Το μύρο της αγάπης

Τις δύσκολες στιγμές, την ώρα που νομίζεις πως σβήνει το φως σου, την ώρα που αισθάνεσαι πως δεν έχεις άλλη δύναμη να αντιμετωπίσεις το κάθε τι, H παρουσία Tης είναι η μεγάλη αγκαλιά που δέχεται τους πάντες. Eίναι, βλέπεις, Η Μάνα και εμείς όλοι οι άλλοι «δικά της παιδιά»…
Γλυκιά παρηγοριά η μορφή της μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, συμβόλαιο αξίας διαχρονικής. Σε κάθε προσευχή Της, ένα δάκρυ θα τρέξει στο πρόσωπό σου, την ώρα που προφέρεις για Εκείνη, έστω και μια λέξη μικρή… Αγιασμένα λόγια αισθάνεσαι πως βγαίνουν από τα χείλη, τι περίεργο… χωρίς να το καταλαβαίνεις, η ψυχή σου φωνάζει πόσο Την αγαπάς.
Τι είναι, αλήθεια, η πίκρα και ό,τι στον κόσμο αυτό σε πληγώνει, στην αγάπη Της μπροστά; Της μιλάς σαν να είναι σιμά σου, σαν να είναι του σπιτιού σου η «Κυρά». Σε Εκείνη αναθέτεις τα βάσανά σου με την ελπίδα να πάνε όλα καλά και ξαφνικά αισθάνεσαι μύρο ουράνιο να σε κυριεύει, να τρυπώνει στην καρδιά σου, τόσο τρυφερά…
Γίνεται το όνομά Της, σταθμός βοήθειας για ό,τι εσύ υποφέρεις, φάρμακο για ό,τι σε πονά. Στις δύσκολες στιγμές, αλλά και στις δυνατές καταιγίδες της ζωής, σημείο απάγκιο σου προσφέρει, να γαληνέψεις και να ξεκουραστείς. Μονοπάτι να περπατήσεις χωρίς αγκάθια, δρόμος καθαρός γίνεται η χάρη Της για τα «δικά Της παιδιά».
Στις εκκλησίες Της αναζητάς το δικό σου “στασίδι”, εκεί που η καρδιά σου θέλει να αφήσει τα πάντα για να ξεκουραστεί. Όμορφα μικρά εκκλησάκια η αγάπη του κόσμου σε Εκείνη προσφέρει, σαν μικρά καντηλάκια μέσα στων ανθρώπων τη σκοτεινιά.
Μαριάνθη
* Εκκλησάκι Παναγία Πλατανιώτισσα Καλάβρυτα