Απουσιών πλέξεις

Τρικυμιασμένη η θάλασσά σου όταν λείπω, πνίγονται οι πόθοι και οι λυγμοί, στων κυμάτων τα πελώρια στόματα που καταπίνουν μανιασμένα, των ωρών τις προσμονές και του χρόνου τις αναβολές.
Μόνη τραγική επιζήσασα, η αγάπη.
Ασθμαίνοντας, ανασαίνει.
Να σε ζήσει, περιμένει.
Της ματιάς σου ν’ αντικρύσει τ’ άγρια νερά καρτερεί, για να γίνουν ξανά γαλήνια, ψελλίζοντάς σου, του ερχομού μου λυρικές επιθυμίες.
Σκέψεις στο κενό.
Αισθήματα στον γκρεμό.
Αιώνια η συνθήκη.
Αναγέννηση και τετελεσμένη φθορά.
Οι νοερές παρουσίες, άφθαρτες στη δεινή θνητότητά τους, επιδίδονται σε συνεχείς αδιάκοπες πλέξεις των δικών σου απουσιών.

Ζωή Παπατζίκου

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *