Στον ίσκιο σου
Με τον καιρό κατάλαβα πως προσπάθησα πολύ, ίσως περισσότερο από όσο άντεχα, από όσο έπρεπε. Σε στήριξα με την καρδιά μου στις δυσκολίες που πέρασες, ήμουν «εκεί» για σένα όταν το ζητούσες, ήθελες μια συντροφιά, λίγη ανακούφιση, λίγη δύναμη και στην πρόσφερα απλόχερα. Κάθε στιγμή που χαμογελούσες, ένοιωθα να με ζεσταίνει ψυχικά ο ήλιος, να με ενθαρρύνει να συνεχίσω να κρατώ το χέρι σου, αυτό το χέρι που αγαπούσα
Έτσι κι εσύ δυνάμωσες ψυχικά, σκούπισες τα δάκρυά σου και προχώρησες. Βρήκες το μονοπάτι σου και αυτό σε βοήθησε να στηριχτείς περισσότερο σε ‘σένα, να πιστέψεις, να αλλάξεις.
Με τον καιρό επίσης κατάλαβα πόσο με χρησιμοποίησες, πόσο βασίστηκες στην ύπαρξή μου, πάτησες κυριολεκτικά πάνω μου για να βρεις τα δικά σου πατήματα και το πέτυχες αυτό.
Τώρα προχώρησε, άφησε το χέρι μου, μην το κρατάς, εξ΄ άλλου δεν το χρειάζεσαι πια. Μη με αναζητήσεις, δε χρειάζεσαι πια εμένα, αλλά μια καλύτερη ίσως αξιολόγηση του εαυτού σου. Να καταλάβεις αυτά που δεν κατάλαβες, τα «μαθήματα» της ζωής που ίσως χρειάζεσαι, για να ζήσεις όπως σου αξίζει, να καταλάβεις επίσης πως οι άνθρωποι έχουν όρια και αυτά δεν πρέπει να τα εκμεταλλεύεσαι.
Ίσως πρέπει να καταλάβεις περισσότερα ανιχνεύοντας τον εαυτό σου. Τι έδωσες, τι πήρες, αν πήρες κι αν έδωσες τελικά, γιατί νομίζω πως κάπου εκεί χάθηκες λίγο.
Όχι, δε σε εγκαταλείπω, σου φωτίζω τη συνέχειά σου χωρίς εμένα, τώρα κι εγώ κατάλαβα περισσότερο. Τώρα μπορώ να στηριχτώ περισσότερο σε αυτό που δεν έδινα πρώτα πολύ σημασία, αγνοούσα αυτό που είχα μέσα μου και ήθελα να προσφέρω χωρίς να γνωρίζω το «πώς», χωρίς να βάζω όρια στον εαυτό μου…
Τελικά σε ευχαριστώ, ίσως θα πρέπει να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη, στο χθες, στο αύριο που θα έρθει, στο σήμερα.
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
