Τα όριά (μας)!
Έπαιρνε φόρα και έπεφτε με δύναμη πάνω στα όριά της. Μόλις όμως τα ακουμπούσε με τις άκρες των δακτύλων της αυτά άρχιζαν να ταλαντεύονται με τέτοια δύναμη που την πετούσαν πίσω μακριά, εκεί που ήταν η βολή της, οι αλυσίδες της. Και κάθε φορά που επιχειρούσε να τα φτάσει, να τα αγγίξει, να τα γνωρίσει, οι αλυσίδες της την έσφιγγαν πιο δυνατά την ψυχή. Πονούσε. Της κοβόταν η ανάσα. Δεν άντεχε. Έπεφτε κάτω. Έπειτα γονατιστή έπιανε με τα χέρια της το λαιμό της. Πνιγόταν.
Οι περισσότεροι ζούμε δύο ζωές, αυτή που έχουμε και αυτή που επιθυμούμε. Το ενδιάμεσο είναι τα όριά μας. Η δοκιμασία. Το κενό. Οι συμπληγάδες που πρέπει να περάσουμε για να βγούμε στην άλλη πλευρά. Όσο πιο πολύ επιθυμούμε κάτι, τόσο πιο σκληρή η δοκιμασία. Η άλλη πλευρά απαιτεί συνειδητοποίηση.
Άρχισε να βήχει. Να διώξει το πνίξιμο. Να ανακτήσει δυνάμεις. Μονόδρομος. Από τότε που έβγαλε για λίγο το κεφάλι της έξω από ένα παράθυρο και άρχισε να παίρνει ανάσες ένιωθε ότι δεν μπορούσε να γυρίσει πάλι πίσω. Αυτές οι ανάσες είχαν κυριεύσει το μυαλό, τις σκέψεις, την καρδιά της. Ξύπνησαν τις επιθυμίες της. Δεν άντεχε άλλο να μείνει εκεί αλλά φοβόταν πολύ να προχωρήσει. Όλα ήταν άγνωστα.
Όταν γεύτηκε για πρώτη φορά τη ζάχαρη όλα φαίνονταν πιο πικρά. Μεγάλη η δύναμη της συνήθειας. Σε κάνει να ξεχνάς, να σκύβεις το κεφάλι, να πιστεύεις ότι αυτό είναι, δεν υπάρχει κάτι άλλο.
Όταν υψώνουμε τα μάτια μας ψηλά. Όταν απλώνουμε τα χέρια μας για να ζητήσουμε αυτό που επιθυμούμε, αρχίζουν οι ερωτήσεις να χτυπάνε αδυσώπητα το ενοχικό μας. Οι άλλοι; Τι θα πουν οι άλλοι; Οι άλλοι, όταν μας αγαπάνε πραγματικά, όταν δε μας βλέπουν σαν αντικείμενα, αυτό θέλουν από εμάς, να είμαστε καλά ακόμα και αν αντιδράσουνε στην αρχή.
Το σύμπαν της πέταξε το γάντι γελώντας προκλητικά: «Αν θέλεις να αλλάξει η ζωή σου πρέπει να την αδειάσεις πρώτα από τα περιττά, να κάνεις χώρο, αντέχεις; Αλλιώς κάτσε αγκαλιά με το “έτσι είναι η ζωή” και ζήσε τις ζωές των άλλων. Δική σου η ζωή, δική σου η απόφαση. Εξάλλου, ο κάθε άνθρωπος έχει τις σχέσεις που πιστεύει ότι αξίζει…»
Έσφιξε με δύναμη το κορμί της. Σα να το αγκάλιαζε. Σα να της έδινε κουράγιο. Έπειτα κοίταξε ψηλά, εκεί που βρίσκονταν τα όριά της . Γυάλιζαν οι κοφτερές τους άκρες. Δεν ήταν εύκολο. Έπειτα κοίταξε μέσα στην καρδιά της. Έκανε βουτιά στις πιο μύχιες σκέψεις της. Και πήρε φόρα με τόση δύναμη που κατάφερε να τα φτάσει πάλι. Πονούσε. Τα καρφιά τους της έσκιζαν το δέρμα. Αιμορραγούσε η ψυχή της που επιθυμούσε να πάρει ανάσες.
Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο που ο πόνος γίνεται αφόρητος και η αντίσταση μεγάλη, εκεί ακριβώς είναι που σπάνε τα όρια και βρίσκεσαι στην άλλη πλευρά.
Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει· μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης. (Ν.Καζαντζάκης Ασκητική)
It’s my life
It’s now or never
I ain’t gonna live forever
I just want to live while I’m alive (It’s my life)
My heart is like an open highway
Άννα Μουσογιάννη
Αγαπώ το διάβασμα, τη μουσική, τη γυμναστική και να γράφω... Αυτά!
