Ο δικός μου ο δρόμος

…από παιδί περπάτησα σε δρόμους και μονοπάτια που ήταν γεμάτα με ολάνθιστα λουλούδια, χιλιάδες χρώματα ανακατεμένα και σπάνιες μυρωδιές…

…λίγο αργότερα, οι ίδιοι δρόμοι και τα ίδια μονοπάτια γέμισαν αγκαθωτούς θάμνους που τρυπούσαν τα γυμνά μου πόδια…

…ευτυχώς που είχα τους αγαπημένους μου γονείς, τα πέντε μου, τους λίγους και καλούς φίλους μου. Όλοι τους φύλακες άγγελοι, προστάτες και τους είμαι ευγνώμων…

…φρόντισαν να πατήσω ξανά στα πόδια μου – δεν ήταν καθόλου εύκολο – και τους είχα συνέχεια κοντά μου, δίπλα μου…

…σήμερα, ο δικός μου ο δρόμος γράφει απάνω το όνομά μου με τα δικά μου γράμματα, που εγώ χάραξα και θα μείνουν εκεί σαν ανεξίτηλα σημάδια…

…για κάποια πράγματα στη ζωή πάλεψα πολύ αλλά τα κατάφερα. Τίποτα δε μου χαρίστηκε. Σκόνταψα στην παγωμένη άσφαλτο αλλά βρήκα τη δύναμη και ξανασηκώθηκα…

…ναι, βρέθηκαν χέρια που με σήκωσαν ψηλά και γέμισαν το δρόμο μου ολάνθιστα λουλούδια, χρώματα και τις πιο όμορφες μελωδίες.-

Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης