Ατέλειωτες οι ώρες μακριά σου

Μετρώ τις ώρες μακριά σου. Μοιάζουν ατελείωτες. Το ρολόι στο χέρι μου δεν το αφήνω σε ησυχία. ‘Μαλώνω’ μαζί του νιώθοντας τους δείκτες του να μη μετακινούνται.

Βασανιστική η αναμονή. Με τρελαίνει. Το πάτωμα στο δωμάτιό μου βαρυγκωμά, από την ταλαιπωρία που υφίσταται με το ατελείωτο πήγαινε – έλα μου. Στέκομαι για λίγο στο παράθυρο να ξεχαστώ στη θέα του. Μα πώς να τα καταφέρω, όταν η μορφή σου έρχεται ορμητικά, να σκεπάσει κάθε άλλη εικόνα μπροστά στα μάτια μου.

Στέκεσαι εκεί λοιπόν, μου χαμογελάς, μ΄αυτό το χαμόγελο που φωτίζει τα μάτια τα μελένια σου. Στέκεσαι εκεί, αιθέρια εικόνα, άπιαστη, θεριεύοντας την αδημονία μου να ‘ρθεις και να χωθώ στην αγκαλιά σου. Μόνο αυτή με ηρεμεί. Είναι το απάνεμο λιμάνι μου, το καταφύγιό μου. Κυλήστε ώρες, τρέξτε λεπτοδείκτες, φέρτε τον κοντά μου.

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *