Διάλογος στα φώτα της νύχτας
Πολλά από αυτά που τριγυρίζουν στη σκέψη μου, μοιάζουν σαν τα φώτα που ανάβουν μέσα στη νύχτα και φωτίζουν τους δρόμους από τις λεωφόρους μέχρι τα στενά σοκάκια. Φωτίζουν τους ανθρώπους ρίχνοντας το φως τους μέσα στο σκοτάδι ενώ περπατούν. Έτσι νομίζω πως μοιάζει η ζωή μας μερικές φορές, να είναι ένα τεράστιο σταυροδρόμι και να μας ρωτά κάθε λίγο και λιγάκι: Πού πας;
Όταν νυχτώνει αισθάνομαι μια συγκίνηση, ένα σεβασμό στον αποχαιρετισμό της μέρας, που έδωσε ό,τι είχε να δώσει, όπως πάντα με την ίδια επανάληψη, την ίδια γλυκιά αίσθηση της συμφωνίας που κλείνει με τον ερχομό της νύχτας. Μια συγκίνηση με διαπερνά, μου θυμίζει πως κάτι ακόμα παίρνει τέλος, αλλά σε αυτό το κάτι, υπάρχει μαζί και το αιώνιο, το άφθαρτο. Γιατί αν δεν υπήρχε, δε θα είχε συνέχεια το καινούργιο που ακολουθεί. Στη σκέψη μιας ανατολής που θα ξημερώσει πάλι, αντιλαμβάνομαι αυτή τη διαδοχή των καταστάσεων που τηρούν αυτούς τους ιερούς κανόνες, με αυστηρότητα και σεβασμό. Έχει ένα μαγικό τρόπο η νύχτα να μιλά αργά, ψιθυριστά, σκορπώντας γύρω της μυρωδιές από την ατμόσφαιρα του αποχαιρετισμού. Η νύχτα πάντα ξετυλίγει τις διαθέσεις της σιωπηλά, σε αντίθεση με την ημέρα που ξεπροβάλλει με βιασύνη, τρέχοντας να απλώσει το φως της παντού.
Όταν νυχτώνει, η σκέψη πηγαίνει σε ό,τι απουσιάζει, ό,τι πίκρανε, ό,τι βαραίνει την καρδιά. Νομίζω πως αλλάζει η διάθεση όλων μας, άσχετα με το τι μας δίνει χαρά και τι όχι, αλλάζει ο εσωτερικός μας κόσμος… Σαν να αρχίζει ένας μακρύς διάλογος με την ψυχή, περίεργος πολύ, μοιάζει σαν ένα βαθύ παράπονο που φωνάζει για να ακουστεί πολύ μακριά, μέχρι εκεί που έχει ξεχάσει να σκεπάσει όποιο σκοτάδι υπάρχει, ή όποια θλίψη, την ψυχή. Εκεί, στα μικρά σημεία της που «ξέφυγαν» μέσα στη ροή των γεγονότων, τα λόγια της νύχτας μπορούν να μας ανεβάσουν ψηλά, να μας πάνε στα ουράνια, μπορεί όμως και να μας γκρεμίσουν στα βαθύτερα σημεία του είναι μας, εκεί που το σκοτάδι του εαυτού μας θα απλώσει γύρω από το μυαλό μας τα δικά του πέπλα. Όλα μοιάζουν μερικές φορές σαν μια μυστική συνωμοσία που παίζει το έργο της με ύπουλο τρόπο και εμείς, οι μικροί αγωνιστές του σήμερα, νομίζουμε πως είναι η αλήθεια αυτή κι εμείς είμαστε στο ψέμα. Πως εκείνη κατευθύνει τη ζωή μας και όχι εμείς, τα μικρά άβουλα ανθρωπάκια (όπως αισθανόμαστε πως είμαστε), αδύναμοι μπροστά σε ό,τι μας πλανά τη σκέψη και μας ρίχνει σε αυτά τα σκοτάδια, ξεχνώντας πόση δύναμη κρύβουμε μέσα μας. Ξεχνάμε επίσης πως η ζωή μας είναι στα χέρια μας και εμείς νομίζουμε πως εκείνη μας κρατά στα δικά της. Περιμένουμε να έρθει κάποτε σε όλο αυτό ένα έλεος, όμως το έλεος έρχεται από αλλού και όχι από τη ζωή.
Στους μυστικούς χώρους της ψυχής μας, εκεί κατοικεί, σε μια γωνίτσα στρυμωγμένο από τα πολλά που υπάρχουν, περιμένει να φανερωθεί, να το ανακαλύψουμε με κάποιον τρόπο και να συγχωρέσουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή που φτιάξαμε, με τις δικές μας επιλογές και αποφάσεις, παρέα με την αδυναμία μας. Να αισθανθούμε αυτήν τη δύναμη που έχουμε και παρουσιάζεται μπροστά μας όταν την αναζητήσουμε, μόνο που είναι απόλυτη, ξέρετε… Δεν επιδέχεται «δήθεν» τρόπο, δεν είναι «κάπως», δεν είναι ένα ερωτηματικό στο σενάριο που γράφουμε καθημερινά στη ζωή μας. Είναι η απόλυτη θεϊκή μας πλευρά. Η ξεχασμένη, τα δικά μας «φτερά» που είναι στη Γη, ενώ θα έπρεπε να απλώνονται γύρω μας και να μας συνοδεύουν στις πτήσεις μας. Ακόμα και στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου που περιμένουμε την πολυπόθητη αυτή δική μας πτήση, με προορισμό τα ουράνια μέρη του εαυτού μας. Εκεί που μόνο έλεος κατοικεί και εμείς ναρκωμένοι από τα τόσα τείχη που χτίσαμε γύρω μας, λησμονήσαμε πως υπάρχουν τα ξεχασμένα φτερά μας εκεί…
«Τα φώτα του δρόμου δυναμώνουν τώρα, σαν να ρίχνουν πιο έντονα τη λάμψη τους». «Θυμήθηκαν οι άνθρωποι τα φτερά τους», μοιάζει να λέει το ένα φως στο άλλο, σε μια περίεργη συνομιλία μεταξύ τους. «Εμείς τι θα κάνουμε; Θα σβήσουμε τώρα;»
«Δε θα σβήσουμε», απάντησε κάποιο, «θα συνεχίσουμε να φωτίζουμε, για να τους θυμίζουμε με τον τρόπο μας να αναζητήσουν το δικό τους φως και εκείνο να τους θυμίσει τα φτερά τους».
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
