Οι ευκαιρίες που δε δόθηκαν

Υπάρχουν άνθρωποι που δε φώναξαν ποτέ για τις ευκαιρίες που δεν τους δόθηκαν, όχι γιατί δεν τις ήθελαν, αλλά γιατί έμαθαν να μην περιμένουν κάτι.

Άνθρωποι με κάποια διαφορετικότητα: Μια αναπηρία, μια ιδιαιτερότητα, μια ταμπέλα που τους φόρεσε η κοινωνία. Δεν τους έλειπε το ταλέντο, η θέληση ή η φλόγα.

Τους έλειπε το βλέμμα που θα τους έβλεπε ισότιμα.

Σε μια κοινωνία που χτίστηκε πάνω στο “φυσιολογικό”, εκείνοι έμειναν απ’ έξω.

Από έλλειψη τόλμης των άλλων να δουν πέρα από το προφανές.

Οι θέσεις εργασίας, τα πανεπιστήμια, οι ομάδες γέμισαν με όσους χωρούσαν στο καλούπι.

Έμειναν να προσπαθούν διπλά, να ζητούν χώρο και δικαιώματα.

Οι ευκαιρίες που δε δόθηκαν, είναι σκιά σε κάθε χαμένο ταλέντο.

Είναι θλίψη αλλά και πρόκληση.

Πρόκληση για να γίνουμε η γενιά που δε θα χρειαζεται να εντάξει κάποιον – γιατί όλοι θα είναι ήδη μέσα.