Το άγγιγμα των Χριστουγέννων
Είναι μια αίσθηση «μαγική» και μόνο στο άκουσμα αυτής της λέξης, μοιάζει να ξυπνά εσωτερικά στο βάθος της ξεχασμένης μνήμης, ένας υπέροχος κόσμος. Σαν να ανοίγεται μια τεράστια οθόνη που μόνο εσύ τη βλέπεις με τα μάτια της ψυχής σου. Τότε οι εικόνες ξεπηδούν και φανερώνονται μπροστά σου, καθώς μοιάζει να βγαίνουν από έναν πίνακα ζωγραφικής περασμένης εποχής, φανερώνοντας κάθε πτυχή της καλλιτεχνίας και της ομορφιάς τους.
Αυτός ο υπέροχος κόσμος ζωντανεύει και κινείται. Βλέπεις στην οθόνη τον εαυτό σου όταν ήταν παιδί, να θαμπώνεται από τη λάμψη των ημερών κοιτάζοντας ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ίσως και μια όμορφη βιτρίνα με δώρα.
Τα φώτα σε ζαλίζουν και κλείνεις τα μάτια, βλέπεις την οικογένειά σου μπροστά σε ένα όμορφο γιορτινό τραπέζι με χαρούμενα πρόσωπα να ανταλλάσσουν ευχές. Τι ζεστή εικόνα! Σου γεμίζει την ψυχή χαρά και συγκίνηση, αφήνοντας μια γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας για τα χρόνια που έζησες και έφυγαν, όπως και οι άνθρωποι – που ίσως να μην υπάρχουν κάποιοι από αυτούς…
Βλέπεις ξανά τις στιγμές αυτές που έζησες, ίσως να μην ήταν όλες όμορφες, αλλά ήταν οι δικές σου στιγμές, η ζωή σου που έχει αλλάξει ίσως και αρκετά. Κάτι γλυκό και ζεστό κυλάει μέσα σου, τα μάτια σου βουρκώνουν από τα δάκρυα που είχες κρατήσει στην καρδιά σου. Βλέπεις, όλοι σου έλεγαν πως πρέπει να έχεις δύναμη και αντοχή κάποιες δύσκολες στιγμές και δεν μπορείς πια να τις ξαναζήσεις.
Τα δάκρυα όμως αυτά μοιάζει να περίμεναν αυτήν τη στιγμή. Να τρέξουν ελεύθερα, ελευθερώνοντας το παρελθόν, αλλά ελευθερώνοντας και σένα που δεν μπόρεσες μέχρι τώρα να τα αφήσεις να ελευθερωθούν, να σε λυτρώσουν. Μέσα από αυτά, φωνάζει η ψυχή σου να ελευθερώσεις όλα τα παλιά, τα περασμένα χρόνια μέσα στα στιγμιότυπα που ξαναζείς, απόψε αυτήν τη μαγική και ιδιαίτερα συγκινητική βραδιά.
Τα Χριστούγεννα είναι οι μνήμες όλων των στιγμών που ζουν μέσα μας. Κάποιες τις φυλάκισε η καρδιά μας για να της κρατήσει για πάντα κοντά της, κάποιες θέλουμε να τις ξεχάσουμε και κάποιες όχι… Είναι η ζωή μας, είναι οι στιγμές μας, ό,τι ζήσαμε και ό,τι αγκαλιάσαμε σαν παιδιά, σαν έφηβοι, σαν ψυχές. Ό,τι μας πονά ας το αφήσουμε να φύγει στο φως, ό,τι αγαπήσαμε ας γίνει αστέρι και ας ταξιδέψει στον ουρανό. Εκεί θα ζει για πάντα και θα μας ενώνει, όσες στιγμές ακόμα ζήσουμε, εδώ αλλά και στο αιώνιο σπίτι μας, όταν φτάσουμε εκεί.
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
