Μείνε

Μείνε κοντά μου μάτια μου. Εδώ, ένα εκατοστό μακριά μου. Μια ανάσα από τη δικιά μου. Πάμε να βαδίσουμε μαζί σε τούτη τη ζωή. Μη μ’ αφήσεις να την περπατήσω μόνη μου. Ξέρεις έχω ένα κακό. Όλο πάω και σκοντάφτω. Και όταν πέφτω, αργώ να ξανασηκωθώ. Είναι που έχω ανάγκη από ένα χέρι να με σηκώσει. Όχι, δεν είμαι αδύναμη. Κουρασμένη νιώθω. Μία το ένα, μία το άλλο, τι νομίζεις; Θέλει πολύ ο άνθρωπος για να βαλτώσει; Και η αλήθεια είναι πως τώρα που ξεκίνησα να σηκώνω το κεφάλι μου, έξω η γη “καίγεται”.

Γι’ αυτό σου λέω, μείνε δίπλα μου. Θα ‘ναι πιο γλυκιά η φουρτούνα κοντά σου. Μόνο που θα με αγκαλιάζεις σφιχτά το βράδυ, όταν τα φώτα θα κλείνουν, εγώ θα γεμίζω με ελπίδες. Όταν θα με ξυπνάς με αυτά τα απαλά σου χείλη, θα νιώθω υπέροχα. Όταν θα προχωράμε και θα μου κρατάς σφιχτά το χέρι, δε θα φοβάμαι τίποτα. Και ξέρεις πόσες δυσκολίες είναι ακόμη μπροστά μας. Μαζί όμως, θα τις αντιμετωπίσουμε. Εσύ θα είσαι ο βράχος μου και εγώ ο ήλιος σου.

Ούτε βήμα δε θέλω να είμαι μακριά σου. Μείνε μωρό μου.

Εύη Π. Γουργιώτη 

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *