Μια μορφή αγάπης

Εκείνη, δούλευε σε ένα μικρό καφέ, πολλές ώρες την ημέρα.

Εκείνος, είχε την πολυτέλεια να οργανώνει το πρόγραμμά του όπως ήθελε.

Κάθε μέρα περνούσε από το ίδιο καφέ, παραγγέλνοντας έναν εσπρέσο που συχνά κρύωνε πάνω στο τραπέζι, γιατί εκείνος ήταν απασχολημένος να την παρατηρεί.

“Δεν προλαβαίνεις ποτέ να πιεις έναν καφέ μαζί μου”, τη ρώτησε ένα απόγευμα.

Εκείνη, χαμογέλασε κάπως αμήχανα.

“Θα το ήθελα, αλλά ο χρόνος μου ανήκει στη δουλειά μου”.

Η απάντησή της, τον έκανε να σκεφτεί για μέρες.

Άρχισε να καταλαβαίνει πως, ενώ εκείνος είχε χρόνο να σχεδιάζει το αύριο, εκείνη πάλευε καθημερινά για να φτάσει μέχρι το τέλος του μήνα.

Ένα Σάββατο, εκείνος, αποφάσισε να κάνει μια κίνηση. Την περίμενε υπομονετικά μέχρι να σχολάσει.

“Ελα, πάμε μια βόλτα δίχως πρόγραμμα!”

Εκείνη, χαμογέλασε αχνά.

“Μια μέρα, δεν αλλάζει μια ζωή”, του είπε, όμως δέχθηκε.

Πέρασαν λίγες ώρες κοντά στη θάλασσα, που τόσο αγαπούσαν κι οι δυο τους.

Όταν βράδιασε, κάθισαν στην παραλία.

“Φοβάμαι”, του είπε σε μια στιγμή.

“Τι;”, είπε εκείνος.

“Ότι αν συνηθίσω αυτή τη χαρά, θα πονέσω όταν επιστρέψω στην καθημερινότητα”

Εκείνος, δεν απάντησε, μόνο την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια.

Τις επόμενες εβδομάδες, την περίμενε μετά τη δουλειά, τη συνόδευε στο σπίτι και άκουγε όσα δεν είχε πει σε κανέναν.

Σιγά, σιγά, εκείνη άρχισε να πιστεύει πως η αγάπη δεν είναι πολυτέλεια για όσους έχουν ελεύθερο χρόνο. Είναι ένας τρόπος να μοιράζεσαι το χρόνο που έχεις.

Ένα χρόνο αργότερα, το μικρό καφέ ήταν παρελθόν.

Είχε βρει μια δουλειά με καλύτερες συνθήκες και λιγότερες ώρες.

Τα απογεύματα της ανήκαν.

Ήταν πιο αισιόδοξη και πολύ πιο χαμογελαστή. Ένιωθε πως το μέλλον δεν ήταν κάτι που έπρεπε να προσπαθεί να προλάβει.

Ήταν κάτι που μπορούσε επιτέλους να απολαύσει, δίπλα στον άνθρωπο που της είχε μάθει ότι μια μορφή αγάπης είναι να χαρίζεις το χρόνο σου.

Εύη Μαυρογιάννη