Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Σταυροδρόμι ζωής
Είναι στιγμές που νιώθω πως κάθε δρόμος που διαλέγω με οδηγεί σε πληγές που ήδη γνωρίζω. Και παρ’ όλα αυτά, μια αόρατη δύναμη μέσα μου, με σπρώχνει ξανά προς αυτές.
Κάπου διάβασα πως: “Η αγάπη δεν αξίζει επειδή είναι ασφαλής. Αξίζει επειδή είναι αληθινή.”
Δεν είμαι αφελής, ούτε άγνοια του κινδύνου έχω. Επέλεξα όμως να μην κάνω εκπτώσεις στα συναισθήματά μου κι ας πληρώνω το τίμημα. Κι αυτό για εμένα, είναι μια μορφή ελευθερίας: Να επιλέγεις να αφήνεις τις πόρτες της ψυχής σου ανοιχτές κι ας ξέρεις πως έτσι κινδυνεύεις περισσότερο.
Όμως πάντα οι επιλογές έχουν και συνέπειες κι εγώ επέλεξα τουλάχιστον να ζω αληθινά, να μην αρνηθώ το συναίσθημα, να παραμείνω αυτό που ήμουν πάντα. Ένας άνθρωπος με αυθεντικά συναισθήματα, ευάλωτος, που όμως η καρδιά του λειτουργεί χωρίς “μηχανική υποστήριξη”…
Ξέρω τι λέει η λογική, το έμαθα καλά. Να κρατάω αποστάσεις, μου φωνάζει, όμως εγώ την αγνοώ γιατί δε λειτουργώ έτσι. Εμένα με οδηγούν μονάχα όσα νιώθω. Κι αν κάποιες φορές αποδείχτηκε λάθος η κατεύθυνση που επέλεξα, δε φοβήθηκα ποτέ τα αισθήματά μου. Τα έζησα!
Μαρία Μαραγκού
———————————————————————————————————————————————————————
Έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε σταυροδρόμια στη ζωή μου. Με καλούσαν να επιλέξω τη διαδρομή μου. Εκανα τις επιλογές μου. Τελικά συνειδητοποίησα ότι δεν είχε σημασία προς τα πού θα κατευθυνόμουν αλλά το να καταλάβω, να κατανοήσω για ποιο λόγο επέλεξα τη συγκεκριμένη διαδρομή και όχι κάποια άλλη. Το κάλεσμα τελικά ήταν να γνωρίσω ακόμη καλύτερα τον εαυτό μου. Να μάθω. Να εξελιχθώ. Όποια κι αν είναι η επιλογή μου, κάθε φορά φροντίζω να την εκτιμώ και να την τιμώ. Πάντα θέλω να βαδίζω προς έναν ελπιδοφόρο ορίζοντα, είτε αυτός είναι λουσμένος με φως και έχει όμορφα χρώματα, είτε το μόνο που βλέπω προς στιγμήν είναι βαθύ σκοτάδι. Πάντα ξημερώνει.
Ζωή Δελιακίδου
———————————————————————————————————————————————————————
Ο δικός μου ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Δεν υπήρχαν πουθενά ανθισμένα λουλούδια και όμορφες μελωδίες. Μια ζωή απόρριψη. Στο σχολείο; Στη γειτονιά; Στην κοινωνία; Ένα μηδέν αισθανόμουν καθώς περπατούσα στη βρεγμένη άσφαλτο και βγήκα στο σταυροδρόμι της ζωής. Τέσσερις οι κατευθύνσεις: προς Βορρά έκανε κρύο τσουχτερό αλλά το παλτό μου ήταν χιλιοφορεμένο, προς Νότο έκανε αφόρητη ζέστη και δεν είχα μια σταλιά καθαρό νερό για να ξεδιψάσω, στη Δύση ο ήλιος με απαρνήθηκε και μ’ αγκάλιασε το σκοτάδι μέχρι που διάλεξα την Ανατολή και τότε τα πάντα άλλαξαν. Όλα έγιναν γιορτή. Με έναν ήλιο λαμπερό σαν το χρυσάφι και τις ζωηρές ηλιαχτίδες του να στήνουν χορό και να χορεύω κι εγώ μαζί και να μου χαμογελούν και να χαμογελώ κι εγώ μαζί! Επιτέλους! Είχα ξεχάσει το χαμόγελό μου!
Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
———————————————————————————————————————————————————————
Διέσχισα.
Με έσκισα.
Θρυμματίστηκα
στο τετριμμένο και το προβλέψιμο.
Σε κουβάλησα
σαν βάρος.
Βούλιαξα.
Δε ζούσα.
Φυτοζωούσα
ακόμη κι όταν κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι.
Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης
———————————————————————————————————————————————————————
Όλοι κάποτε φθάνουμε στο σημείο που οι δρόμοι χωρίζουν, έτσι, το μυαλό και η καρδιά – όχι πάντα σε επιτυχή συνεργασία – καλούνται να επιλέξουν.
Δεν υπάρχουν νόρμες.
Μόνο η φωνή, αυτή η φωνή που σπάνια κάνει λάθος, μέσα στο κεφάλι μας, να μας ψιθυρίζει τι πραγματικά θέλουμε!
Εκείνη είναι η στιγμή που, συνήθως, γίνεται η πάλη μέσα μας.
Κι επιλέγουμε!
Και προχωράμε, ξέροντας πως όσο κι αν αλλάζουν οι δρόμοι της ζωής μας, εκείνο που μετράει, είναι να κάνουμε το δικό μας βήμα, όχι το βήμα που θα ήθελε κάποιος άλλος για εμάς!
Εύη Μαυρογιάννη