Χιλιομετρικές αποστάσεις γεμάτες λέξεις

Εκείνος σε κάποιον Βορρά. Εκείνη σε κάποιο Νότο. Ανάμεσά τους χιλιομετρικές αποστάσεις, επιθυμίες και λέξεις. Χιλιάδες, εκατομμύρια λέξεις, λέξεις σαν πεφταστέρια τις νύχτες, σαν ήλιοι τις μέρες, λέξεις σαν μικροσωματίδια στον αέρα που αναπνέουν, μικρά Ευαγγέλια που τα προσκυνούν.

Και όταν οι αποστάσεις εκμηδενίζονται ούτε μια λέξη. Ούτε γράμμα, ούτε φθόγγος. Οι λέξεις πεθαίνουν. Μιλάνε τα χέρια, τα μάτια, το δέρμα που αναριγεί. Οι λέξεις χάνουν την αξία τους και οι αισθήσεις διογκώνονται, γιγαντώνονται, καταβροχθίζουν τα κόμματα, τις τελείες, τα αποσιωπητικά και τα εκατοντάδες θαυμαστικά. Μέχρι τα χιλιόμετρα και πάλι να τους χωρίσουν.

Τότε οι λέξεις ανακτούν την αξία τους. Κυράδες και αρχόντισσες γίνονται, μάγισσες και νεράιδες, αλυσίδες χρυσές και πλατινένιες που τους κρατούν δεμένους…

“Να μου γράφεις μωρό μου. Να μου γράφεις, ποτέ μη σταματάς. Σε φωτογραφίες μου, σε χαρτιά, στα πλήκτρα σου, στα χαρτάκια απ’τα τσιγάρα σου. Να μου γράφεις”.

Και εκείνος γνέφει καταφατικά το κεφάλι και της γραφεί. Από το πρώτο δευτερόλεπτο αποχωρισμού μέχρι την επόμενη τους ένωση της γράφει.

Εύα Κοτσίκου

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *