Μεγάλες Προσδοκίες
Όταν έρθει, θα το καταλάβεις.
Δε θα σε αφήσει να αναρωτιέσαι.
Να κοιτάς το κενό.
Να ζαλίζεις τις σκέψεις.
Να καις τις εύφλεκτες λέξεις με ποτό και κουβέντες έμπιστες σε ώρες αθόρυβες.
Όταν έρθει, θα το αισθανθείς.
Δε θα κοιτάξει να σε παιδέψει.
Να γυρνάει στην πληγή, μια τον πάγο και μια τη φωτιά.
Να μιλάς με σιωπές και να πλέκεις νοερές στιγμές.
Να παλεύεις να κρατήσεις ισορροπία ενώ μέσα σου γκρεμοτσακίζεσαι σε κάθε ενδεικτικά αισθηματικό ίλιγγο.
Όταν έρθει, θα είναι γιορτή.
Δε θα ψάξει για να τον προϋπαντήσεις.
Να ρωτάει δεξιά κι αριστερά αν είναι εκείνος ο άνθρωπος, ο επίτιμος και εκλεκτός.
Θα μπει με αέρα εστεμμένου και θα κάτσει στο θρόνο του.
Ξέρεις ποιόν, αυτόν της καρδιάς σου.
Που φύλαγες σε άθικτη μεριά να βρει τη θέση που της ανήκει.
Όταν έρθει, δε θα θες τίποτα για να πειστείς, γιατί πολύ απλά, θα το νιώσεις.
Ζωή Παπατζίκου
Σε δύο ενότητες μοιρασμένη η ζωή μου. Στην Αθήνα όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα κι έζησα μέχρι το τέλος της εφηβείας μου και στην Εύβοια όπου πλέον μένω μόνιμα. Με οδηγό την έμφυτη παρατηρητικότητα αλλά και την γενικότερη εντρύφηση των ανθρώπων και των εμπειριών τους, οι σκέψεις και οι λέξεις πάντα πλέκονταν σε γαϊτανάκι καταγραφής, σαν να προσπαθώ να αιχμαλωτίσω λογιών στιγμές και ποικίλα συναισθήματα κόντρα στην ελεύθερη και ιλιγγιώδη ταχύτητα του χρόνου που αμείλικτα στη ξέφρενη πορεία του όλα τα μεταβάλλει. Η ζωή μας είναι ένα άγραφο ανοιχτό βιβλίο, ας αποτυπώσουμε μέσα του τις πιο γραφικές μας αλήθειες!
