Έλενα Κορινιώτη

Ήρθες στη ζωή μου ως φωνή. Κι έμεινες για χρόνια έτσι. Μια φωνή που με τραβούσε και που διέσχιζε χιλιόμετρα, θάλασσες, υποχρεώσεις και λάθος χρονισμούς...

Γιατί οι συγγνώμες μοιάζουν με σωσίβια σε άνθρωπο που πνίγεται. Γιατί κάποτε αγάπησε. Γιατί κάποτε πίστεψε. Γιατί κάποτε ήλπιζε. Και γιατί κάθε φορά που σκεφτόταν...

Το παράδοξο των μεγάλων δοκιμασιών είναι πως έρχονται ντυμένες με το μανδύα της καταστροφής, ενώ στην πραγματικότητα κουβαλούν μέσα τους το σπόρο μιας νέας αρχής....

Χρόνια πολλά στο καταφύγιό μας. Χρόνια όμορφα σε αυτήν τη διαδικτυακή γωνιά, εντός της οποίας ακούμπησαμε σκέψεις και φόβους, όνειρα κι απόψεις, ευαισθησίες που κρύβαμε...

Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να περιπλανιέται σε σενάρια που δεν έχουν συμβεί, να στήνει νοερά την επόμενη συνάντησή μας σαν θεατρικό σκηνικό που...

Ανέκαθεν είχα μια ιδιαίτερη προτίμηση στις δημιουργίες των δρόμων. Συνθήματα σε τοίχους, παγκάκια, πεζοδρόμια. Γραμμένα με σπρέι, μαρκαδόρο, στυλό. Αραδιασμένες λέξεις σε σύντομες φράσεις. Μικρά...

Η μυρωδιά του ιδρώτα είχε αναμειχθεί με κάτι πιο αόρατο, ένα απροσδιόριστο βάρος που πλάκωνε το δωμάτιο μέσα σε μια σιωπηλή ένταση. Εκείνη καθόταν στην...

Αν μπορούσες να στρέψεις το βλέμμα σου επάνω σου. Αν μπορούσες να σε δεις εκτός από τα καρέ που σε απαθανατίζεις στο φακό, θα καταλαβαινες,...

Δε βοηθάει , μάτια μου, καθόλου η αδιάκοπη επανάληψη των στιγμιότυπων μας σε μεταμεσονύχτιες κουβέντες νοθευμένες με οινόπνευμα και καπνό. Τι παραπάνω να μου πουν...

Δε με έχω δει πιο ευτυχισμένη. Δε με έχω δει πιο εξουθενωμένη. Πιο χαμένη και χωμένη στο ρόλο μου. Πιο ευγνώμων για το δώρο που...

Ξέρω έναν Οδυσσέα που δεν έφτασε ποτέ. Ξέρω και το γιατί. Γιατί δεν το ήθελε πραγματικά. Γιατί την έβρισκε με το να γυρεύει, όχι με...

Μια φωνή μεταλλική ενημέρωσε τους επιβάτες πως βρίσκονται στη στάση Astoria–Ditmars Blvd κι αμέσως οι πόρτες του μετρό άνοιξαν σαν στόματα σαρκοφάγων μηχανημάτων που συναντάς...

Ήταν ακόμη πρωί, τόσο νωρίς, που η υγρασία είχε απλωθεί σαν αραχνοΰφαντο σεντόνι πάνω στο λιθόστρωτο σοκάκι, αναγκάζοντας τους λιγοστούς περαστικούς να βαδίζουν αργά, κάπως...

Η Ιφιγένεια ακούμπησε την τσάντα της πλάι στη φθαρμένη πολυθρόνα της μαμάς Κατερίνας. Ήταν η αγαπημένη της: λευκή, παράταιρη με τη βαριά διακόσμηση του υπόλοιπου...