Επίσκεψη στο παρελθόν
Είμαι παιδί της πόλης, μεγαλωμένη μέσα στην κίνηση, σε μια πολύβουη περιοχή που μοιάζει να μην ξεκουράζεται ποτέ με τους γρήγορους ρυθμούς της. Πολλές φορές αισθάνθηκα να γυρίζει αυτός ο κόσμος γύρω-γύρω, να μου προκαλεί ζάλη χωρίς σταματημό και να ζητώ λίγη ξεκούραση, κάπου να σταματήσει αυτό το πήγαινε-έλα. Τέλος πάντων μια στάση, να ηρεμήσει το είναι μου και να ξαναβρεί το δικό του βήμα, γιατί μέσα σε όλο αυτό το στριφογύρισμα το είχε χάσει…
Κάποιες όμως άλλες στιγμές, αντιλαμβάνεται κανείς πως μια άλλη ζωή υπάρχει, πιο ήσυχη, πιο απλή, τρέχει τότε να την «συναντήσει» στα πιο απόμακρα σημεία, ίσως σε κάτι παλιά εξοχικά, σε κάποια πανέμορφα σπίτια που θαυμάζει την ηρεμία τους, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέται πώς να είναι η ζωή εκεί, αν δεν έχει ζήσει ποτέ φυσικά σε ένα μέρος τόσο διαφορετικό. Αν πάλι υπάρχουν τόσο ήρεμα και απομακρυσμένα από την πόλη σπίτια στο περιβάλλον του και φυσικά αν κατοικούνται από τους αγαπημένους του παππούδες και γιαγιάδες, είναι πραγματικά τυχεροί.
Aν έχεις ακόμα τη χαρά να τους έχεις στη ζωή σου και εσύ που ίσως διαβάζεις τώρα αυτά που σου γράφω, τα πράγματα αλλάζουν. Μια γνώμη δική μου, αν τη θέλεις κράτησέ την. Τρέξε κοντά τους, κάνε τους μια μεγάλη αγκαλιά, να τους χωρέσει μέσα της με όλες τις συνήθειές τους, τις στιγμές που μοιράστηκες μαζί τους, τις όμορφες αυτές εικόνες κράτησέ τες βαθιά στην καρδιά σου. Πίστεψέ με πως δε θα είναι πάντα όπως εσύ νομίζεις, η ζωή θα αλλάξει, εσύ θα αλλάξεις, θα βρεθείς το πιθανότερο χωρίς εκείνους κάποτε. Το σπίτι αυτό που ίσως δεν το κατάλαβες ακόμα, κάποτε θα ερημώσει, θα αδειάσει από τις παρουσίες τους. Θα σταματήσει να σου χαρίζει τις εικόνες αυτών των στιγμών που έζησες. Θα αναζητήσεις αυτά που ίσως τώρα μπορεί να σε κουράζουν, να σου φαίνονται παλιές και ανούσιες συνήθειες, ακόμα και υποχρεώσεις που “πρέπει” να διεκπεραιώσεις. Αλήθεια, τι κρίμα κι αυτό: Να γίνονται κάποτε υποχρέωση οι άνθρωποι που μεγάλωσες μαζί τους…
Αυτό το εξοχικό σπίτι με είχε συγκλονίσει με όλα αυτά που μου θύμιζε. Στάθηκα λίγο πάλι, ίσως ήθελα να συνδεθώ με το τοπίο της ήρεμης ζωής στην εξοχή. Να θυμηθώ και να ζήσω λίγο από το χθες, λίγο από την ξεγνοιασιά της παιδικής ηλικίας μου έφτανε για να γυρίσω λίγο στο παρελθόν.
“Μια ματιά, λοιπόν”, σκέφτηκα ακόμα, αλλά σε αυτήν τη ματιά χώρεσε, νομίζω, μια ζωή. Έτσι απλά, σαν ταινία που παίζεται σε ένα θερινό σινεμά, από εκείνα τα υπέροχα με το αγιόκλημα και το γιασεμί στους τοίχους που μοσχοβολά μέσα στην ατμόσφαιρα της καλοκαιρινής βραδιάς.
Τελικά αποφάσισα να “φύγω” από το περιβάλλον. Δεν υπήρχε το χθες, παρ΄ όλο που θα το ήθελα, αλλά βλέπεις κάποια πράγματα μένουν μέσα μας βαθιά, ριζώνουν εκεί σαν τις ρίζες των δέντρων που χώνονται βαθιά στο χώμα, αγκαλιάζονται και συμπάσχουν για ό,τι πέρασε, ό,τι ξεχάστηκε από τη μνήμη, αλλά ζει σε ένα άλλο μέρος πια, στο χώρο της καρδιάς.
Οι μυρωδιές από τα φαγητά έφταναν ακόμα στη μύτη μου, ενώ άκουγα τις παρατηρήσεις στα μικρά παιδιά και τις φωνούλες τους που ξεσήκωναν την ησυχία του μεσημεριού, ένας αντίλαλος στο ήρεμο περιβάλλον που συμπονετικά έγερνε προς το μέρος της αγάπης και γλύκαινε τις στιγμές αυτές.
Οι συμβουλές να μην κάνουν θόρυβο το μεσημέρι που ο παππούς θέλει να ξεκουραστεί, έχει κι αυτός τα προβλήματά του, γέρος άνθρωπος. Η γιαγιά να ξεκουράσει κι αυτή τα πόδια της, που δεν τη βοηθούν και πολύ τώρα πια, την ταλαιπωρούν λίγο με πόνους. Αλλά τι είναι όλα αυτά μπροστά στη χαρά να ασχοληθεί με τα εγγονάκια της που περίμενε όλο τον Χειμώνα να τα δει; Έχουν ψηλώσει κιόλας… Πώς να μην τα καμαρώνει;
Όλα τα έφτιαξε η γιαγιά… Αχ, αυτή η γιαγιά που άσπρισε την αυλή της πάλι, έβαψε τις γλάστρες της, ζύμωσε τα ψωμάκια και τα γλυκά που αρέσουν στα παιδιά και στα εγγόνια της.
Όλα αυτά έχουν άλλη χάρη τώρα που η οικογένειά της είναι εκεί, για ποιον πασχίζει άλλωστε; Αναστενάζοντας καθώς ο παππούς κοιμήθηκε και εκείνη τώρα σκέφτεται ξεκουράζοντας τον εαυτό της λιγάκι. Παιδιά είναι, τι να κάνεις; Αύριο πάλι θα φύγουν και θα σωπάσουν όλα ξανά.
Κοιτάζει την αχώριστη φίλη της, τη γατούλα που ξεκουράζεται στη σκιά του δέντρου στην αυλή της. Η συντροφιά που είναι πάντα δίπλα της και είχε ξεχωριστή θέση στο σπίτι, αλλά και στην οικογένειά της, η Φιφή. Διάλεξε το όνομά της προσεχτικά η γιαγιά, για να ακούει όταν τη φωνάζει, χαδιάρα γατούλα και τρυφερή. Παρηγοριά στις μοναχικές στιγμές που βάραινε η καρδιά της γιαγιάς, για όλα τα βάσανα των παιδιών της που μάθαινε στα τηλεφωνήματα και τις επισκέψεις τους. Τι να πει όμως κι εκείνη; Τη ρώτησαν ποτέ πόση υπομονή έκανε στις εποχές που έζησε; Για αυτό η Φιφή της δεν μιλούσε, μόνο άκουγε, δεν είχε ανθρώπινη φωνή για να μιλήσουν σαν είχε ανάγκη να ανοίξει την ψυχή της, αλλά ήξερε να ακούει τη γιαγιά, να γουργουρίζει και να τρίβεται στα πόδια της. Αυτά τα πονεμένα πόδια που κανείς δεν προλάβαινε μέσα στις δουλειές του να τη ρωτήσει πώς πάνε οι πόνοι τους.
«Όχου, δε βαριέσαι», νομίζω πως την ακούω να μου λέει: “γριά είμαι, παιδί μου, τι περιμένεις;” Κανείς δεν τη ρωτούσε, αλλά η γιαγιά ήταν εκεί, φρουρός της ζωής των άλλων, σκέπασμα όπως έλεγε και η ίδια, σαν μάνα που ήταν για όλους. “Γιατί σαν τη μάνα, παιδί μου, άλλος δεν υπάρχει”, έλεγε και μέσα σε αυτή τη φράση, έκρυψε όλη τη ζωή της η γιαγιά και τα παράπονά της μαζί…
Αφιερωμένο στη Φιφή
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
