Η πιο ήσυχη μορφή εγκατάλειψης

H πιο ήσυχη μορφή εγκατάλειψης δεν έχει φωνές, ούτε θεατρικές εξόδους.

Έρχεται αθόρυβα, όπως μια σκιά πάνω από το κεφάλι κι όταν την καταλάβεις, έχεις ήδη αλλάξει.

Έρχεται όταν σταματάς να ζητάς, επειδή πια κουράστηκες. Τόσες φορές το έκανες ξανά και ξανά και πάλι, χωρίς αποτέλεσμα.

Από βλέμματα που περνούσαν από δίπλα σου και σε έκαναν πάντα να νιώθεις σαν να μην ήσουν πραγματικά εκεί.

Από βλέμματα που σε κοίταζαν αλλά όμως, δε σε έβλεπαν.

Από απαντήσεις που καρτερικά περίμενες και από σιωπές που κράτησαν περισσότερο απ΄όσο μπορούσες ανθρωπίνως να αντέξεις.

Από ένα σώμα που συνέχιζε να χαμογελά, αλλά η ψυχή καθόταν σιωπηλή, κάπου σε μια γωνιά.

Που μάθαινε να λέει “δεν πειράζει” και να το καταπίνει, νιώθοντας απίστευτο βάρος.

Από την άλλη, το πιο παράλογο να συμβαίνει:

Να αρχίζουν κάποιοι που ήξεραν, να σε θαυμάζουν για τη δύναμή σου!

Μα, για ποια δύναμη μιλάμε;

Αυτό το σώμα είχε πάψει από καιρό να είναι δυνατό, απλώς, επιμελώς το έκρυβε.

Χανόταν και ξεμάκραινε, λίγο – λίγο.

Παρών με το σώμα, απών με την ψυχή.

Η πιο ήσυχη μορφή εγκατάλειψης δεν είναι μόνο όταν σε αφήνουν, αλλά όταν πάψεις κι εσύ να ζητάς.

Όταν μαθαίνεις να ικανοποιείσαι με τα ψίχουλα.

Με το τίποτα.

Όταν, από ένα σημείο και μετά, δεν τολμάς να εκφράσεις ούτε την πιο μικρή σου ανάγκη, επειδή γνωρίζεις καλά ότι δε θα ακουστεί. Ή ακόμα χειρότερα; Δε θα νοιαστεί κανείς.

Και το πιο σκληρό από όλα;

Να νιώθεις ξένος μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, εκεί που κάποτε ένιωθες ζεστά και οικεία.

Να κάθεσαι στον καναπέ και να νιώθεις σαν διακοσμητικό στοιχείο στο χώρο.

Να περπατάς στο σπίτι και να νιώθεις σαν να εισβάλλεις σε κάτι που πλέον δε σου ανήκει.

Κάπως έτσι, χάνεσαι.

Πριν το “αντίο” σου, φωνάξει το “υπάρχω αλλά δεν είμαι πια εδώ” που δεν ακούει κανείς.

Εύη Μαυρογιάννη