Η ζωή δε ρωτάει αν αντέχεις

Η ζωή δε σε ρωτάει όταν αρχίζει η κατηφόρα αν αντέχεις.
Εσύ κατρακυλάς κι εκείνη σε κοιτάζει ανέκφραστη για να δει τη δύναμή σου.
Δεν τη συγκινούν τα δάκρυα και άμα της πας κόντρα, σε κλωτσάει κιόλας για να φτάσεις πιο γρήγορα στο πάτο.
Πόσο πιο κάτω να πέσεις δηλαδή;
Έσπασες τα μούτρα σου πέφτοντας.
Εκεί τερματίζει.
Και καθώς η απελπισία σου έχει πιάσει κόκκινο, πάντα κάτι γίνεται στο τέλος και η ανάδυση γίνεται θριαμβευτικά και η ελπίδα μπαίνει πάλι στο λεξιλόγιό σου.
Και η θριαμβευτική όψη σου που θυμίζει παιδί που του έκαναν το χατήρι, πόσο σου πάει…
Η θέληση και η αποφασιστικότητα που βγαίνουν από μέσα σου να συνεχίσεις, σε γεμίζουν δύναμη.
Η κατηφόρα, μη νομίζεις ότι είναι το τέλος του κόσμου.
Ένας δρόμος είναι κι αυτή, που απλά σε στέλνει γρηγορότερα στο τέρμα και που σε δυσκολεύει λίγο.
Θα έρθει το φως σύντομα, μην ανησυχείς, να σου δείξει έναν άλλο δρόμο, απάτητο, παρθένο.
Και μόλις βρεθεί κι ένα χέρι να σε τραβήξει προς τα πάνω, ποιος σε πιάνει…
Έφαγες χώμα, σκέφτεσαι.
Ε, και;
Στάσου στα πόδια σου, βρε, τίναξε και τη σκόνη από πάνω σου και προχώρα.
Κάθε νέα αρχή, να θυμάσαι, δεν κρατάει ισόβια.
Ούτε κάθε φορά που σκοντάφτεις θα είναι και η τελευταία.
Και κάθε που μια καινούργια κατηφόρα θα σε απειλεί, εσύ χαμόγελασέ της.
Δείξε της ότι δεν τη φοβάσαι.
Πες της ότι ξέρεις πώς είναι ο πάτος.
Δείξε τα σπασμένα σου μούτρα σου και εκείνη θα καταλάβει ότι δε μασάς.
Θα καταλάβει ότι δεν σου αρέσει το πολύ μπλα μπλα και οι απειλές και θα προχωρήσει για να βρει το επόμενο θύμα της.
Ιωάννα Δαμηλάτη