Όμορφη άνοιξη

Και ξαφνικά οι 24 ώρες είναι λίγες…

…και δε μου φτάνουν για να κάνω όλα αυτά που θέλω. Να διαβάσω τα μαθήματά μου για το σχολείο, να δω φίλους αγαπημένους και στην καρδιά βαλμένους, να δω θεατρικές παραστάσεις που θέλω πολύ να δω, να διαβάσω όμορφα και συμπαθητικά βιβλία, να ετοιμάσω το νέο μου βιβλίο, να βάλω μια τάξη στην αταξία, να δω τα όνειρά μου να παίρνουν σάρκα και οστά…

Κάπου εδώ σταματώ με τα «αν» και ένα πελώριο βουνό από χιλιάδες «πρέπει» ορθώνεται μπροστά μου:

Πρέπει να διαβάσω τα μαθήματά μου για να γράψω άριστά στις εξετάσεις αν θέλω να μπω στο Πανεπιστήμιο (πράγμα που το θέλω πολύ).

Πρέπει να δω τους αγαπημένους μου φίλους γιατί συνέχεια είναι με το παράπονο ότι τους ξέχασα (όχι, ποτέ δεν τους ξεχνώ απλά δεν προλαβαίνω).

Πρέπει να ασχοληθώ σοβαρά με το επόμενο συγγραφικό μου βήμα, το οποίο πιστέψτε με, είναι πάρα πολύ δυνατό (τέτοιο βιβλίο δεν έχω ξαναγράψει στη ζωή μου).

Είναι κι άλλα πολλά τα πρέπει, είναι πολλά τα θέλω, είναι η ζωή που τρέχει κι εγώ τρέχω από πίσω της λαχανιασμένος αφού να κόψω το τσιγάρο ακόμα απόφαση δεν το έχω πάρει…

…ωραία που θα ήταν τα πράγματα – που δεν είναι πράγματα – αν η μέρα δεν είχε μόνο 24 ώρες, αν η εβδομάδα δεν είχε μόνο 7 ημέρες και ο χρόνος μόνο 12 μήνες!

Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης