Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία
Σκύβω, σκύβεις, σκύβει.
Τρέχω, τρέχεις, τρέχει.
Όχι, δεν σκέφτηκα να σας κάνω μαθήματα γραμματικής. Δεν είμαι η κατάλληλη άλλωστε, ούτε να θυμηθώ τα μαθητικά μου χρόνια σκέφτηκα.
Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω κάτι μετά από καιρό, αφορά στην αυριανή ημέρα.
Την Τετάρτη 03 Δεκεμβρίου, η Πολιτεία θα τιμήσει ξανά την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.
Οι δράσεις αναφορικά με αυτήν, έχουν ξεκινήσει ήδη και κορυφώνονται αύριο.
Και εγώ, πάλι θα γκρινιάξω…
Γιατί το σκύβω και το τρέχω, αφορά σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων κατά κύριο λόγο.
Είναι οι άνθρωποι με ειδικές δεξιότητες ή αλλιώς ΑμεΑ.
Οι άνθρωποι γύρω μας, δίπλα μας, που ελάχιστα απολαμβάνουν τη συγκίνησή μας, όμως αποζητούν την πλήρη κατανόησή μας – όχι για ένα λεπτό όχι για μία ημέρα.
Μετρώ ένα σεβαστό αριθμό ετών, από την επίσημη διάγνωσή μου με Σκλήρυνση κατά Πλάκας.
Την ακολούθησαν κάποιες ακόμα διαγνώσεις που συνήθως επισύρει η πάθηση καμιά φορά, ή απλά βγήκαν στην επιφάνεια.
Δεν έκρυψα κάτι ποτέ, ούτε θέλω αυτή μου η ανάρτηση να θεωρηθεί «κλάψα».
Παραπάνω σας μίλησα για την Πολιτεία. Μια Πολιτεία που κοιμάται ήσυχη μετά.
Και η κοινωνία; Τι ακριβώς κάνει;
Και ποιοι αποτελούν αυτήν τη ρημάδα την κοινωνία;
“Εμείς” θα απαντήσετε!
Εμείς; θα σας ρωτήσω.
Τι κάνουμε δηλαδή εμείς; Συγκινούμαστε ομοίως με τους άρχοντες κάνοντας το χρέος μας κάθε φορά;
Ανήκω σε αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό σύνολο, από πάντα ανήκα. Όπως και εσείς. Τώρα όμως που βρίσκομαι μέσα στο πρόβλημα, θέλω να σας παρακαλέσω για κάτι.
Κάτι που ούτε και εγώ έκανα πριν και λυπάμαι πολύ για αυτό…
Αν τύχει και σας εμπιστευτεί κάποιος την πάθησή του ή το διακρίνετε από μόνοι σας, να είστε προσεκτικοί στο τι θα του πείτε.
Γιατί κάποιες παθήσεις είναι ορατές και κάποιες άλλες όχι.
Τα σχόλια όπως:
“Δε μοιάζεις άρρωστος”.
“Μα, αφού περπατάς”.
“Εγώ μια χαρά σε βλέπω, με μαλλί και νύχι προσεγμένο”.
“Μα γιατί δεν μπορείς να βγεις από το σπίτι;”
“Δεν παίρνεις κάποιο επίδομα;”
“Πώς άλλαξες έτσι! Σε πάχυναν τα φάρμακα;”
“Δε φαίνεσαι να πονάς!”
Και πολλά άλλα ακόμα, δυστυχώς!
Κάποια από αυτά, έχω ακούσει και εγώ κατά καιρούς. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην ακούσω!
Οι άνθρωποι με ειδικές δεξιότητες, δεν αποτελούν αντικείμενο παρατήρησης και λύπησης ταυτόχρονα.
Ένα αρνητικό σχόλιό μας, επιδρά άμεσα στην ψυχολογία τους. Όπως και σε όλους μας γενικά.
Είναι όμως οι άνθρωποι εκείνοι, που θα σου χαρίσουν απλόχερα ένα χαμόγελο γιατί έχουν μάθει καλά τη σημασία του.
Είναι οι άνθρωποι εκείνοι, που περιμένουν να πατήσουμε εκείνο το μαγικό κουμπάκι της ενσυναίσθησης.
Είτε το δείχνουν, είτε όχι, χρειάζονται την παρουσία μας δίπλα τους για να συνεχίσουν. Ίσως να περιμένουν να φορέσουμε και τα παπούτσια τους για λίγο.
Σίγουρα όμως έχουν ανάγκη να μην τους θυμόμαστε μια μέρα μόνο το χρόνο. Υπάρχουν και οι υπόλοιπες 364 για να τους δείξουμε την αγάπη μας!
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε και ας γκρινιάζω λιγάκι. Μια μέρα το χρόνο είναι!
Να είστε πάντα καλά.
Μαρία Βουζουνεράκη
Αγαπάω τους ανθρώπους, όσο και τις λέξεις μου.
Τα μουτζουρωμένα και τσαλακωμένα χαρτιά, μοιάζουν με μια συννεφιασμένη ημέρα που περιμένει τον ήλιο να κάνει πρεμιέρα.
Θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου να ονειρεύεται και να ελπίζει.
Κάθε τι που ανασαίνει, είναι η δική μου έμπνευση.
Και είναι τόσο όμορφοι οι άνθρωποι, όταν γίνονται λέξεις στα μουτζουρωμένα σου χαρτιά!
