδαφος με διαφορά. Κι αυτό με θλίβει φριχτά…
Κατερίνα Καραμπάρη Πανταλέων
**********
Φωτογραφία: Θεανώ Μητολίδου
Ποιά είμαι; Νομίζω πως μέχρι την ύστατη πνοή θα ψάχνω να το βρω.. Ως γέννημα - θρέμμα της πιο ερωτικής πόλης, είμαι φανατική οπαδός και υποστηρίκτρια της αγάπης και του έρωτα.. Γράφω για όλα αυτά που βλέπω, ακούω και ζω, για όλα όσα ονειρευομαι, για όλα εκείνα που δε θα ζήσω ποτέ.. Γράφω γιατί έτσι ανασαίνω περισσότερο οξυγόνο, γιατί έτσι ξορκίζω καθετί που με πονάει, γιατί απλώς δε γίνεται να μη γράφω.. Ποιά είμαι; Ίσως και να 'μαι τελικά μία πριγκίπισσα, που κατά λάθος ξέφυγε από κάποιο παραμύθι κι όλο ψάχνει το δρόμο να γυρίσει πίσω σε αυτό..
Το θέμα είναι Κατερίνα μου ότι αυτά τα θέλουν λίγοι οι άλλοι εθελοτυφλούν και το βλέμμα τους είναι στραμμένο μόνο στις δικές τους ανάγκες, στο συμφέρον, στο χρήμα και όλα τα καλά «άσχημα» που πρωτεύουν στον καιρό μας