Η πορσελάνινη κούκλα και ο ποιητής

Για δες που οι ρόλοι αντιστράφηκαν και η πορσελάνινη κούκλα έσπασε την καλογυαλισμένη βιτρίνα της.
 
Για δες πόσο λαχταρά να ζωντανέψει, να ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα, να πάρει μια τζούρα οξυγόνου και να αρχίσει να κινεί χέρια και πόδια.
 
Να κάνει ένα βήμα στην αρχή, δύο μικρά μετά ώσπου να τρέξει να τον βρει, να του ζητήσει τις λέξεις της πίσω!
 
Να τον κοιτάξει με το πιο θερμό της βλέμμα. Να διεκδικήσει κάθε γράμμα, κάθε φθόγγο, κάθε αργόσυρτη συλλαβή.
 
Να ζητήσει εμμονικά να τη λέει “ανάσα μου”. Να θέλει δαιμονισμένα να τη λέει “μωρό μου”, να βουλιάξει στα χέρια του παρακαλώντας να τη λέει “αγάπη μου”.
 
Να πάρει από το στόμα του μέσω των φιλιών, κάθε θαυμαστικό που της ανήκει.
 
Να κλέψει τα αποσιωπητικά που εκεί μέσα έκρυβε όσα δεν του είπε ποτέ.
Να του εκφράσει πόσο απόλυτα και ολοκληρωτικά τον αγαπάει, αυτόν και τις λέξεις που της χάρισε.
 
Αυτόν, τον στιχοπλόκο, τον υπέροχο ποιητή της…
 
Εύα Κοτσίκου

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *