Σαν αστραπή

Δε θυμάμαι πώς έγινε, κι ούτε είμαι σίγουρη αν ξέρω.

Το βλέμμα σου, το άγγιγμά σου, ξύπνησε τη – σε λήθη – ψυχή μου.

Ένα βλέμμα και όλα τα υπόλοιπα ήταν λεπτομέρειες.

Πριν προλάβω να σκεφτώ, ήσουν μέσα στα μάτια μου, μέσα στο μυαλό μου.

Και το φιλί σου!

Θεέ μου, δεν υπήρχε ίχνος προσποίησης σε αυτό το φιλί!

Μια ακατανίκητη ανάγκη να συνυπάρξουμε.

Κι ύστερα, όπως τόσο απότομα ξεκίνησε, έτσι τελείωσε.

Δε σε ξαναείδα ποτέ.

Ερημιά παντού.

Μια καλά εντυπωμένη ανάμνηση.

Κράτησε λίγο. Όμως, δε φαινόταν για τόσο.

Σαν μια ζωή να χώρεσε σε εκείνες τις στιγμές.

Γρήγορα, με έμαθες να προχωρώ. Επειδή εσύ το θέλησες έτσι. Απότομα και τρομακτικά βίαια.

Το κουβαλάω, σαν παλιό σημάδι.

Αλλά δε ζω εκεί.

Ήταν ωραίο και σύντομο.

Σαν αναλαμπή, πριν από το απόλυτο σκοτάδι.

Δεν ήταν όμως, για μας.

Όχι για να μείνει.

Κάποιοι έρωτες, δεν είναι για να κρατηθούν.

Δε σε ψάχνω πια, δε σε θρηνώ, ήσουν ο καθρέφτης για να δω πως ό,τι πραγματικό ζητούσα, δεν ήταν μαζί σου.

Εύη Μαυρογιάννη