Κάποτε τα χρώματα ξεθωριάζουν

Από παιδί ένοιωθα πως οι μέρες είχαν χρώμα,
κάποιο συγκεκριμένο χρώμα η καθεμιά.

Η Δευτέρα ήταν γαλάζια.
Η Τρίτη κίτρινη.
Η Τετάρτη πράσινη.
Η Πέμπτη μπλε.
Η Παρασκευή πορτοκαλί.
Το Σάββατο κόκκινο.
Και η Κυριακή λευκή.

Μη με ρωτήσετε γιατί.
Ποτέ δεν κατάλαβα…

Ίσως γιατί έπρεπε να διαφέρουν.
Ίσως απλά για να φαντάζουν πιο όμορφες.

Ένα ουράνιο τόξο η ζωή…
Ένα ακούραστο, όσο και άσκοπο κυνήγι κάποιου κρυμμένου θησαυρού.

Μα κάποτε τα χρώματα ξεθωριάζουν…
Κάποτε τα μάτια θολώνουν…
Κουράζονται να ψάχνουν να βρουν αυτό,
που παίζει ανελέητα κρυφτό με την ψυχή και τις αντοχές σου.

Τα χρώματα υπάρχουν,
όσο και εφόσον έχεις όραση και υπάρχει φως.
Τα όνειρα υπάρχουν,
όσο πιστεύεις πως υπάρχει χρόνος και πιθανότητα κάτι να αλλάξει.

Φύσα απαλά να σβήσει το κερί.
Είναι κι η φλόγα κουρασμένη.

Και κοιμήσου…

Κοιμήσου να ονειρευτείς πως τα ποτάμια γυρνάνε πίσω,
πως οι νεκροί ανασταίνονται,
πως έχει δεύτερη ζωή…

Πιες γάλα το δάκρυ σου,
άκου νανούρισμα το λυγμό σου,
κούρνιασε μέσα στη διψασμένη σου αγκάλη
και κοιμήσου…

Η νύχτα σε περιμένει…

Κατερίνα Πανταλέων

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *