Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Φθινόπωρο
Κι αν ήρθε το Φθινόπωρο και πέφτουνε τα φύλλα σου, εσύ μη φοβηθείς.
Είναι η ώρα να ξεκουραστείς και να πετάξεις από πάνω σου περίσσια βάρη.
Να αφήσεις το νερό από τις πρώτες μπόρες να θρέψει και να δυναμώσει τις ρίζες σου και το χώμα να σε προστατέψει.
Να προετοιμαστείς για το χειμώνα που θα ακολουθήσει. Τι κι αν προμηνύεται βαρύς; Εσύ θα τον αντέξεις.
Μέχρι να ‘ρθεί και πάλι η στιγμή, που το φως του ήλιου θα σε ξυπνήσει από το λήθαργο και θα ανθοφορήσεις.
Για να κάνεις ξανά τον κύκλο σου. Τον κύκλο της ζωής σου.
Κι αυτή τη φορά.
Όπως κάθε φορά που φθινοπωριάζει μέσα σου…
Μαρία Μαραγκού
———————————————————————————————————————————————————————
Φθίνω.
Καταλήγω.
Δεν υπάρχω.
Φθίνω.
Απουσιάζω
από την ίδια μου τη ζωή.
Και βλέπω φύλλα να πέφτουν.
Δροσερό αεράκι
κι ακόμη φορώ κοντομάνικο.
Περιμένω μια ζεστή αγκαλιά.
Γι’ αυτό και φθίνω.
Γιατί σε περιμένω.
Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης
———————————————————————————————————————————————————————
Το φθινόπωρο φέρνει μαζί του τις ελλείψεις της καρδιάς και της ψυχής.
Βλέπεις, δεν υπάρχει πλέον η αναμονή του καλοκαιριού και η αίσθηση της ανεβασμένης ενέργειας, μα, η θλίψη για το τέλος του.
Η ένταξη των μικρών ημερών, που φέρνουν κι αυτές κάποια απομόνωση στην ψυχή και αναμφίβολα, περισσότερες σκέψεις.
Όμως, φανερώνει και μιαν αλήθεια: ότι ακόμα και στην πιο “γυμνή” εποχή του χρόνου, η ανάγκη για αγάπη παραμένει η πιο δυνατή μας επιθυμία.
Εύη Μαυρογιάννη
———————————————————————————————————————————————————————
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ αυτό το μαύρο ζακετάκι. Μου το έκανε δώρο η μητέρα μου. Μου πάει πολύ. Τόσους μήνες καθόταν μόνο του παραπονεμένο στην καρέκλα του γραφείου μου. Τώρα όμως… ο καιρός δρόσισε. Ο Σεπτέμβρης φεύγει σε λίγες μέρες κι ένας άλλος μήνας θα συνεχίσει να μας θυμίζει ότι έχουμε φθινόπωρο. Ο ήλιος θα παίζει με τα σύννεφα κρυφτό. Θα αρχίσουν να πέφτουν και οι πρώτες στάλες της βροχής στο τζάμι. Θα φυσάει ένα αεράκι δροσερό και τότε θα φορώ κάθε μέρα αυτό το μαύρο ζακετάκι και θα χαμογελά κι αυτό μαζί μου…
Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
