Η ζωή μας μια ταμπέλα
Ένας θρύλος λέει ότι όταν το ρολόι χτυπήσει δώδεκα φορές οι σκιές βγαίνουν στο δρόμο και χορεύουν στο χτύπο τους. Κάθε χτύπος και μια φιγούρα μέχρι τη δωδέκατη φορά που πετάνε πάνω από τα σπίτια και αγκαλιάζουν τα όνειρά μας στοχεύοντας στα αστέρια.
Εκείνη τη στιγμή της απόλυτης ησυχίας, ακούγεται ο θόρυβος από τα ραγίσματα της αντοχής. Είναι εκείνη η στιγμή που οι ταμπέλες τη βαραίνουν περισσότερο. Την πλακώνουν στο στήθος, στο μέρος της καρδιάς και λίγο πιο κάτω, εκεί που παίρνουμε ανάσες. Ταμπέλες που μας πετάνε κάθε μέρα αλόγιστα και εμείς δεχόμαστε αγόγγυστα. Και όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολλές μαζεύονται. Και όσο τρέχει ο χρόνος τόσο πιο πολύ μας βαραίνουν. Γι’ αυτό οι σκιές το σκάνε τα μεσάνυχτα, έχουν ξεφύγει από το βάρος της ταμπέλας και χορεύουν ελεύθερα στο δικό τους ρυθμό μαζί με τις επιθυμίες και τα θέλω που ντύνονται με τα πέπλα των ονείρων. Για να έλθει πάλι το επόμενο πρωινό και να συνεχίσουν σαν το σύγχρονο Σίσυφο τη δική τους διαδρομή μέχρι να έλθει το βράδυ. Κάθε μέρα να κουβαλάνε ταμπέλες που άλλοι τους βάζουν, κάθε μέρα με τον ίδιο ρυθμό, χωρίς κανένα όφελος καθιστώντας έτσι τη ζωή μια απλή επιβίωση.
Αν κάποιος παρατηρήσει τις σκιές των ανθρώπων την ημέρα, στους περισσότερους είναι σκυφτή. Είναι το βάρος από όσα μας φορτώνουν οι άλλοι. Και δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις δικές τους φιλοδοξίες, προσδοκίες, όνειρα ανεκπλήρωτα, φορτία που δεν κάνουν τον κόπο να κοιτάξουν την πλάτη τους να τα δουν.
Κάθε πρωί, λίγο πριν την αυγή, εκεί που το σκοτάδι είναι βαθύ, οι ταμπέλες στήνουν χορό. Περιμένουν τις σκιές αφού φυγαδεύσουν τα όνειρα. Τρίβουν τα χέρια τους. Θέλει δυνατή ψυχή για να τις σπάσεις. Θέλει τόλμη να μην τις δεχτείς. Δύναμη και αυτογνωσία για να κλείσεις τα αυτιά σου στις ερινύες τις κοινωνίας που με θράσος βαφτίζουν τη ζωή μας με ένα: «Έτσι είναι η ζωή», με υποκρισία βαφτίζουν τις ανάγκες με ένα: «Πρέπει να συμβιβάζεσαι», με ψυχρότητα τις επιθυμίες με ένα: «Βόλεμα». Και οι δείκτες του ρολογιού τρέχουν με φρενήρεις ρυθμούς. Και η ζωή περνάει. Και το βάρος από τις ταμπέλες γίνεται ασήκωτο. Γίνεται ένα με το κορμί. Οι περισσότεροι το συνηθίζουν. Έχουν γίνει ένα με τη μάσκα που τους έχουν φορέσει. Και κόβεται η ανάσα πίσω από τις βιτρίνες.
Υπάρχουν και εκείνοι που δε δέχτηκαν τις ταμπέλες. Έδωσαν δικές τους ονομασίες στα όνειρα και τις επιθυμίες τους. Τη μέρα τις μαζεύουν και το βράδυ τις πετάνε στη φωτιά και τις καίνε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φυλακή από το να πατάς την ψυχή σου για τους άλλους. Και μεγαλύτερη ελευθερία από το να σε αγαπάνε γι’ αυτό που είσαι. Γιατί οι υγιείς σχέσεις πάσης φύσεως είναι απαλλαγμένες από ταμπέλες. Σέβεται ο ένας τις επιθυμίες του άλλου. Ο άνθρωπος που μας νοιάζεται πραγματικά μας νιώθει. Δούναι και λαβείν.
Και εκεί, το βράδυ, πριν οι σκιές δραπετεύσουν για να συναντήσουν τα όνειρα, τη στιγμή που ξαπλώνουμε για να κοιμηθούμε. Μόνοι ή με κάποιον δίπλα, δεν έχει σημασία. Κάποιες φορές εξάλλου η μοναξιά κόβει σαν ξυράφι όταν δίπλα μας είναι ένας άνθρωπος που δεν υπάρχει επικοινωνία. Και εκεί, μόλις τα μάτια κλείσουν και η ανάσα βαρύνει, οι σκιές, λίγο πριν πετάξουν έξω ψιθυρίζουν:
«Κανείς δε νοιάζεται πώς νιώθουμε την ώρα που ακουμπάμε το κεφάλι μας στο μαξιλάρι, γιατί να μας νοιάζει εμάς και να δεχτούμε μια ταμπέλα που πρόχειρα μας πετάνε; Eίναι η ζωή μας».
Εξάλλου, εκεί που θα λογοδοτήσουμε στο τέλος είναι ο εαυτός μας και μόνο αυτός…
Ξέρω πως όλοι πια πιστεύουν σε καθρέφτες
Σε οθόνες σε φωτοτυπίες και προβολείς
Μέχρι παιχνίδια έχουν βγάλει που οι παίκτες
Ζουν σε μια γυάλα και τους βλέπουμε όλοι εμείς
Μα εγώ θα κάνω τον καθρέφτη μου κομμάτια
Ξέρω ότι αυτό που κρύβει πίσω του είσαι εσύ
Εσύ που ψάχνεις μεσ’ τα μαύρα σου τα μάτια
Να καθρεφτίζεις μόνο εμένα στην ζωή
Άννα Μουσογιάννη
Αγαπώ το διάβασμα, τη μουσική, τη γυμναστική και να γράφω... Αυτά!
