Λίγο κρασί

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αστέρι μου…

…και κάθομαι στην αμμουδιά, δίπλα μου να σκάει το κύμα, και βλέπω την απέραντη θάλασσα, αυτό το όμορφο γαλάζιο, και πίνω κρασάκι παγωμένο…

…κι έπειτα νυχτώνει, ο ουρανός γεμίζει με αμέτρητα αστέρια, εγώ όμως έχω το δικό μου αστέρι, αυτό που το κοιτώ και κατοικεί μέσα μου…

…και συνεχίζω να κάνω όνειρα, βυθισμένος στις σκέψεις μου, και του οφείλω πολλά, για το αστέρι μου μιλάμε πάντα, γιατί εκεί που τα έχανα όλα, σε μια λάθος στροφή, ένα βήμα πριν, ήρθε αυτό το αστέρι να με κάνει δικό του, να το κάνω δικό μου…

…και δε φανταζόμουν ποτέ, πόσο όμορφη μπορεί να είναι η ζωή, πόσο ξεχωριστό μπορεί να είναι αυτό το καλοκαίρι, με μικρές αποδράσεις από την πεζή καθημερινότητα…

…και ξημερώνει, το φεγγάρι εξαφανίζεται, ο ήλιος βγαίνει και οι ζωηρές ηλιαχτίδες του στήνουν χορό, και είμαι πάλι εκεί, στην καυτή αμμουδιά, δίπλα μου να σκάει το κύμα, να αγναντεύω την καταγάλανη θάλασσα και να πίνω κρασί και περιμένω να νυχτώσει…

…μέχρι να κάνει την εμφάνισή του, στον έναστρο ουρανό, το δικό μου αστέρι, αυτό που μου φωτίζει της καρδιάς τα μονοπάτια, αυτό που μου δείχνει πως ήμουν, είμαι, και θα είμαι για πάντα εδώ!

Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης