Τα σημάδια του χρόνου
Τα χαρακτηριστικά της περασμένης μου ζωής άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στο πρόσωπό μου. Αυτά μιλούν πια για μένα, ενώ εγώ τα αποδέχτηκα σιωπηλά. Το λευκό των μαλλιών μου, δώρο της ζωής που με γέμισε εμπειρίες και γνώση. θέλω να κοιτάζω στον καθρέπτη και να τιμώ αυτή τη ζωή με την αποδοχή μου στο χθες, στο σήμερα και στο αύριο, όπως κι αν έρθει, όπως κι αν είναι. Το αγαπώ αυτό το δώρο, αγαπώ τον εαυτό μου και τον βοήθησα να απαλλαγεί από τα βάρη της “εικόνας”. Της τελειότητας που δεν ικανοποιείται ποτέ. Κρατήθηκα μακριά από τις φλύαρες τοποθετήσεις της βιομηχανίας της “ομορφιάς και της εμφάνισης” και την απεγνωσμένη της προσπάθεια να παρατείνει τη νιότη. Πάντα ζητά κάτι περισσότερα από αυτά που της προσφέρεις. Πάντα σε γεμίζει αγωνία αν την αφήσεις στα δικά της “θέλω”. Κάθε σημάδι, κάθε ρυτίδα, είμαι εγώ και η ευγνωμοσύνη μου στο τεράστιο ταξίδι της ψυχής μου. Αγαπώ τον εαυτό μου, τον σεβάστηκα, του ψιθυρίζω κάθε ξημέρωμα με ευγνωμοσύνη πως χαίρομαι που τον γνώρισα. Του γλυκομιλώ το απόβραδο για ό,τι καινούργιο μου πρόσθεσε η μέρα που πέρασε και μοιράζομαι με όποιους ξεχώρισα πια στη ζωή μου, αυτό που μου κάνει καλό και μόνο. Κι αν άντεξα σε ό,τι δύσκολο έζησα, τον ευχαριστώ από καρδιάς γιατί με δίδαξε. Τώρα μπορώ να ξεχωρίζω ό,τι μου κάνει καλό, ό,τι ωφέλιμο υπάρχει για μένα, για αυτούς που αγαπώ, για την ψυχή μου…
Περισσότερο όλων αγάπησα την ψυχή μου. Την αφουγκράστηκα, ένοιωσα τις ανάγκες της, αυτές που δεν καταλάβαινα τα προηγούμενα χρόνια. Αγάπησα τη “συντροφιά” της μοναξιάς, περισσότερο από τη “μοναξιά” της παρέας των ανθρώπων. Ο χρόνος έγινε φίλος μου γιατί τον ένοιωσα βαθιά, τον κοίταξα στα μάτια και τον ευχαριστώ καθημερινά για ό,τι έζησα, για ό,τι ζω. Κάθε στιγμή είναι ένα δώρο για την ψυχή μου, για την καρδιά μου, για όποιους αγάπησα και αγαπώ, για όποιους κράτησα κοντά μου. Ευχαριστώ βαθιά και όσους είναι δίπλα μου, στη ζωή μου. Αυτούς που έμειναν ενώ άλλοι έφυγαν, κάποιοι αθόρυβα, κάποιοι άλλοι χτυπώντας μου την πόρτα. Η ζωή τελικά μας προσφέρει τα πάντα αν την κοιτάξουμε με την καρδιά.
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
