Περίπατος στη βροχή
Αναρωτιέμαι μερικές φορές για τους ανθρώπους και τις ποιότητες που έχουν. Γνώρισα πολλούς στη ζωή μου, κάποιοι ήταν μαζεμένοι, συγκρατημένοι με τις εκδηλώσεις τους, από εκείνους που βλέπεις και λες πως είναι πραγματικά κλειστοί χαρακτήρες, ίσως και ψυχροί όταν τους ανοίγεσαι, όταν τους εκδηλώνεις τα συναισθήματα που έχεις και δείχνεις φιλική διάθεση απέναντί τους. Λες, πάμε παρακάτω, δεν πειράζει ας είναι καλά, ας είμαστε όλοι καλά, αυτό έχει σημασία.
Είναι όμως και κάποιοι άλλοι, αυτοί που δίνουν την ψυχή τους. Ένα χαμόγελο ας πούμε, ακόμα κι όταν έχουν πολλά προβλήματα σε κοιτάζουν στα μάτια και αυτά χαμογελούν. Δε σας κρύβω πως αυτοί οι άλλοι άνθρωποι λείπουν από αυτό το “πεδίο” που ζούμε, αν κάνω λάθος, διορθώστε με, παρακαλώ.
Αλλά εγώ συναντώ περισσότερο ανθρώπους που έχουν μια συμπεριφορά πολύ συγκρατημένη, μοιάζουν να το σκέφτονται ακόμα και να μιλήσουν. Αλήθεια, σκέφτομαι, μήπως δεν περισσεύει χρόνος από τις οθόνες που έχουν κλείσει τον εαυτό τους; Με ένα κινητό στο χέρι συνεχώς που παρακολουθούν τα πάντα, ενημερώνονται για τα πάντα και σίγουρα αναρωτιέμαι πώς προλαβαίνουν τόση ενημέρωση; Πώς αντέχουν οι άνθρωποι σε μια απομόνωση μακριά από την ίδια τη ζωή; Μακριά από τη φυσιολογική ροή της ζωής.
Αυτοί οι συγκρατημένοι άνθρωποι φαίνεται πως έχουν ξεχάσει να μιλούν, έχουν ξεχάσει να συναναστρέφονται με άλλους ανθρώπους. Να μοιράζονται, να σκέφτονται, να αγκαλιάζουν και να νοιάζονται για τους άλλους. Να εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους όπως είναι, όπως αισθάνονται. Είναι άραγε η ζωή που το προκαλεί όλα αυτό, ή μήπως εμείς οι ίδιοι που απομονωθήκαμε κλείνοντας τα παράθυρα του κόσμου, μαζί και τον ήλιο έξω από αυτά τα παράθυρα; Ίσως κλείσαμε τη ζωή έξω από εμάς. Μαζευτήκαμε σε ένα χώρο που δεν έχει χαρά, δεν έχει φύση, δεν έχει ανθρωπιά.
Ο χώρος της εποχής αυτής μας κλείνει τις πύλες στον έξω κόσμο, μας συρρικνώνει σε ένα κύκλωμα εξουσίας. Αλλά είναι η ζωή μας αυτή; Νομίζω πως δεν είναι ο τρόπος που πρέπει να ζούμε, αλλά μια γεύση πνευματικού τέλους, χωρίς συνέχεια.
Εκτός, αν η ίδια η θέληση και η ψυχή μας, μας οδηγήσουν πέρα – μακριά από όλο αυτό, εκεί θα κλείσουμε τα ίδια τα “κουτιά” αυτά στο χρονοντούλαπο, γιατί θα μας κερδίσει η ζωή.
Τότε θα χαμογελάσουμε με την καρδιά μας, γιατί θα καταλάβουμε πως μας αξίζει μια καλύτερη ζωή από αυτή τη στερημένη, την αποστραγγισμένη από τη χαρά της ψυχής μας, που δεν έχουμε καταλάβει μέσα μας βαθιά, πόσο μας λείπει…
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
