Σε μια άυλη πραγματικότητα
Στις πρωινές λεπτές αχτίνες του ήλιου, που αμυδρά προσπαθούσε να στείλει το φως του στη γη, οι μικρές παρουσίες του άυλου κόσμου για τους «πολλούς», όμως ορατές σε εκείνους τους «λίγους» που μπορούν να τις διακρίνουν, έκαναν την παρουσία τους και πάλι. Στο μυστικό τους βασίλειο μέσα στο δάσος, ετοίμαζαν όλη τη νύχτα της ισημερίας του φθινοπώρου μέσα στην καταιγίδα της βροχής, τα φίλτρα της θεραπείας. Τα αρχαία ξόρκια και τις ειδικές ευχές των προγόνων τους που φύλαξαν πολύ καλά για την εποχή αυτή που η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει. Την τόσο ιδιαίτερη εποχή που έχει ξεκινήσει, από τη στιγμή που οι άνθρωποι άρχιζαν να συντονίζονται με την ιερή τους μνήμη σταδιακά.
Η αλήθεια είναι πως μέσα σε όλο αυτό που ζει, γίνονται πολλά θαύματα. Δεν μπορούν όμως αυτά οι άνθρωποι να τα διακρίνουν εύκολα, γιατί υπάρχουν και κάποιοι «αρχαίοι» κακοί της ιστορίας που φροντίζουν να κάνουν τόσο θόρυβο, ώστε να σκεπάζουν τις χαρούμενες φωνές αυτών που ανέλαβαν να βοηθήσουν στην ανεύρεση του φωτεινού δρόμου των ανθρώπων. Δύσκολο πια να αντιληφθούν οι άνθρωποι μέσα σε τόση φασαρία που προκαλούν αυτοί οι κακοί που αναφέραμε, γιατί πάντα κλέβουν την προσοχή με ό,τι κατασκευάζουν, για να τους εμποδίσουν να βρουν το φως ή να τους τρομάξουν. Με κοινή απόφαση όμως να τους βοηθήσουν, τα πλάσματα του άυλου κόσμου είναι πάντα στο πλευρό τους.
Έτσι, αυτή τη νύχτα της ισημερίας του φθινοπώρου, για ακόμα μια φορά και μάλιστα πιο δυνατά από παλιά, τα άυλα αυτά πλάσματα τάχθηκαν ξανά στον ίδιο αγώνα: τη βοήθεια των ανθρώπων!
Έτσι ώστε να επικοινωνήσουν με τον ουράνιο και μοναδικό εαυτό τους που περιμένει να τον ζητήσουν για να βοηθηθούν. Όμως, πώς θα πιστέψουν ότι υπάρχει; Βλέπετε αυτοί οι ενοχλητικοί «τύποι» φρόντισαν να φτιάξουν πολλές-πολλές παγίδες, ώστε να εμποδίζουν όλη την προσπάθεια των ανθρώπων και να τους κοροϊδεύουν μετά γελώντας δυνατά με τα παθήματά τους. Έλα όμως που στα μυστικά αυτά βιβλία και στα φίλτρα των προγόνων των άυλων πλασμάτων που λέμε, υπάρχει η λύση για όλα;
Υπάρχει κάθε θεραπεία, κάθε ευχή δοσμένη από τους ουράνιους εαυτούς αυτών των ανθρώπων που περνούν τόσο πολλά…
Αυτοί φρόντισαν και τα έκρυψαν καλά μεταφέροντας τα μυστικά τους με εμπιστοσύνη σε αυτά τα πλάσματα, ώστε την εποχή που πρέπει να βοηθήσουν τους ανθρώπους, να τα προσφέρουν με όλη τους την καρδιά. Ένας όρος όμως υπάρχει και σε αυτόν συμφώνησαν όλα μαζί:
Οι άνθρωποι πρέπει να ενωθούν με τη φύση, να συνδεθούν παράλληλα και με τους ουράνιους εαυτούς τους, προσκαλώντας τους με αγάπη και πίστη στη ζωή τους. Να αγαπούν τα ζώα, τη φυσική αρμονία που υπάρχει αλλά δεν τη σεβάστηκαν και να συμφιλιωθούν με την ψυχή τους, σε ό,τι νομίζουν πως έσφαλαν να ζητήσουν το φως της να τους φανερωθεί και τότε θα καταλάβουν τις ευλογίες που υπάρχουν μέσα τους κρυμμένες από πολύ παλιά, τόσο παλιά που ο κόσμος αυτός δεν υπήρχε όπως είναι τώρα. Ήταν πολύ διαφορετικός…
Η βροχή σταμάτησε, τώρα που προσπαθεί ο ήλιος να φωτίσει και να διώξει τα σύννεφα, αυτές οι ευχές βγαίνουν με χαρά από το μελάνι της γραφής αυτής και συμπληρώνουν το κείμενο.
«Ευλογημένο φθινόπωρο χαρούμενο και εμπνευσμένο, με υγεία και φως, πίστη, αγάπη, ειρήνη και χαρά σε όλους τους ανθρώπους»
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
