Φύγε, έκλεισε ο κύκλος

Αθόρυβα, σιωπηλά προχώρα.
Μην κοιτάς τι αφήνεις πίσω σου. Η ζακέτα που ξέχασες δεν σου χρειάζεται.
Τώρα μόνο καλοκαίρι θα υπάρχει για σένα.

Τέρμα οι βαρυχειμωνιές και οι μπόρες που έκαναν το κορμί σου να ανατριχιάζει έτσι που σε έδερναν σαν να σε τιμωρούσαν.
Φως και όνειρα, μέρες λευκές, χωρίς μαυρίλα να πλακώνει την καρδιά σου θα ζεις τώρα.

Εκεί κοίτα θα χτίσεις καινούρια φωλιά. Όσο μπορείς πιο μακριά.

Την ψυχή σου τρέξε να σώσεις και πρόσεξε να την κρατήσεις αγνή.
Δεν θες άλλα ενθύμια κάλπικα.

Δεν σου χρειάζονται θύμισες μισοτελειωμένες.

Ούτε λόγια που με το στανιό ήθελαν να τα αγαπήσεις.
Μήτε πολύχρωμα άδεια συναισθήματα.
Γέμισαν τα χέρια σου με αποτυπώματα από χάδια που ούτε θυμάσαι πως είναι. Σαν να μην τα έζησες. Σαν να μην τα γεύτηκες ποτέ.
Άδειες θάλασσες λέξεων γεμίζουν τώρα τις μέρες σου και οι νύχτες σου μοιάζουν με νεκρή φύση.
Ξεράθηκαν στα χείλη σου τα φιλιά που κράτησες για ανάμνηση. Ξέχασες να φωλιάσεις καινούρια μέσα στο υγρό στόμα που λαχταρούσε να ριγήσει. Που λαχταρούσε να αγαπηθεί.
Τίποτα δεν έμεινε όρθιο.
Μόνο εσύ. 
Φύγε, έκλεισε ο κύκλος.

Ιωάννα Δαμηλάτη

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

2 σκέψεις για “Φύγε, έκλεισε ο κύκλος”